Η «κόκκινη» Μέρκελ

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, όταν η τηλεόραση έδειχνε τα ποσοστά του κόμματός της σταθερά στο 39%, ξέσπασε: «Τι υπέροχη βραδιά!». Υστερα από 12 χρόνια οι Σοσιαλδημοκράτες καταλάμβαναν και πάλι την πρωτιά στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Και η ίδια είχε θριαμβεύσει. Βοήθησε βέβαια όσο μπορούσε και ο αντίπαλός της, ο Χριστιανοδημοκράτης Νόρμπερτ Ρέντγκεν, με μοιραία λάθη, αλλά η επιτυχία ήταν αποκλειστικά δική της. Τόλμησε τις πρόωρες εκλογές ύστερα από δύο χρόνια κυβέρνησης μειοψηφίας με τους Πράσινους και δικαιώθηκε πανηγυρικά.

Ηδη από την επομένη των εκλογών δηλώνει ότι θα μείνει στο Ντύσελντορφ. Πολλοί όμως τη θεωρούν φυσική αντίπαλο της Μέρκελ και βλέπουν ακόμη και ένα δίδυμο Κραφτ – Ολάντ, αν ο άνεμος αλλαγής στη Γαλλία περάσει και στην άλλη πλευρά του Ρήνου. Ο θρίαμβός της ήρθε να αθροιστεί πολιτικά στη νίκη του γάλλου Σοσιαλιστή και να διαμορφώσει έναν ασφυκτικό κλοιό για την Καγκελάριο Μέρκελ. Διότι, όπως ο Ολάντ, έτσι και οι Σοσιαλδημοκράτες της Κραφτ έχουν κεντρικό σύνθημα τη στροφή στην ανάπτυξη. Ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης Κραφτ, ο οποίος είχε καταψηφιστεί από την τοπική Βουλή του Ντύσελντορφ, με αποτέλεσμα να προκηρυχθούν οι πρόωρες εκλογές, περιλάμβανε αύξηση των κοινωνικών δαπανών και του χρέους. Ηταν ένας προϋπολογισμός κόντρα στην πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η κυβέρνηση Μέρκελ στην Ευρώπη. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να είναι και η πρώτη έμμεση νίκη της κόντρα στη Μέρκελ.

«ΕΘΝΟΜΑΜΑ». Η Χανελόρε ανήκει στους εκφραστές του κοινωνικού προσώπου του SPD, αλλά χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, και στο σημείο αυτό μοιάζει με τη Μέρκελ. Ενσαρκώνει τον τύπο της γυναίκας που στηρίζει την επιτυχία της στην επίμονη δουλειά. Δεν ανταποκρίνεται καθόλου στα μεταφεμινιστικά πρότυπα νεότερων γυναικών που κάνουν στο μεταξύ πολιτική καριέρα, έγραψε η εφημερίδα «Ντι Τσάιτ». Είναι το αντίθετο ακριβώς από την 35χρονη υπουργό Οικογένειας στην κυβέρνηση της Μέρκελ, την Κριστίνε Σρέντερ, η οποία θέλει την επιστροφή της γυναίκας στον παραδοσιακό της ρόλο: στην οικογένεια, στην κουζίνα.

Με τον σύζυγό της, τον ηλεκτροτεχνίτη Ούντο, έχουν έναν γιο, τον Γιαν, 19 χρόνων. Είκοσι χρόνια μετά τον πολιτικό τους γάμο αποφάσισαν τώρα να κάνουν και θρησκευτικό γάμο. «Στην αρχή του γάμου μας είπαμε: ας προσπαθήσουμε να μείνουμε μαζί ώσπου να μεγαλώσει ο μικρός μας. Και μετά το βλέπουμε ξανά. Και αυτό κάναμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε και αυτή τη φορά θα παντρευτούμε στην εκκλησία».

Η Κραφτ γεννήθηκε το 1961 στο Μίλχαϊμ του Ρουρ, της περιοχής όπου την εποχή των ανθρακωρυχείων χτυπούσε η καρδιά της γερμανικής βιομηχανίας. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ. Στο SPD εντάχθηκε το 1994, σε σχετικά μεγάλη ηλικία, και εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής στο Ντύσελντορφ το 2000. Ακολούθησαν τα «πέτρινα χρόνια» για τους Σοσιαλδημοκράτες στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία που ηττήθηκαν από τους Χριστιανοδημοκράτες και έχασαν το παραδοσιακό τους κάστρο. Η Χανελόρε Κραφτ κατάφερε να ανορθώσει το SPD, να φέρει το κόμμα ξανά κοντά στους ψηφοφόρους και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στην πολιτική της κοινωνικής δικαιοσύνης, που είναι ο πυρήνας της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής και είχε χαθεί με το πέρασμα της μεταρρυθμιστικής Ατζέντας 2010 του Σοσιαλδημοκράτη καγκελαρίου Σρέντερ.

