«Δεσποινίς Ζιλί» γεμάτη ποίηση, τεχνολογία και ανατροπές

Θεατρική παράσταση με την κλασική έννοια του όρου δεν ήταν η «Δεσποινίς Ζιλί» – η δεύτερη που είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών έπειτα από εκείνη του Δημήτρη Λιγνάδη – από την Κέιτι Μίτσελ, η οποία για πρώτη φορά συνεργάστηκε με την εκ Βερολίνου Σαουμπίνε. Στην αρχή νόμιζες ότι κάτι συνωμοτικό συμβαίνει στη σκηνή. Οι κουβέντες ήταν χαμηλόφωνες, οι κινήσεις λιγοστές. Τα λόγια δεν ανήκαν αποκλειστικά στον «μισογύνη» Αύγουστο Στρίντμπεργκ καθώς είχαν διανθιστεί με στίχους της φεμινίστριας δανέζας ποιήτριας Ινγκερ Κρίστενσεν.

Μπρος στα μάτια μας γινόταν μια εναλλαγή από tableux vivants στα οποία κυριαρχούσε η ανατροπή. Πρώτη ανατροπή: η πρωταγωνίστρια δεν είναι πλέον η κακομαθημένη Ζιλί που κάνει έρωτα με τον υπηρέτη της Ζαν αλλά το τρίτο πρόσωπο της ιστορίας, η απατημένη μαγείρισσα Κριστίν.

Ανατροπή δεύτερη: δεν είχαν σημασία τόση ούτε τα λόγια αλλά οι κινήσεις. Σε αυτές έδωσε έμφαση η βρετανίδα σκηνοθέτις ζουμάροντας μέσω κάμερας στα χέρια. Τρίτη ανατροπή: οι μικρές κάμερες άλλαζαν διαρκώς θέση την ώρα που έπαιζε η βιολοντσελίστρια επί σκηνής.

Σαν να αιωρούνταν ανάμεσα στον βωβό κινηματογράφο και τη σύγχρονη τεχνολογία, η παράσταση μάς άφησε να δούμε σε πρώτο πλάνο – σε μια οθόνη πιο ψηλά από το υπόλοιπο σκηνικό – χέρια να ψιλοκόβουν λαχανικά, ποδιές να δένονται, δάχτυλα να σφίγγονται από την αμηχανία, να κρυφοκοιτάξουμε την ώρα που ο Ζαν σκοτώνει την καρδερίνα της Ζιλί. Αλλά ενώ τους διαλόγους τούς ακούγαμε, οι ήχοι – που αποδεικνύονταν σπουδαιότεροι τελικά (το νερό που έτρεχε από το λεβέτι, το μαχαίρι που έκοβε, η καρδερίνα που φτεροκοπούσε…) – αναπαράγονταν ταυτόχρονα με τη δράση από δύο ειδικούς συνεργάτες που επί σκηνής παρακολουθούσαν μέσω μόνιτορ τις εξελίξεις και αντιστοίχως χτυπούσαν το πάτωμα ή άνοιγαν την κάνουλα ενός παγουριού.

Οι θεατές δεν αφήνονταν να χαλαρώσουν παρά το γεγονός ότι δεν είχε ούτε μια στιγμή έντασης. Και γι’ αυτό ίσως χειροκροτήθηκε τόσο η παράσταση – ποίημα.