Η κόκκινη γραμμή της Εθνικής

Καλό το Μουντιάλ, αλλά σαν το Euro δεν είναι. Διότι για να φτάσεις να βλέπεις την Ολλανδία να παίζει με τη Βραζιλία ή την Ισπανία με την Πορτογαλία και την Αργεντινή με τη Γερμανία, πρέπει πρώτα να περάσεις τη δοκιμασία του Βόρεια Κορέα – Ακτή του Ελεφαντοστού, Ελβετία – Ονδούρα ή Γκάνα – Αυστραλία. Αγώνων που μοιάζουν περισσότερο με κατάρα της συζύγου στον ποδοσφαιρόφιλο άντρα της επειδή την απατάει με την μπάλα.

Euro και πάλι Euro, λοιπόν. Εκτός κι αν είσαι «άρρωστος» με τη Βραζιλία ή την Αργεντινή, ή τόσο σαδομαζοχιστής ώστε να τη βρίσκεις με τον δύσμοιρο τηλε-περιγράφτη που του έλαχε ασιατική ομάδα και τραβάει τον διάολό του να ξεχωρίσει τον Πακ Τσολ-Γιν από τον Πακ Ναμ-Τσολ (λες και θα καταλάβει κανένας τη διαφορά).

Κάποια άλλα προβληματάκια με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έχουν να κάνουν με τον τόπο διεξαγωγής του. Οταν έγινε στο Μεξικό, αντί να χαίρεσαι τους παίκτες, τους λυπόσουν που έπαιζαν σε θερμοκρασίες λίγο πριν από το σημείο βρασμού. Οταν έγινε στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, ο πρώτος αγώνας της ημέρας άρχιζε στις 2.30 το μεσημέρι ώρα Ελλάδος, οπότε έπρεπε να αποφασίσεις τι είναι προτιμότερο να χάσεις: το ματς ή τη δουλειά σου. Κι όταν έγινε στη Νότια Αφρική, ήθελες ημίχρονο και παυσίπονο για να ησυχάσει το κεφάλι σου από τις βουβουζέλες.

Ενώ το Ευρωπαϊκό, γίνεται σε «ανθρωπινές» συνθήκες, σε «ανθρωπινές» ώρες, και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό: Ρωσία – Τσεχία χθες, πρώτη ημέρα των αγώνων, Ολλανδία – Δανία και Γερμανία – Πορτογαλία σήμερα, Ισπανία – Ιταλία αύριο, Γαλλία – Αγγλία μεθαύριο, και πάει λέγοντας. Χάρμα οφθαλμών! Με εξαίρεση τις πρεμιέρες που συνήθως είναι δύο χαμένες ώρες. Πόσω μάλλον όταν παίζει η Πολωνία (η οποία τα τελευταία χρόνια φημίζεται περισσότερο για τη μαστοριά των ελαιοχρωματιστών της και λιγότερο για τους ποδοσφαιριστές της) εναντίον της αντιτουριστικής Εθνικής μας που, ακόμη και στα ντουζένια της, όταν σήκωσε την κούπα το 2004, ανάθεμα κι αν έκανε μία μούντζα ευκαιρίες σε όλους τους αγώνες της μαζί.

Το να γράφεις πριν από το ματς κάτι που θα διαβαστεί μετά το ματς είναι ρίσκο και πρόκληση συνάμα. Ρίσκο, επειδή μπορεί να γίνεις ρόμπα ξεκούμπωτη. Και πρόκληση, γιατί οι μεγαλύτερες αλήθειες στο ποδόσφαιρο λέγονται όταν δεν χρειάζεται να λογοκρίνεις την πραγματικότητα ώστε να ταιριάζει με το αποτέλεσμα.

Ασχέτως, λοιπόν, με το τι έγινε χθες ή τι θα συμβεί την Τρίτη και το άλλο Σάββατο, η πραγματικότητα είναι ίδια και απαράλλαχτη εδώ και δέκα χρόνια: η Εθνική μας δεν πρόκειται να θαμπώσει τον ποδοσφαιρικό κόσμο με φουλ επίθεση, κατοχή μπάλας, πάσες α λα Τσάβι, αυτοματισμούς και overlap, κάλλιστα όμως μπορεί να τον καραφλιάσει παίρνοντας αποτελέσματα που δεν τα βάζει ο νους. Διότι για κάθε αρετή που της λείπει, έχει αναπτύξει – από την εποχή του «Βασιλιά Οτο» – κάποια άλλη, ισοδύναμη: πάθος, δύναμη, ομαδικότητα, ψυχραιμία, ευφυΐα και τεχνογνωσία στον… ανταρτοπόλεμο απέναντι σε αντιπάλους που έχουν υπεροπλία. Είναι μία ομάδα που στηρίζεται στην άμυνα – και καλά κάνει, γιατί στον ανασταλτικό τομέα περισσεύει το ταλέντο των παικτών της – αλλά παράλληλα προσπαθεί να «κλέψει» το γκολ στις λιγοστές επιθέσεις που παράγει. Το αν θα το βρει αυτό το γκολ ή όχι, είναι η κόκκινη γραμμή ανάμεσα στην Εθνική που όλοι θαυμάζουν και στην Εθνική που όλοι κατηγορούν ως «βαρετή». Γιατί οι επιθετικές ομάδες είναι δημοφιλείς χάσουν – κερδίσουν, ενώ τις αμυντικές η ιστορία του ποδοσφαίρου δεν τις θυμάται παρά μόνον αν πάρουν αποτέλεσμα.

Πάντως, όσο κι αν διαρκέσει το ταξίδι της στα γήπεδα της Πολωνίας και της Ουκρανίας, η Εθνική μας το έχει κάνει το χρέος της: είναι πάλι παρούσα – ως συνήθως την τελευταία δεκαετία – σε ένα μεγάλο αθλητικό ραντεβού. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που μας άφησε ο Ρεχάγκελ, καλή του ώρα, ο οποίος το 2001 παρέλαβε ένα ρεμπέτ ασκέρι και το 2010 παρέδωσε μία επαγγελματική ομάδα.