Αναθεώρηση

Αλλο να διεκδικείς νέους όρους γιατί είχες κάνει λάθος ή άλλαξαν οι συνθήκες (επαναδιαπραγμάτευση) κι άλλο ν’ αλλάζεις γνώμη γιατί σε ανάγκασε αυτός που κρίνεις (αναθεώρηση). Η Ιταλία σαν να θέλει να μας δείξει, σε αυτό το Πανευρωπαϊκό, τον δεύτερο δρόμο.

Ανώτερη των προσδοκιών, από το πρώτο κιόλας παιχνίδι (αλλά πρέπει να πούμε ότι κανενός οι προσδοκίες δεν ήταν πολύ υψηλές), πιο ομάδα συνόλου από ό,τι συνήθως, με πολλούς νέους παίκτες, τη γνωστή της τακτική αίσθηση στην υπηρεσία επιθετικότερων προσανατολισμών και με δύο παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά (Μπουφόν και Πίρλο), η Ιταλία έδειξε ότι ήρθε για να πείσει – και πρώτα απ’ όλα τον πάντα δύσπιστο εαυτό της… Αυτά θα λέγαμε, αν το χτεσινό παιχνίδι με την Κροατία τέλειωνε στο πρώτο ημίχρονο, ένα ημίχρονο πειστικό και πολύ ελπιδοφόρο για την μπλε ομάδα. Ομως δεν τέλειωσε εκεί, γιατί η Ιταλία θα είναι πάντα Ιταλία. Στο δεύτερο ημίχρονο άρχισε η «διαχείριση» – να περάσει ο χρόνος, να κρατήσουμε το αποτέλεσμα – και, όπως ξέρουμε από κάθε τομέα της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής, η σκέτη διαχείριση δεν βγάζει ποτέ σε καλό. Ιδίως απέναντι σε μια ομάδα με τις αρετές της Κροατίας δόθηκε ο χώρος, ήρθε η ισοφάριση, άλλαξαν οι εντυπώσεις. Και τώρα τρέχουν και φοβούνται οι Ατζούρι, γιατί με δυο ισοπαλίες η τύχη τους – και δεν είναι η πρώτη φορά σε πρώτο γύρο μεγάλου τουρνουά – δεν είναι πια στα χέρια τους.

Από την αναθεώρηση περάσαμε, έτσι, σε ένα ματς μέσα, στην αναθεώρηση της αναθεώρησης. Μπορεί να προκαλεί έκπληξη σε εχθρούς και φίλους με τη νοοτροπία και τις μεταπτώσεις της, ανία όμως, η φίλη χώρα, ποτέ.