Με όπλο την πονηριά

Συνήθως, μόνο ένας κριτικός έργων τέχνης έχει τη δυνατότητα να δει διαφορές σε έναν αυθεντικό πίνακα και ένα κίβδηλο αντίγραφό του.

Αντίστοιχα, θέλει αρκετή προσπάθεια για να διαπιστωθούν διαφορές της τωρινής εθνικής ομάδας με αυτήν που έλαμψε στο Euro 2004 στην Πορτογαλία.

Τόσο η ομάδα του Ρεχάγκελ, όσο και η ταξιαρχία του Σάντος, διαθέτουν κάτι που το έβρισκες μόνο στους Ιταλούς τα παλαιότερα χρόνια: την πονηριά. Τότε, η Εθνική χτυπούσε με τις «στημένες μπάλες» και έπαιρνε προκρίσεις ή ακόμη και το τρόπαιο, με τα γκολ του Χαριστέα. Τώρα, εκμεταλλεύεται στο έπακρο τη σβελτάδα σε κινήσεις και σκέψη. Γρήγορα γρήγορα, άλλωστε, δεν μπήκε το γκολ του Καραγκούνη απέναντι στη Ρωσία;

Ποδόσφαιρο με αργό ρυθμό και αρκετές πάσες, προσπάθεια για παιχνίδι άκρως ελεγχόμενο, δίχως αποστάσεις μεταξύ των γραμμών. Ενα στυλ που υπνωτίζει τους αντιπάλους. Ο τίτλος του αουτσάιντερ ταιριάζει στην Εθνική και οσάκις τον αποδέχθηκε, θριάμβευσε. Σε διαφορετική περίπτωση, τα βρήκε μπαστούνια, όπως είδαμε και με την Τσεχία, ματς που έπρεπε «πάση θυσία να πάρουμε».

Αλλά επειδή δεν μπορεί όλα να είναι ίδια, αξίζει να δούμε μια σημαντική διαφορά που θα παίξει ρόλο και στο «αύριο» του ποδοσφαίρου μας: τότε, ο Οτο είχε στη διάθεσή του ποδοσφαιριστές που βρίσκονταν στο άνθος της ηλικίας τους, σε μια ώριμη φάση: ο Ζαγοράκης, ο Νικοπολίδης, ο Δέλλας, ο Κατσουράνης, ο Καραγκούνης, ο Χαριστέας, ήταν στο «πικ» της καριέρας τους. Στις μέρες μας το μείγμα μοιάζει διαφορετικό, η εμπειρία μπλέκεται με τα νιάτα και παίκτες όπως ο Φορτούνης, ο Κυριάκος, ο Παπασταθόπουλος ή ο Μανιάτης πείθουν πως δικαιούνται να κάνουν όνειρα και για τις προσεχείς διοργανώσεις, ως μέλη μιας ομάδας που θέλει να καθιερωθεί στο διεθνές στερέωμα. Με τον Σάντος πάντα οδηγό, με σύστημα σύγχρονο και όχι «το ξεπερασμένο μαν-του-μαν που ίσχυε πριν από 40 χρόνια και κυνηγούσαμε παίκτη ακόμη και στην τουαλέτα», όπως χαρακτηριστικά είπε ο προπονητής χθες το απόγευμα.