Επιμήκυνση

Μεγάλες στο όνομα, στην ιστορία, στη γενική – όχι αναγκαστικά στην ποδοσφαιρική – δύναμη, Αγγλία και Γαλλία προκρίθηκαν χωρίς να πείσουν. Σαν τις χώρες που ξέρουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά τους αλλά συνεχίζουν να δανείζονται, επιμήκυναν την αγωνία τους, και τη δική μας, ποντάροντας στο θαύμα.

Περίεργους αντικατοπτρισμούς μάς δίνει αυτό το Ευρωπαϊκό. Η Αγγλία, με το στίγμα του αιώνιου λούζερ στην πλάτη, θυμίζει (χωρίς φυσικά τον Ζιντάν) τη Γαλλία του 2004, μια ομάδα με αυτοπεποίθηση, ρέντα και δέσιμο. Η Γαλλία παίζει σαν την παλιά Ιταλία (η οποία, με τη σειρά της, δεν θυμίζει καθόλου την παλιά Ιταλία), πείθει κατά διαστήματα και την πατάει, όπως χθες το βράδυ, όταν πάει να επιδείξει την ανωτερότητα της νωχέλειας. Εναντίον της μαχητικής, διόλου άτεχνης αλλά αρκετά προβλέψιμης Ουκρανίας, η Αγγλία δεν έπρεπε να κερδίσει (να δούμε πότε επιτέλους ο εκσυγχρονιστής Πλατινί θα βάλει τέλος στο σκάνδαλο των λαθών που μπορεί να αποτρέψει η τεχνολογία), δεν κινδύνεψε όμως ποτέ να χάσει. Τα νιάτα της, η ταχύτητά της, η εγκατάλειψη των γεμισμάτων, ένας καλός τερματοφύλακας κι ένας πραγματικός αρχηγός δεν είναι λίγα προσόντα, είναι αμφίβολο ωστόσο αν είναι, για αυτό το επίπεδο, και αρκετά. Η Γαλλία απλώς δεν κατέβηκε χθες στο γήπεδο κι έτσι έδωσε την ευκαιρία στους Σουηδούς να σώσουν το γόητρο και στον Ιμπρα να δείξει, όπως πάντα λίγο αργά, την κλάση του.

Βάσει απόδοσης και λογικής, η επιμήκυνση θα πρέπει να σταματήσει εδώ για τις δύο τελευταίες ομάδες που προκρίθηκαν. Βέβαια στο ποδόσφαιρο, αντίθετα με την οικονομία, τα πρέπει συχνά ανατρέπονται. Και τα όνειρα επιτρέπονται.