Κυβερνησιμότητα

Τελικά η Ελλάδα επιβίωσε. Εκεί που έμοιαζε να παραδίδεται στα κατώτερα ένστικτά της, γαντζώθηκε σε κάποια άλλα πατροπαράδοτα χαρακτηριστικά. Τι κι αν θυσίασε την ομορφιά ή την πρωτοτυπία όταν πρόσφερε τόση ανακούφιση. Τι κι αν η ανακούφιση είναι εξ ορισμού προσωρινό συναίσθημα.

Η Εθνική Ελλάδας με τη νίκη – πρόκριση επί της Ρωσίας το Σάββατο το βράδυ έγραψε όχι μόνο ιστορία, αλλά την ιστορία του πρώτου γύρου του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Γιατί κανείς, με βάση τα δύο πρώτα παιχνίδια, δεν την ανέμενε. Και κυρίως γιατί κανείς δεν της χάρισε, ούτε καν της δάνεισε, τίποτα: η διαιτησία παγίως την ψιλο-αδικεί σε αυτή τη διοργάνωση, ενώ στο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι που έπαιξε με τους Ρώσους η Ελλάδα ήταν η πραγματική γάτα. Περίεργη στ’ αλήθεια ανατροπή: σαν να βρέθηκαν ξαφνικά, την πιο κρίσιμη στιγμή, οι γερμανικοί αυτοματισμοί (της εποχής Ρεχάγκελ) και μαζί η αίσθηση δύναμης και η ρέντα που τους συνόδευαν. Αντίθετα από τα δύο πρώτα παιχνίδια, στα οποία η Εθνική πέρασε μεγάλα διαστήματα (αδικαιολόγητης) τρικυμίας, στο παιχνίδι αυτό η ψυχραιμία, το πάθος και η συγκέντρωση ήταν παρόντα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Κι έτσι επανήλθαν το 1-0, τα απροσπέλαστα αμυντικά δίδυμα (με το φετινό νεότερο και ακόμα καλύτερο), η αντοχή στην πίεση χωρίς φόβο. Φυσικά η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Αλλά εξίσου φυσικά, με βάση αυτή την εμφάνιση, πετύχαμε, στην πιο δύσκολη στιγμή του τόπου – να η μεγάλη διαφορά με το 2004 -, την υπέρβαση.

Στο ποδόσφαιρο, ο αέρας φύσηξε έστω και την τελευταία στιγμή και το καράβι κυβερνήθηκε. Στην πολιτική όμως;