Η Κραφτ δεν έχει ιδιαίτερο ρητορικό ταλέντο, έχει όμως την ικανότητα να πείθει τον κόσμο ότι είναι μία από το πλήθος. Γι’ αυτό και πολύ γρήγορα την είπαν Εθνομαμά, τίτλος που δεν την κολακεύει οπωσδήποτε, αλλά την κατατάσσει στην ίδια κλίμακα με προσωπικότητες όπως ο Γιοχάνες Ράου που ήταν για δεκαετίες πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και αργότερα πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γερμανίας. Μία πρωτιά την έχει ήδη. Ηταν η πρώτη γυναίκα εκ περιτροπής πρόεδρος του Μπούντεσρατ (Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, Ανω Βουλή), όπου εκπροσωπούνται τα ομόσπονδα κρατίδια και οι τοπικοί πρωθυπουργοί της Γερμανίας.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ. Ενα ακόμη παράδειγμα απλότητας στη συμπεριφορά της Κραφτ, που εξηγεί και την πολιτική της επιτυχία: τη Δευτέρα μετά τις εκλογές μετέβη, ως είθισται, στο Βερολίνο για να γιορτάσει τα επινίκια με την ηγεσία του SPD. Το ίδιο έπραξε και ο αντίπαλός της, που έπρεπε να πιει το πικρό ποτήρι της ήττας στα κεντρικά του CDU. Κατά την επιστροφή στο Ντύσελντορφ ταξίδευαν με το ίδιο αεροπλάνο. Ο Ρέντγκεν ήταν στην πρώτη θέση, η Κραφτ προτίμησε την οικονομική θέση. «Οποιος είναι πράγματι άνετος και όχι “δήθεν” ταξιδεύει στην οικονομική θέση, που διασφαλίζει και την επαφή με τη βάση», σχολίασαν οι εφημερίδες.

Μετά τη νίκη της στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τον προσφιλέστερο υποψήφιο καγκελάριο του SPD. To «Πολιτικό βαρόμετρο» του δεύτερου καναλιού ZDF της δίνει 25% και ακολουθεί η τριάδα των επίσημων «μνηστήρων» για το χρίσμα: οι πρώην υπουργοί Πέερ Στάινμπρουκ (21%) και Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ (20%), με τελευταίο τον σημερινό πρόεδρο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (6%). Ακόμη μεγαλύτερα ποσοστά παίρνει από τους ψηφοφόρους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Το 30% θέλει την Κραφτ υποψήφια καγκελάριο και το 25% τον Στάινμπρουκ.

Οι Σοσιαλδημοκράτες θα πάρουν στις αρχές του επόμενου χρόνου την απόφαση ποιος θα τους οδηγήσει στις εκλογές του 2013. Εως τότε οι τρεις υποψήφιοι είναι καταδικασμένοι να εμφανίζονται συνεχώς μαζί για να μη δοθεί η εντύπωση ότι δίνεται σε κάποιον το προβάδισμα. Ετσι όμως αυτοεξουδετερώνονται. Και δεν αποκλείεται στο τέλος να είναι η Χανελόρε Κραφτ, με τον αέρα και της επιτυχημένης πρωθυπουργού στο πολυπληθέστερο κρατίδιο της Γερμανίας, η υποψήφια καγκελάριος του SPD στη μεγάλη μάχη κατά της Μέρκελ. Στο στρατόπεδο των Χριστιανοδημοκρατών η θέση της Μέρκελ είναι αδιαμφισβήτητη. Μετά και την καρατόμηση του ηττημένου στις εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Νόρμπερτ Ρέντγκεν δεν έχει μείνει άνδρας που να μπορεί να διεκδικήσει τη διαδοχή της. Το μόνο όνομα που έμεινε να παίζει στο CDU είναι της υπουργού Εργασίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Γυναίκες λοιπόν στην κορυφή των δύο ανδροκρατούμενων κατά βάση κομμάτων της Γερμανίας.

ΕΙΠΕ
Βάλατε και πάλι στο επίκεντρο τον άνθρωπο μιλώντας στους οπαδούς της στις εκλογές της 13ης Μαΐου
ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ
Στην Ανγκελα Κραφτ υπάρχει πολύ Χανελόρε Μέρκελ.
Ακριβώς όπως η Καγκελάριος, η Κραφτ είναι πιο δημοφιλής από το κόμμα της. Πολιτικά είναι λίγο «ναι μεν, αλλά» και ποτέ πολωτική εφημερίδα
«Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ»