Δίκτυο

Και κλάμα…
Ανοιχτό θα βρει η τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Αγώνες του Λονδίνου – που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στην αρχαία Ολυμπία – το Μουσείο της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων, που έπεσε θύμα ληστών στις 17 Φεβρουαρίου. Είδηση ίσως που να μην προκαλεί έκπληξη καθώς δυόμισι μήνες ήταν υπεραρκετοί για να αποκατασταθούν οι προθήκες που έσπασαν οι ληστές και ουδείς θα περίμενε να βρει κλειστό ένα μουσείο για την Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων σε μια τόσο σημαντική ημέρα. Είδηση όμως αποτελεί η ανακοίνωση της αρμόδιας εφορείας αρχαιοτήτων, που υπογράφει η προϊσταμένη Γεωργία Χατζή: «Ολοι εμείς της Ζ’ ΕΠΚΑ, με δάκρυα στα μάτια και βαθιά πίστη στον Θεό, προσδοκούμε την ευλογημένη ημέρα που θα αποκατασταθεί η βαριά ατιμία που έγινε εις βάρος της πατρίδος μας, με την άνανδρη κλοπή στο Παλαιό Μουσείο, στις 17 Φεβρουαρίου. Ολοι εμείς της Ζ’ ΕΠΚΑ, με δάκρυα στα μάτια και ειλικρινή συγκίνηση, ανακοινώνουμε την επαναλειτουργία του Παλαιού Μουσείου, του κοσμήματος της πόλεως της Ολυμπίας. Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Δευτέρα: 10.00 – 17.00, Τρίτη – Παρασκευή: 8.00 – 15.00. Ολοι εμείς της Ζ’ ΕΠΚΑ, με δάκρυα στα μάτια και βαθύ σεβασμό, αποχαιρετούμε στις  9 Μαΐου 2012, στις 19.30, τον Πρόεδρο της ΔΟΕ και των Ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων, κ. Ζακ Ρογκ, με μουσική εκδήλωση τιμής και αγάπης, που θα γίνει μπροστά στις ανοικτές πύλες του Παλαιού μας Μουσείου». Κι εμείς με δάκρυα διαβάσαμε την ανακοίνωση. Και με βαθιά πίστη στη λογική προσδοκούμε να μην ξαναδούμε τέτοια ανακοίνωση (με δάκρυα και θρησκοληψίες) από υπηρεσία του υπουργείου Πολιτισμού.
Μ.Α.
Με τη δύναμη της μπιτ γενιάς
Περίεργα πώς έρχονται τα πράγματα ώρες ώρες. Η επιστροφή των αδελφών Κατσιμίχα γίνεται με μια επιστροφή. Η ποίηση που γαλούχησε τις γενιές του ‘60 και του ‘70 , η ποίηση της μπιτ γενιάς (που εκείνοι ανακάλυψαν τυχαία ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1971, όντας φοιτητές), τους έδωσε  βήμα για τον νέο δίσκο τους που μόλις κυκλοφόρησε. Ακούγοντάς τους να απαγγέλλουν το  κομμάτι «Mολώχ» («Moloch») από το «Ουρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ κάνω κι εγώ το δικό μου προσωπικό ταξίδι μέσα από το βίντεο που βρίσκω στο Google όπου ακούγεται η φωνή του ίδιου του ποιητή καθώς απαγγέλλει αργά τους στίχους του – πρέπει να είναι το  1955 ή ‘56… Ο Μολώχ, ένας αρχαίος σημιτικός θεός, έμεινε στην ιστορία για τις ανθρωποθυσίες που απαιτούσε (κυρίως παιδιών) και ο Γκίνσμπεργκ τον χρησιμοποιεί συμβολικά για να καταγγείλει την καταστροφική δύναμη του πολέμου, τον άγριο καπιταλισμό, τις «τερατώδεις βόμβες», τις «δαιμονικές  βιομηχανίες». Και σκέφτομαι: Είναι δυνατόν να είμαστε στο ίδιο σημείο 57 χρόνια μετά; Ακυρο το ερώτημα. Γιατί, όπως φαίνεται, γίνεται και παραγίνεται. «Μολώχ, η ψυχή σου είναι τράπεζες…». «Ουρλιαχτό», σίγουρα. Πιο δυνατό από ποτέ. Και καταδικό μας…
Χ.Π.