Αναδιάρθρωση

Δυο μεγάλες κατ’ όνομα ομάδες απέδειξαν πως είναι μεγάλες μόνο κατ’ όνομα. Και θα χρειαστούν πολλή εξωτερική βοήθεια για να ορθοποδήσουν.

Καλά, για την Αγγλία είναι γνωστή η πάγια αδυναμία της, που συμπληρώνεται σε αυτό το τουρνουά από αλλαγή προπονητή στα όρια σκετς του Ρόουαν Ατκινσον και από διάφορες επιπλέον «ατυχίες», όπως τραυματισμοί άγουρων αστεριών και η νιοστή αποβολή του παρόντος – απόντος σε μεγάλες διοργανώσεις Γουέιν Ρούνι. Η Γαλλία όμως, που κάποιοι την περίμεναν φρέσκια και ανανεωμένη, γιατί άραγε φοβήθηκε ή δεν χτύπησε ένα παιχνίδι φτιαγμένο γι’ αυτήν; Μήπως φταίει το σύμπλεγμα κατωτερότητας τόσων γάλλων παικτών που παίζουν στο νησί και το θεωρούν γη της (οικονομικής) επαγγελίας; Ή οι μνήμες των τελευταίων καταστροφικών για τους τρικολόρ διοργανώσεων, μπροστά στις οποίες η ισοπαλία με μια χώρα καλύτερης κατάταξης μοιάζει καλό αποτέλεσμα; Οι δυσλειτουργίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου απεικονίζονται σε δύο στοιχεία σχετικά με την Αγγλία: την ποιοτική διαφορά του πρωταθλήματός της σε σχέση με την εθνική της ομάδα και το γεγονός ότι η τελευταία βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα της παγκόσμιας κατάταξης. Οι αδυναμίες της γαλλικής ομάδας (και της γαλλικής νοοτροπίας) συνοψίζονται σε κάτι πιο απτό, σε αυτή την τεχνικά «άρτια» (πόσο κακό έχει τελικά κάνει, σε δικαίους και αδίκους, η μόδα του ισπανικού τίκι-τάκα…) αλλά άψυχη και άνοστη εμφάνιση με κάτι λιοντάρια που είναι από καιρό χωρίς δόντια.

Με τούτα και με τ’ άλλα, οι δυο πλούσιες, στα λόγια και στα χρήματα, ομάδες έκαναν επίδειξη νεοπλουτισμού: θεωρούν ότι η ζωή τούς χρωστά, χωρίς να προσπαθήσουν. Ξοδεύοντας έτσι κεφάλαιο δυναμικής, αλλά κυρίως συμπάθειας.