Ο καταγγελτικός λόγος δεν ήταν αρκετός

«Ο Ζαν-Λικ είναι φίλος. Τον είχα προειδοποιήσει. Του είχα πει πως δεν μπορούσε να σέρνει έτσι τις κάμερες πίσω του, πως οι άνθρωποι εκεί θα είχαν την εντύπωση πως πήγαινε κόσμος να τους δει όπως πάμε στον ζωολογικό κήπο και δεν θα του το συγχωρούσαν». Ηταν, σύμφωνα με τη «Μοντ», το αυθόρμητο σχόλιο που έκανε ο σοσιαλιστής γερουσιαστής Νταβίντ Ασουλίν παρακολουθώντας το βράδυ Κυριακής στην τηλεόραση τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, τον υποψήφιο του Μετώπου της Αριστεράς, να ομολογεί κατηφής πως έχασε το τολμηρό του στοίχημα να κερδίσει στην έδρα της, το Ενέν-Μπομόν του Πα ντε Καλέ, την ακροδεξιά (ή «ημίτρελη») Μαρίν Λεπέν.

Ο Μελανσόν ήρθε τρίτος στο Ενέν-Μπομόν, με 21,48%, πίσω από τον Σοσιαλιστή Φιλίπ Κεμέλ που απέσπασε ένα 23,5%• όσο για τη Λεπέν, αυτή διπλασίασε το ποσοστό της στον πρώτο γύρο του 2007 φτάνοντας το 42,36%. «Η ήττα του Μελανσόν είναι το κερασάκι στην τούρτα» δήλωσε περιχαρής. Για τον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ», πάντως, δεν είναι τόσο ο υποψήφιος Μελανσόν που απέτυχε στο Ενέν-Μπομόν όσο η «βαριά ιδεολογική του σύγχυση». Το εγχείρημά του στηριζόταν σε ένα αξίωμα: για να επιστρέψουν στην Αριστερά οι λαϊκές τάξεις που παρασύρθηκαν από ακροδεξιές σειρήνες χρειαζόταν ριζοσπαστικοποίηση της γλώσσας, της στρατηγικής, του προγράμματος. Επιθετικός και καταγγελτικός λόγος, απόρριψη κάθε προοπτικής κυβερνητικής συνεργασίας με τους Σοσιαλιστές, ριζοσπαστικές προτάσεις για την οικονομία ή τη μετανάστευση: μια συνεχής κήρυξη πολέμου στη μεταρρύθμιση. Για να προσελκυστούν οι απογοητευμένοι από την Αριστερά εργατοϋπάλληλοι χρειαζόταν ακόμα περισσότερη «Αριστερά της Αριστεράς». Ομως για τις λαϊκές τάξεις, η Ακροαριστερά δεν προσέφερε καμία αξιόπιστη εναλλακτική στη Δεξιά ή την Ακροδεξιά. Ενας υποψήφιος που διακηρύσσει πως η μετανάστευση δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα δεν θα μπορούσε να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία σε ανθρώπους που φοβούνται τον ανταγωνισμό από κακοπληρωμένα αλλά γεμάτα ευγνωμοσύνη εργατικά χέρια.