Ραντεβού για «4» με μενού το χρέος

Ακόμη, πάντως, κι αν η γερμανίδα Καγκελάριος ικανοποιήσει το αίτημα, είναι απίθανο να μη θέσει όρους και προϋποθέσεις. Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης απέκλειε κατηγορηματικά να αγοραστούν ομόλογα από τον ESM χωρίς την ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων από τις χώρες που θα κάνουν χρήση του Μηχανισμού.

Σύμφωνα με τη «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», οι όροι σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν πιο χαλαροί και θα αφορούσαν κυρίως τη μείωση του ελλείμματος και τη θεραπεία των δημοσιονομικών ανισορροπιών. Στην ουσία, θα πρόκειται για ένα πακέτο διάσωσης ανάλογο με αυτό που χορηγήθηκε προς την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία για να μην καταρρεύσουν οι οικονομίες τους ή την Ισπανία για τη σωτηρία του τραπεζικού της συστήματος, αλλά σε πιο λάιτ εκδοχή.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΟΛΑΝΤ. Αν και το Παρίσι δεν ταλαιπωρείται από υψηλά σπρεντ, ο Φρανσουά Ολάντ αναλαμβάνει να προωθήσει το αίτημα της Ρώμης και της Μαδρίτης προτείνοντας χαμηλά επιτόκια δανεισμού για τις «ενάρετες» χώρες και υψηλότερα για τις απείθαρχες. Οπλισμένος με την πρόσφατη νίκη του στις προεδρικές εκλογές και μια ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που του χάρισαν οι ψηφοφόροι έναν μήνα αργότερα, ο γάλλος Πρόεδρος θα μπορούσε να δώσει τη μάχη του απέναντι στους «Ούννους» στο όνομα της ανάπτυξης, της ευημερίας και της αξιοπρέπειας, όπως σημειώνουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Αυτό το όνειρο, όμως, σκοντάφτει στην απροθυμία της Γαλλίας να παραχωρήσει μέρος της δημοσιονομικής της κυριαρχίας στο όνομα της «περισσότερης» Ευρώπης. Η Ανγκελα Μέρκελ άνοιξε ένα παράθυρο προχθές δηλώνοντας ότι το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ενδεχομένως για την αγορά ομολόγων της ευρωζώνης στη δευτερογενή αγορά.

Για το Βερολίνο, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει αμοιβαιοποίηση του χρέους χωρίς παραχώρηση μέρους της κυριαρχίας. «Δεν μπορείς να έχεις τα οικονομικά οφέλη ενός κράτους χωρίς να έχεις κράτος», σημείωνε πρόσφατα ο Πράσινος Γιόσκα Φίσερ, αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σρέντερ. Η παραχώρηση κυριαρχίας, ωστόσο, είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα για τους γάλλους σοσιαλιστές, το οποίο τους είχε διχάσει βαθύτατα το 2005 όταν κλήθηκαν να πάρουν θέση στο δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.