[Πρόσωπα] Ο παλαιστίνιος γιατρός της Ρουμανίας

Οταν εμφανίζεται στην τηλεόραση, κάνει ρεκόρ τηλεθέασης. Αν και Παλαιστίνιος στην καταγωγή, ο Ραΐντ Αραφάτ είναι το κόκκινο πανί για πολλές «βεντέτες» της πολιτικής στη Ρουμανία, μια χώρα που δεν συνηθίζει να αφήνει πολύ χώρο στους ξένους. Στα 48 του χρόνια, ο διάσημος γιατρός, που με τον πρώην ηγέτη της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης τον συνδέει μια απλή συνωνυμία, έχει κερδίσει την εκτίμηση του ρουμανικού λαού. Επί υπουργίας του, δημιουργήθηκε το πιο άρτιο σύστημα πρώτων βοηθειών και είναι αποφασισμένος να το στηρίξει με όλο του το είναι: η αποφασιστικότητά του να προστατεύσει το σύστημα υγείας από μερική ιδιωτικοποίηση, τον περασμένο Φεβρουάριο, είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της κεντροδεξιάς κυβέρνησης του προέδρου Τραϊάν Μπασέσκου.

Η αρχή του τέλους για την πρώην κυβέρνηση έγινε στις 9 Ιανουαρίου, μέσα από μια τηλεοπτική εκπομπή από την οποία ο Αραφάτ άσκησε δριμύτατη κριτική για τις μεταρρυθμίσεις στην υγεία. «Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε μια υπηρεσία υγείας στον βωμό της εμπορικότητας. Είναι δημόσια κι έτσι πρέπει να παραμείνει», επέμενε με την ιδιότητα του υφυπουργού Υγείας από το 2007. Οι τόνοι ανέβηκαν λίγο αργότερα, όταν παρενέβη ο ίδιος ο πρόεδρος και χάνοντας την ψυχραιμία του ζήτησε στον αέρα την παραίτηση του Αραφάτ. Τη σκηνή παρακολούθησαν έκπληκτοι από τους δέκτες τους εκατομμύρια Ρουμάνοι. Την επομένη βρίσκονταν στους δρόμους για να προστατεύσουν τον αγαπημένο τους Παλαιστίνιο. «Φέρτε τον Αραφάτ πίσω», «Κάτω η κυβέρνηση!», «Η ζωή μας δεν έχει τιμή», φώναζαν. Ο πρόεδρος είχε αντιληφθεί το λάθος του και καλούσε τον Αραφάτ να αναλάβει πάλι καθήκοντα. Το κακό όμως είχε γίνει. Γρήγορα οι κινητοποιήσεις εξελίχθηκαν σε μια γενικευμένη δυσαρέσκεια για τη διαφθορά, την ανεργία, τις ανισότητες… Το κίνημα γιγαντώθηκε και μέσα σε διάστημα δύο μηνών (Φεβρουάριος – Απρίλιος) έπεσαν δύο κυβερνήσεις. Κανείς δεν τόλμησε βέβαια να μετακινήσει ξανά τον Αραφάτ.

Γεννημένος στη Δαμασκό, στις 24 Μαΐου του 1964, ο Ραΐντ Αραφάτ έχει ένα μοναδικό χάρισμα: είναι παράλληλα γλυκός αλλά και σοβαρός. Και σίγουρα έχει πείσμα. Στη Ρουμανία πήγε μόλις στα 16 του και μόνος, γιατί – όπως ο ίδιος λέει – τα πανεπιστήμια της χώρας ήταν τα μόνα που τον δέχθηκαν αμέσως – το καθεστώς Τσαουσέσκου έδινε το δικαίωμα στους κατοίκους των αραβικών χωρών να σπουδάσουν στη Ρουμανία. «Αργότερα έμαθα πως είχα γίνει δεκτός στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ, όμως οι γονείς μου δεν μου είπαν για την Αμερική από φόβο μήπως δεν επιστρέψω». Αποφοίτησε το 1989. Θα μπορούσε να πάει στη Γαλλία, αλλά λόγω της επανάστασης δεν μπόρεσε να βγάλει βίζα κι έτσι έμεινε στο Βουκουρέστι. Εκεί, ο μετανάστης από την Παλαιστίνη κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που για πρώτη φορά οραματίστηκε στα 14 του: ένα σύστημα πρώτων βοηθειών, μεταξύ των πιο αποτελεσματικών της Ευρώπης∙ παρά τις έντονες πιέσεις του πατέρα του να πάει στο Πολυτεχνείο. «Το είχα ορκιστεί», θυμάται. «Ή γιατρός θα γίνω ή σκουπιδιάρης».