Ματιές στην Κύπρο

Το αύριο είναι αυτό που απασχολεί αρκετούς έλληνες ποδοσφαιριστές. Οσους ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τις ζοφερές ημέρες που ζει η πατρίδα. Ή αυτούς που αναζητούν ένα τελευταίο συμβόλαιο με καλά χρήματα.

Ηδη έχουν αρχίσει τις κουβέντες με τους ατζέντηδες. Πού καταλήγουν; Μια ικανοποιητική επιλογή είναι η Κύπρος. Ναι, κοιτούν προς το νησί, γιατί διαπιστώνουν πως οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες σε σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Η πορεία του ΑΠΟΕΛ στο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και η εν γένει οργάνωση του κυπριακού ποδοσφαίρου οδηγούν αρκετούς στο συμπέρασμα πως η Κύπρος δεν ισοδυναμεί πλέον με έσχατη επιλογή. «Η πίεση είναι ίδια με την Ελλάδα, τα γήπεδα είναι σε άριστη κατάσταση και γίνονται επενδύσεις», ήταν μια από τις τοποθετήσεις έμπειρου ποδοσφαιριστή πριν από λίγες ημέρες.

«Γιατί όχι;» αναρωτήθηκε με νόημα. Το πού έφτασε ο Χιώτης, το πώς εξελίχθηκε ο Πουρσαϊτίδης, τι πορεία έκανε ο Κόντης αποτελούν παραδείγματα που δεν αφήνουν αδιάφορους τους γηγενείς παίκτες. Εδώ δεν πληρώνονται με τη συνέπεια που θα ήθελαν. Στην Κύπρο όλα μοιάζουν διαφορετικά και σίγουρα πολύ καλύτερα.

Εκεί φτάσαμε. Πολλά χρόνια ήταν συνηθισμένο φαινόμενο οι ομάδες μας να παίρνουν ποδοσφαιριστές από την Κύπρο. Ποιους να θυμηθούμε; Τον Τάσο και τον Παμπουλή τη δεκαετία του ’70; Τον Γκρέγκορι και τον Σταύρο Παπαδόπουλο το ’80; Ή τους Χαραλαμπίδη, Οκκά, Εγκωμίτη, την πιο σύγχρονη εποχή; Είναι προφανές ότι όλα αυτά έχουν διαφοροποιηθεί. Οι πιο ικανοί κύπριοι ποδοσφαιριστές το σκέφτονται αρκετές φορές να ενταχθούν σε προβληματικές ελληνικές εταιρείες. Γιατί να το κάνουν, άλλωστε; Αντίθετα, οι δικοί μας δεν αποκλείουν το ταξίδι προς την Κύπρο και έχουν τη πεποίθηση πως δεν πρόκειται για πισωγύρισμα, αλλά για μια επιλογή που ανοίγεται μπροστά τους.

Ο διαδρομή γίνεται, λοιπόν, και αντίστροφα. Οχι μόνο γιατί ανέβηκε το κυπριακό ποδόσφαιρο αλλά και διότι πέφτει το επίπεδο του δικού μας.