Δεν ήρθε η συντέλεια της Μπάρτσα

Οπως όλα τα αριστουργήματα της μοντέρνας τέχνης, η Μπαρτσελόνα των τελευταίων τεσσάρων ετών προκαλεί ακραία συναισθήματα: οι οπαδοί της τη λατρεύουν, οι αντίπαλοι τη μισούν, και οι «ουδέτεροι» – αυτοί που έχουν αχρωματοψία στις φανέλες και βλέπουν χρώματα μόνο στον τρόπο με τον οποίο παίζεται η μπάλα – υποκλίνονται στο μεγαλείο της.

Ακραίες ήταν και οι αντιδράσεις για τον αποκλεισμό της από τον τελικό του Champions League. Ακριβώς επειδή φίλοι και εχθροί, ή απλοί θαυμαστές, είχαν ασπαστεί την προφητεία ότι την ημέρα που ο Μέσι και η παρέα του θα κλείσουν τη χρονιά χωρίς να σηκώσουν στον ουρανό το άγιο δισκοπότηρο της υπεροχής τους, δηλαδή την ευρωπαϊκή ή την ισπανική κούπα, θα έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου: του πιο θαυμαστού ποδοσφαιρικού κόσμου που γνώρισαν όσοι δεν έχουν περάσει τα σαράντα.

Η θεωρία που αναπτύσσεται από τα μεσάνυχτα της περασμένης Τρίτης, ότι η πιο εξελιγμένη ποδοσφαιρική μηχανή του πλανήτη χτύπησε μπιέλα, χάσκει για τρεις λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι κρίνει εκ του αποτελέσματος.

Στον ημιτελικό του Καμπ Νου η Μπαρτσελόνα έχασε μία πρόκριση και έναν τίτλο αλλά η αντίπαλός της, η οποία κέρδισε το εισιτήριο για τον τελικό, έχασε την μπάλα. Αν το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι, το θέαμα, ο τρόπος με τον οποίο μία ομάδα κυνηγάει τη νίκη, οι Καταλανοί δεν έκαναν τίποτα λιγότερο από αυτό που έχουμε συνηθίσει: έπιασαν κοτζάμ Τσέλσι από τον λαιμό και την έκαναν να πει τον δεσπότη, Παναγιώτη. Αν, πάλι, είναι η επιτυχία, δεν μπορούμε να κάνουμε το μνημόσυνο της αδικοχαμένης Μπαρτσελόνα χωρίς παράλληλα να αποθεώνουμε την Τσέλσι: η οποία έπαιζε λες και το αντίπαλο μισό γήπεδο ήταν ναρκοθετημένο και με τον κορυφαίο σέντερ φορ του κόσμου – τον Ντρογκμπά – πρώτη φίρμα στο ταμπούρι.

Οχι πως η συμπαθής αγγλική ομάδα είχε κάποια υποχρέωση να παίξει ανοιχτά στη μεγαλύτερη… κατηφόρα της Ευρώπης και να φάει καμιά πεντάρα για να ευχαριστηθούμε εμείς ποδόσφαιρο, αλλά το ότι βγήκε στο αντάρτικο επιβεβαιώνει ότι η Μπαρτσελόνα είναι τόσο «τελειωμένη», ώστε μία από τις ακριβότερες ομάδες του κόσμου την αντιμετώπισε όπως θα στηνόταν η Δόξα Κρανούλας απέναντι στον Ολυμπιακό.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, αντίθετα με τις κούρσες στα 100 μέτρα μετ’ εμποδίων όπου η Πατουλίδου θα τερματίσει πρώτη μόνον αν η Ντίβερς πατήσει τα κορδόνια της, στο ποδόσφαιρο η Δόξα Κρανούλας μπορεί να νικήσει τον Ολυμπιακό χωρίς να μπουρδουκλωθεί κάποιος – και αυτή είναι η ομορφιά του. Πόσω μάλλον να αποκλείσει η Τσέλσι την Μπαρτσελόνα, ιδίως αν ο Θεός το έχει παίξει «άσο ημίχρονο, Χ τελικό». Με την τύχη δεν τα βάζει ούτε ο Μέσι.

Η τρίτη παράμετρος που παραγνωρίζει αυτή η θεωρία είναι ότι ακόμη και οι εξωγήινοι ποδοσφαιριστές, είναι γήινοι. Τα περίπου 70 ματς τη σεζόν που δίνουν οι top class ομάδες δοκιμάζουν την ανθρώπινη αντοχή στα όρια της απανθρωπιάς. Περισσότερο, δε, εκείνων που διεκδικούν όλους τους ετήσιους στόχους τους μέχρι το τέλος – και δεν αγωνίζονται μόνο για τη νίκη αλλά και για το χειροκρότημα. Στα τελειώματα μιας χρονιάς με τόσες υπέροχες μα και καταπονητικές παραστάσεις – κι αναρίθμητες πρόβες – είναι λογικό, ακόμη και οι υπερπαίκτες να μη βρίσκουν το κουράγιο να γυρίσουν ένα παιχνίδι που έχει στραβώσει.

Φυσικά έγιναν και λάθη. Ισως το σημαντικότερο είναι η έπαρση του Γκουαρντιόλα ότι έφτιαξε μία ομάδα ανίκητη. Οταν έχασε τον Μπόγιαν κι έπειτα τον Βίγια, το θεώρησε περιττή πολυτέλεια να του φέρουν άλλον κυνηγό. Αν τον είχε στο ματς με την Τσέλσι, για παράδειγμα, ο Μέσι θα μπορούσε να σπάσει το αγγλικό τείχος ως δεξί εξτρέμ καθώς στο «ένας με έναν» δεν πιάνεται ούτε με λάσο.

Με παίκτες εξαιρετικού ταλέντου και μέση ηλικία τα 25 χρόνια, η Μπαρτσελόνα θα «τελειώσει» όταν θα βρεθεί μία ποδοσφαιρική συνταγή καλύτερη από τη δική της, που θα πάει το άθλημα ένα βήμα παραπέρα. Μέχρι τότε, θα κερδίζει ή θα χάνει τίτλους παίζοντας την ωραιότερη μπάλα.