Μυστικοί αστυνομικοί στα θρανία

«21 Jump Street» Η σειρά «21 Jump Street» έσκασε μύτη το 1987 και, όπως όλα, έφτασε στη χώρα μας με λίγα χρόνια καθυστέρηση. Περισσότερο βέβαια έμεινε στην ιστορία για την ανάδειξη ενός «παίδαρου» ονόματι Τζόνι Ντεπ. Και λέω «παίδαρου» γιατί το ταλέντο του το ανακαλύψαμε λίγο αργότερα, όταν δηλαδή ο Τιμ Μπάρτον έδωσε στον νεαρό ηθοποιό τον πρώτο ρόλο στον «Ψαλιδοχέρη» – η συνέχεια γνωστή.

Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με μια περιπέτεια, αλλά με μια κωμωδία! Η νέα εκδοχή του «21 Jump Street» έχει δράση μόνο όταν αυτή δικαιολογεί την πλάκα: δυο αδέλφια αποτελούν μέλη μιας ειδικής ομάδας μυστικών αστυνομικών που χάρη στο νεανικό τους στυλ και την εφηβική τους εμφάνιση μπορούν να υποδυθούν με άνεση τους μαθητές γυμνασίου. Χμμμ, όχι και με τόση άνεση, έρχομαι να προσθέσω. Γιατί κουβαλάνε όλη την κόμπλα του σπασίκλα γυμνασιακού εφήβου. Που κοντοστέκεται ανάμεσα στη δειλία και το θράσος.

Πάνω σε αυτή τη συνταγή, λοιπόν, οι Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ προσθέτουν το φινίρισμα ενός αξιοπρεπούς buddy-movie, συνταγή που οι Αμερικανοί μπορούν και παίζουν στα δάχτυλα με χαρισματική άνεση όταν φυσικά μπορούν να την «παίξουν» οι ηθοποιοί. Εδώ η ταινία στάθηκε κάτι παραπάνω από τυχερή: Ο Τζόνα Χιλ, υποψήφιος για Οσκαρ β’ ρόλου φέτος με το «Moneyball», έχει αυτό που λέμε γνήσιο κωμικό χάρισμα. Η κινησιολογία του κορμιού του από μόνη της έχει πλάκα. Δίπλα του, ο Τσάνινγκ Τάτουμ αποτελεί το ιδανικό αντίβαρο: είναι αστείος χωρίς να το προσπαθεί και χωρίς να το επιδεικνύει.

Επιστρατεύονται λοιπόν όλα τα γνωστά κλισέ: τα άθλια γυμνασιακά χρόνια, τα σεξιστικά καλαμπούρια, οι φαρσικές καταστροφικές εκρήξεις (η σεκάνς του πάρτι είναι υπόδειγμα φάρσας made-in-USA και θα έκανε περήφανο τον Μπλέικ Εντουαρντς) και οι προ του τέλους αναμετρήσεις έρχονται σε μετρημένες (με χειρουργική ακρίβεια) δόσεις. Ετσι κανείς δεν μπορεί να παραπονεθεί για το τελικό κοκτέιλ. Εκτός και αν, φυσικά, οι γευστικοί του ορίζοντες είναι υπέρ το δέον ανεπτυγμένοι, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση δεν επενδύεις ούτως ή άλλως σε μια δοκιμασμένη συνταγή: το φιλμ ξέρει σε ποιο κοινό απευθύνεται και του προσφέρει αυτό που θέλει. Βαθμοί: 5