Ερωτευμένοι τζογαδόροι

«Poker Face» Οσες φορές και να ρίξεις ένα ζάρι, οι πιθανότητες να προκύψει ο αριθμός της αρεσκείας σου είναι μία στις έξι. Ο τζόγος μπορεί και μηδενίζει θαυματουργά το κοντέρ όταν το παιχνίδι ξεκινά από την αρχή – ξανά και ξανά δηλαδή, μέχρι το ξημέρωμα και όσο περισσότερο αντέξεις. Τζογαδόρος χωρίς αντοχή άλλωστε δεν υφίσταται. Και υπάρχουν δύο ειδών τζογαδόροι: αυτοί που παίζουν για να κερδίσουν και αυτοί που παίζουν για να «φτιαχτούν».

Να «φτιαχτούν», καθότι ο τζόγος είναι αρρώστια – και κάτι παραπάνω από αυτό: κουβαλάει πάνω του ολόκληρο το βάρος της ανθρώπινης επιθυμίας για τον έλεγχο της τύχης, των πιθανοτήτων, της μοίρας. Εχω ένα ζευγάρι στα χέρια και περιμένω να φουλιάσω. Και θα φουλιάσω επειδή ελέγχω τις πιθανότητες, μόνο που ο απέναντί μου έχει ήδη κάνει χρώμα και εγώ αντιθέτως έχω μαύρα μεσάνυχτα, έτσι που έχω πέσει με τα μούτρα στο φύλλο μου.

Εδώ υπάρχει και μια σκοτεινή πλευρά ενδεχομένως που αφορά το αρρωστημένο κομμάτι του τζόγου, το οποίο όμως δεν απασχολεί την κωμική περιπέτεια «Poker Face» που σκηνοθέτησε ο Χρήστος Δήμας – και πώς θα μπορούσε να την απασχολεί, από τη στιγμή που το φιλμ συγχρηματοδοτήθηκε και από μεγάλο καζίνο της χώρας.

Οι τζογαδόροι εδώ λοιπόν είναι κυρίως αυτοί της πρώτης κατηγορίας, αυτοί δηλαδή που παίζουν για να κερδίσουν – οι άλλοι αντιμετωπίζονται με χιούμορ και γλαφυρότητα, γλαφυρότητα σεναριακή (ή επιβεβλημένη από τους παραγωγούς – δεν μπορώ να ξέρω) που περνάει και στην οθόνη. Και φυσικά κάτι τέτοιο θα μας ήταν εντελώς αδιάφορο αν δεν υπήρχε μια ηρωίδα με καθαρά ανθρώπινο κίνητρο (Εύη Σαουλίδου – φυσιογνωμία που δεν μπορείς να μη συμπαθήσεις): αναζητά το παιδικό της γούρι που κλάπηκε σε στημένο παιχνίδι από τον γιο ενός επαγγελματία χαρτοπαίκτη που, με την κλοπή του, καταδίκασε την οικογένειά της σε αιώνια γκαντεμιά.

Χρόνια μετά ξανασυναντιούνται. Εκείνη γράφει σε κουτσομπολίστικο έντυπο και αυτός (Αλκις Κούρκουλος) είναι πλέον μάστορας του πόκερ, χάρη στο δικό της φυλαχτό. Ενα καλό team δεύτερων ρόλων (Γιάννης Μποσταντζόγλου, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Αντώνης Καφετζόπουλος, Δημήτρης Πιατάς) προσφέρει το απαραίτητο comic relief.

Το χιουμοριστικό παιχνίδι για την ερωτική κατάκτηση του αντιπάλου – και αντιστρόφως – πατάει και αυτό πάνω στους κώδικες της τσόχας, και αυτή η πλευρά της ιστορίας έχει και ενδιαφέρον και γούστο – ειδικά όταν οι πρωταγωνιστές βρίσκουν τη σωστή συχνότητα για τις καλογραμμένες ατάκες τους (η Σαουλίδου το καταφέρνει συχνά) και ο καλοδουλεμένος φιλμικός ρυθμός επιτρέπει τη συμμετοχή μας στο φλερτ.

Και αυτό είναι ένα κόλπο που στο «Poker Face» λειτουργεί. Γιατί πίσω από το παιχνίδι των ηρώων υπάρχει το παιχνίδι της ίδιας της ταινίας που προσπαθεί να αναπτύξει μια περίπλοκη σεναριακή ιδέα με γραφή ταχύτατη και εξόχως στυλιζαρισμένη, θέλοντας ταυτόχρονα να κρατήσει τον θεατή στην αίθουσα προσφέροντάς του την πιο ανέμελη και ελαφριά εκδοχή αυτών που πραγματεύεται. Και το πόκερ έχει περισσότερη πλάκα όταν η τράπουλα δεν είναι σημαδεμένη. Βαθμοί: 5