[Γράμματα στις ματιές] Αλληλεγγύη

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Παν. Καραβασίλης (Μενεμένης 12-18 Καισαριανή) γράφει:

Με τους αγώνες των εργαζομένων κτίστηκε το κράτος πρόνοιας στην Ευρώπη. Μέσα από τη φρίκη του Α’ και Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα εκατομμύρια των νεκρών, τα ερείπια. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος οραματιζόταν μια ανθρώπινη Ευρώπη. Εγραφε στον πρόλογο της «Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πνεύματος»: «Το αληθινό μέλλον δεν έχει ανάγκη από τον θάνατο του αληθινού παρελθόντος. Μονάχα τα ψέματα έχουν ανάγκη ν’ αρνηθούν τα παλαιότερα ψέματα…». (1941).

Σε μια Ευρώπη με ακέφαλη ηθική όλα γκρεμίζονται. Στις ολιγαρχικές διαθέσεις τους κρέμονται: οι αριθμολογιστικές συνιστώσες, οι δόλιοι τραπεζίτες, οι συμμορίες των αγορών. Μεγαλώνουν τη νέα φτώχεια, τη μαζική ανεργία, βάζοντας στο περιθώριο εκατομμύρια ανθρώπους. Διευρύνουν τον ρατσισμό, υποθάλπουν τον νεοφασισμό. Η ήττα της Σοσιαλδημοκρατίας με το πρόταγμα «ανθρώπινος ή δημιουργικός καπιταλισμός» συνοδεύτηκε από τη διευρυνόμενη βαρβαρότητα. Τα «ομόλογα θανάτου», δηλαδή, το προσδόκιμο ζωής ή θανάτου με τον συντελεστή κέρδους λογίζονται προϊόντα χρηματιστηριακά, με τζογάρισμα από επενδυτές!!! Ο μακαρίτης οικονομολόγος Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ επαληθεύεται υπερτονίζοντας την καπιταλιστική παράκρουση, στο «πορνείο του καπιταλισμού». Οι δικτατορίες των αγορών αναζητούν φρέσκο χρήμα από την αναδιανομή της εργασίας/υπεραξίας. Η «εξαφάνιση του πλούτου» όπως έλεγε ο Μαρξ κουβαλάει την ανισότητα, τις αντιθέσεις, τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα μονοπώλια. Οταν βάζουν όρους (βλ. μνημόνια) για να «ισορροπήσουν» τις «παραμορφώσεις» του κεφαλαίου, ακόμη και τη χασούρα, διευρύνουν την εκμετάλλευση από τη μείωση των μισθών. Για την Ελλάδα, οι «αναδιαρθρώσεις», ο γαιοκαπιταλισμός, αν δεν ανατραπούν οι ληστρικές διαθέσεις τους, οδηγούν οριστικά στη διάλυση της υπαίθρου από τη συγκέντρωση γης σε νεοφεουδάρχες. Το κεφάλαιο που κατέχουν οι παγκόσμιοι τραπεζίτες φτάνει στα χαρτοφυλάκια τα 600 τρισ. δολάρια και μαζί με τα αφανή των offshores φτάνει τα 900 τρισ. Η οικονομική – πολιτική κρίση διαρκεί, οξύνεται. Φανερώνει τον αχαλίνωτο καπιταλιστικό κανιβαλισμό. Αφού τον λογαριασμό καλούνται να τον πληρώσουν οι αδύνατοι. Αυτό πρέπει να ανατραπεί. Ο καπιταλισμός δεν εξωραΐζεται. Υπάρχει έρεβος. Χρειάζεται ένας νέος ριζοσπαστισμός. Υπερβαίνοντας το παρελθόν, δυναμώνοντας την κοινή δράση, την αλληλεγγύη.