Ο γρίφος της σωτηρίας του ΠΑΟ

Τα γκάλοπ δεν λένε την αλήθεια. Αν στην ερώτηση «πόσες φορές έχετε απατήσει τη γυναίκα σας;» η απάντηση είναι «καμία», η έρευνα θα δείξει ότι ο Ελληνας παραμένει πιστός στον γάμο του. Εστω κι αν ρωτήθηκε ο… Κουασιμόδος, ο οποίος όχι μόνο θα πήγαινε ακόμη και με θηλυκό κογιότ αν του καθότανε, αλλά και δεν έχει καταφέρει να βρει ούτε σύζυγο. Παράμετρος που αν αποτυπωνόταν στη σφυγμομέτρηση, τα συμπεράσματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

Η αξιέπαινη πρωτοβουλία του Γιάννη Αλαφούζου να σημάνει προσκλητήριο σωτηρίας του Παναθηναϊκού την ώρα που οι μεγαλομέτοχοί του είχαν ξεχάσει όχι μόνο το ηθικό χρέος τους απέναντι στην ομάδα αλλά και τις πολύ πιο πεζές υποχρεώσεις τους, όπως την οφειλή προς τον φούρνο της Παιανίας, πυροδοτήθηκε από μία τέτοια έρευνα που μέτρησε χιλιάδες παναθηναϊκούς πρόθυμους να τσοντάρουν. Αλλά υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι δεν φωτογραφίζει την πραγματικότητα.

n Πρώτον, οι απαντήσεις στις δημοσκοπήσεις είναι δωρεάν. Οι πραγματικές προθέσεις του καθενός κρίνονται τη στιγμή που πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη.

n Δεύτερον, η πείρα από αντίστοιχα εγχειρήματα στο παρελθόν είναι πικρή. Οι Supporters θα μάζευαν πολύ περισσότερα αν τα Χριστούγεννα είχαν πάρει σβάρνα τα αεκτζήδικα σπίτια και έλεγαν τα κάλαντα, ο ΠΑΟΚ που πήγε να ζητήσει βοήθεια από τους έλληνες ομογενείς της Γερμανίας μπήκε μέσα από τα κεράσματα, ενώ και στον Ολυμπιακό η προσπάθεια για την εγγραφή μελών – τότε που η ομάδα πήγαινε σφαίρα – ξεθώριασε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Το να πεις ότι οι πανάθες αγαπάνε την ομάδα τους περισσότερο από όσο οι ΑΕΚτζήδες, οι ΠΑΟΚτζήδες και οι ολυμπιακοί τις δικές τους, είναι υπερβολικά απλουστευτικό για να ‘ναι αληθινό.

n Τρίτον, το γκάλοπ έγινε τον Μάρτιο, την εποχή που οι παναθηναϊκοί ζούσαν τον μύθο τους βλέποντας την ομάδα τους να διεκδικεί τον τίτλο. Ενώ την περασμένη Τετάρτη, μόλις δύο χιλιάδες νοματαίοι μπήκαν στον κόπο να πάνε στο ΟΑΚΑ για να τη δουν να παίζει.

n Τέταρτον – και κυριότερο -, ο οπαδός που θα πληρώσει, θα το κάνει για να ενισχύσει την ομάδα του κι όχι να σώσει την ΠΑΕ που τη χρηματοδοτεί. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μία εταιρεία την οποία παράτησαν σύξυλη μεγάλοι επιχειρηματίες που η σούμα τους κάνει δέκα Αμπραμόβιτς, όπως οι ίδιοι κόμπαζαν πριν από τρία χρόνια τέτοια εποχή. Ο μέσος βάζελος θα έδινε από το υστέρημά του για να αποκτηθεί ο παίχτουρας που θα ταράξει τον γαύρο στο γκολ, όμως θα ένιωθε ότι τον κλέβουν αν τα λεφτά του πήγαιναν για να πληρωθεί η Εφορία, το ΙΚΑ ή ο φούρναρης που φέσωσαν οι μέτοχοι.

Η κύρια χρησιμότητα της κίνησης Αλαφούζου δεν είναι να μαζέψει κατοστάρικα από τους απλούς φιλάθλους αλλά να προσελκύσει εύπορους παναθηναϊκούς, παλιούς και νέους μετόχους, που θέλουν και μπορούν να δώσουν το κατιτίς τους αλλά μέχρι προχθές είχαν λόγους να κάτσουν στ’ αυγά τους: τους λόγους που έφεραν τον Παναθηναϊκό στου παπά το κουτάλι.

Ο Βγενόπουλος δεν θα έβαζε ποτέ λεφτά σε μία εταιρεία που ακόμη ανήκει στον Βαρδινογιάννη, κι ο Βαρδινογιάννης δεν είχε καμία όρεξη να τη σώσει για να την πάρει ο Βγενόπουλος. Γιατί, λοιπόν, οι υπόλοιποι να μπλέξουν στην κοκορομαχία;

Επειτα, κανείς δεν θα έβγαινε μπροστά μόνος του – ακόμη κι αν τα εκατομμύρια τα έχει για πέταμα. Διότι η συνέχεια είναι γνωστή και συνοψίζεται στο πάθημα του Νοτιά και του Παππά. Οι οποίοι ξεκίνησαν να βάλουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες και όταν η ΠΑΕ τούς έμεινε αμανάτι, πλήρωσαν άντερα. Για να τους βρίζουν από πάνω κάτι χαχόλοι που οι μέτοχοι δεν είχαν φανταστεί ότι θα συναντούσαν ούτε σε ανεμοστρόβιλο.

Στο μυαλό του έλληνα οπαδού, ο πρόεδρος ο μάγκας, ο σωστός, είναι ένας Μαρινάκης που πληρώνει ασταμάτητα – κι όταν του τελειώσουν, βρίσκει έναν άλλον Μαρινάκη και του δίνει την ομάδα. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ δύσκολα θα δεχτούν ότι οι ομάδες τους πρέπει να ακολουθήσουν ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο, αλλά σήμερα δεν φαίνεται άλλος δρόμος από αυτόν που δείχνει ο Αλαφούζος.