Στην κόψη του Εuro

Το μέλλον της πατρίδας κρίνεται από αυτές τις εκλογές, τις κρισιμότερες ίσως της Μεταπολίτευσης.

Και στον αθλητικό τομέα, η αποψινή αναμέτρηση της Εθνικής κόντρα στην Εθνική Ρωσίας, μοιάζει με ματς – σταθμό σε ό,τι αφορά τη συνέχεια της παρουσίας μας σε αυτό το σημαντικό ραντεβού. Κατά μια έννοια, η Ελλάδα δίνει δύο τελικούς με έπαθλο την παραμονή. Θα προκύψει ελπίδα για τη συνέχεια και τι ακριβώς θα δούμε;

Σε επίπεδο εκλογών ισχύει – ειδικά μετά την απαγόρευση δημοσίευσης στοιχείων από τις δημοσκοπήσεις – το «η κάλπη είναι γκαστρωμένη και ουδείς γνωρίζει τι κρύβει». Αλλά στο ποδόσφαιρο, κάποιες σταθερές υπάρχουν και καλό είναι να τις εξετάσουμε.

Η Εθνική λοιπόν μένει στο Euro 2012 αν θυμηθεί τον καλό της εαυτό και αποσπάσει τη νίκη απέναντι στη Ρωσία. Τα ραντεβού μας με τους Ανατολικούς πάντα συντροφεύουν ωραίες αναμνήσεις. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 δεν ήταν που νικήσαμε στο γηπεδάκι της Λεωφόρου Αλεξάνδρας την (τότε) Σοβιετική Ενωση και πήγαμε στα τελικά του Κυπέλλου Εθνών με το γκολ του «Τάκαρου» Νικολούδη; Και το ’93, ο Νίκος Μαχλάς με ωραία κεφαλιά σφράγισε το 1-0 (ΟΑΚΑ) και την πρόκριση στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Οσο για το μαγικό 2004, ναι μεν ήττα, αλλά σκορ πρόκρισης (1-2) απέναντι στους Ρώσους με το «χρυσό» γκολ τού Βρύζα.

Εξω από το Euro και στην επιστροφή στα δικά μας, άρα στον μικρόκοσμο της Ελλάδας, μένουμε αν κάτι πάει στραβά. Ή αν οι Ρώσοι θυμηθούν πως είναι… υπερηχητικοί και ειδικά οι Αρσάβιν, Σιρόκοφ και ο νιόφερτος σκόρερ τους, ο Τζαγκόεφ. Ναι, πρέπει να «ανέβουμε βουνό», λες και θα σκαρφαλώσουμε στις πλαγιές ενός νέου και αθλητικού… Μνημονίου για να περάσουμε στα προημιτελικά. Τα αγαθά, ωστόσο, ακόμη και στον αθλητισμό «κόποις κτώνται».

Μένουμε στο Euro αν ο Σάντος αποκτήσει λίγη από την αύρα του Ρεχάγκελ στο θριαμβευτικό 2004. Ή αν παρουσιάσει την αμυντική γραμμή – ατσάλι των προκριματικών. Αναχρονιστικό στυλ, είπατε; Ισως. Αλλά η άμυνα δίνει τις προκρίσεις και σε τέτοια ματς δεν ζητάς θέαμα και φιοριτούρες, αλλά το αποτέλεσμα. Ο πορτογάλος προπονητής μοιάζει με πολιτικό αρχηγό που συνέχεια υπόσχεται, υπόσχεται, υπόσχεται… Ωρα είναι οι εξαγγελίες του να υλοποιηθούν και να κάνει ρήξεις. Οχι με το (πολιτικό ή άλλο) σύστημα, αλλά με την καθεστηκυία τάξη στα ενδότερα της Εθνικής.

Εξω θα μείνουμε αν παρουσιάσουμε το αποκρουστικό πρόσωπο της δεύτερης αγωνιστικής. Με το ποδόσφαιρο που βασίζεται στις γιόμες και τις πάσες από τη μια περιοχή στην άλλη. Με το σύστημα που καταργεί τη μεσαία γραμμή και το παιχνίδι γίνεται σε άμυνα και επίθεση. Στα άκρα. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ώρες ώρες και στην πολιτική με την ενίσχυση των άκρων;

Μένουμε στο Euro αν ο Μανιάτης παίξει για τρεις. Ο μέσος παίζει με τη γλώσσα έξω και δείχνει να έχει σκάσει από το τρέξιμο. Είναι από τις καινοτομίες του Σάντος το στυλ με έναν αμυντικό χαφ και δεν απέδωσε κόντρα στους Τσέχους. Τώρα ή θα τα βγάλει πέρα ο Μανιάτης ή θα προκύψει «μεσαία γραμμή συνεργασίας» όλων των δυνάμεων. Αρα, θα έχουμε τον «κόκκινο» Μανιάτη και τον «πράσινο» Κατσουράνη, προκειμένου να κρατήσουμε τους Ρώσους μακριά από την εστία του Μιχάλη Σηφάκη. Γιατί αν αρχίσουν να τρέχουν, άντε πιάστους. Ούτε με λάσο δεν τους σταματάς καθόσον στο ανοιχτό γήπεδο σαρώνουν στο διάβα τους.