ΕΧΕΙ ΦΑΣΗ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά ΜΕ ΤΟΝ κυρ Χρήστο, τον κυρ Μίλτο, τον κυρ Κώστα, τον κυρ Βασίλη και όποιον άλλον τα έλεγε καλά με τη διοίκηση της ΕΠΟ να κάθεται στον πάγκο της, η Εθνική είχε δει Θεού πρόσωπο μόνο δύο φορές – κυρίως χάρη στο παροιμιώδες φάρδος του Αλκέτα Παναγούλια.
Ωσπου η Ομοσπονδία
αποφάσισε να σοβαρευτεί και να αντιμετωπίσει το θέμα της αντιπροσωπευτικής μας ομάδας επαγγελματικά.
Ο ΡΕΧΑΓΚΕΛ ήρθε το 2001 και το έπιασε από την αρχή. Στη λογική ότι δεν μπορείς να πας στο πανεπιστήμιο αν προηγουμένως δεν έχεις βγάλει το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο. Πίσω από αυτά που βλέπαμε εμείς, δηλαδή τη σταδιακή βελτίωση της ομάδας, γινόντουσαν απείρως περισσότερα, στην οργάνωση, στη στελέχωση και στη σωστή προετοιμασία για κάθε επόμενο βήμα. Για πρώτη φορά ο καθένας έκανε τη δουλειά του – και μόνο αυτή.
ΔΥΟΜΙΣΙ χρόνια μετά, η Εθνική σήκωνε την κούπα στη Λισαβώνα – γεγονός που παραλίγο να γκρεμίσει όλα όσα είχε χτίσει ο Γερμανός! Εχοντας πιστέψει ότι η θέση του πρωταθλητή Ευρώπης είναι… αορίστου χρόνου, τα φορτώσαμε στον κόκορα. Αλλά το στραπάτσο του αποκλεισμού από το Μουντιάλ του 2006 και οι τρεις ήττες στο Ζάλτσμπουργκ το 2008, έλυσαν την παρεξήγηση.
ΑΥΤΗ ΤΗ φορά, κανείς δεν υποσχέθηκε ότι θα πάμε ξανά σε τελικό, ούτε έτρεχαν τους διεθνείς σε φωτογραφίσεις και γκαλά χορηγών. Κι αυτό είναι ένα καλό σημάδι για τα χρόνια που θα ‘ρθουν.
Google news
