«Πάσχουμε από το σύνδρομο του ΚΚΕ εσωτερικού»

«Μας αγαπάνε, αλλά δεν μας παντρεύονται», λέει ο πανεπιστημιακός Νίκος Αλιβιζάτος χρησιμοποιώντας μια παλιά παροιμιώδη φράση του Λεωνίδα Κύρκου και απαντώντας στο ερώτημα γιατί παρά την έντονη κινητικότητα αυτών των ομάδων, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Τα πρόσωπα που συναντά κανείς σε τέτοιου είδους κινήσεις θυμίζουν, σύμφωνα με τον κ. Αλιβιζάτο, αυτό που ονομάζει σύνδρομο ΚΚΕ εσωτερικού. Πολλή θεωρία, κινήσεις, ομάδες, δραστηριότητα – που ποτέ δεν προσπέλαυνε ένα μεγάλο κοινό. Ωστε δεν υπάρχει ελπίς, λοιπόν;

«Από όλη αυτήν τη δραστηριότητα, δεν έγινε κατορθωτό να προκύψει μια μεγάλη πολιτική κίνηση», λέει. Και προφανώς, στη σημερινή συγκυρία να επιδιώκει κανείς κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό. Ωστόσο, πολλοί σε αυτόν τον χώρο που παρουσιάζει συνεχή κινητικότητα έχουν αρχίσει να προσβλέπουν στη δημιουργία ενός μεγάλου φιλοευρωπαϊκού πόλου που θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε κόμμα.

Οπως έλεγε και ο Κόμης του Μόντε Κρίστο, στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου Δουμά, «η μεγαλύτερη σοφία στη ζωή είναι να περιμένεις και να ελπίζεις».