Το ομαδικό πνεύμα

ΤΗΝ ιστορία τη γράφουν οι παρέες. Και ο φετινός Ολυμπιακός είναι μια ωραία παρέα, με τις ηλιόλουστες και τις συννεφιασμένες ημέρες της.

Το πόσο χαλαρά βίωσαν αυτή την πορεία οι (νέοι) πρωταθλητές Ευρώπης αποδείχθηκε και αυτό το τετραήμερο στην Πόλη. Δίχως φανφάρες, πάντα με χαμηλούς τόνους και έχοντας στον νου τη λέξη «προσπάθεια», κατάφεραν να κατακτήσουν το τρόπαιο. Ενα τρόπαιο που πήγε από χέρι σε χέρι λίγο πριν από την αναχώρηση, αλλά με τις πλάκες και τις ατάκες να είναι στην ημερήσια διάταξη. Οπως όταν ο Βαγγέλης Μάντζαρης κρατούσε το κύπελλο σφιχτά στην αγκαλιά του και δεν το άφηνε. «Τι θα γίνει; Μόνο εσύ θα βγάλεις φωτογραφίες; Στο σπίτι σου θα το πας;» έλεγαν οι παίκτες του Ολυμπιακού στον πλέι μέικερ. Νωρίτερα, τα μέλη της αποστολής του Ολυμπιακού επισκέφθηκαν το Πατριαρχείο και άκουσαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να τους τονίζει: «Τα νέα παιδιά είναι το μέλλον. Είστε ένα καλό παράδειγμα για τη χώρα, έτσι να πιστεύουν πως μπορούν να τα καταφέρουν οι Ελληνες».

Τα νέα παιδιά, λοιπόν: το μεγάλο μυστικό αυτής της ομάδας, που απέκτησε χημεία τα κρύα βράδια του χειμώνα όταν η σοβαρότητα στις προπονήσεις βελτίωνε την ομάδα και κάθε παίκτη ξεχωριστά. Το κίνητρο για όλους να φτάσουν ψηλά. Ενα μάθημα αθλητισμού για το πώς το «πνεύμα της ομάδας» είναι πιο σημαντικό από την πληθώρα των ονομάτων. Γιατί ο Ολυμπιακός κατά καιρούς είχε μπόλικα χτυπητά ονόματα και κατάφερε ελάχιστα.

Ο ακριβοπληρωμένος Τσίλντρες ήταν μόνο για κάποια εντυπωσιακά καρφώματα. Ο Κλέιζα, σκόρερ μεν, ατομιστής δε.

Ο Μπουρούσης, ο Σοφοκλής και ο Παπαλουκάς πήραν πολλά και έδωσαν λίγα. Δεν ταίριαξαν; Ισως. Ηταν με τα φεγγάρια τους πότε θα τα δώσουν όλα; Σαφώς. Αλλά επειδή δεν μπορεί κάποιος να προσέχει μόνο τη βιτρίνα, ο φετινός μπασκετικός Ολυμπιακός δίδαξε πως σημασία έχει το περιεχόμενο. Και η συνολική αέναη προσπάθεια.