Αποχαιρετισμός στην Μπαρτσελόνα

«Λένε πως είναι πιο εύκολο να αλλάξεις τη γυναίκα σου από το να αλλάξεις την ομάδα που υποστηρίζεις. Και είναι σωστό». Αγαπημένη φράση του Πεπ Γκουαρντιόλα την οποία χρησιμοποίησε και χθες όταν ανακοίνωσε στους παίκτες της Μπαρτσελόνα την απόφασή του να τραβήξει άλλο δρόμο, μακριά από το Καμπ Νου. Ο Γκουαρντιόλα κουράστηκε, «άδειασε». «Τέσσερα χρόνια ως προπονητής της Μπαρτσελόνα είναι μια αιωνιότητα. Το δάκρυ που ξεχείλισε από τα βουρκωμένα μάτια δεν πρόλαβε να κατέβει στο πρόσωπο. Ο Πεπ το σκούπισε γρήγορα πριν γίνει αντιληπτός από τους δεκάδες δημοσιογράφους και τους αγαπημένους του Τσάβι, Πουγιόλ, Πικέ, Μπουσκέτς, Ινιέστα, Βαλντές, Φάμπρεγας και Πέδρο που ήταν παρόντες όταν ανακοίνωνε το «adios».

Η Μπάρτσα δεν θέλει να κλείσει τον «κύκλο Γκουαρντιόλα» και προσπαθεί με τεχνάσματα να τον κρατήσει ανοιχτό. Ετσι, επέλεξε για διάδοχό του τον στενό φίλο και συνεργάτη του, τον 42χρονο Τίτο Βιλανόβα, που έγινε διάσημος το καλοκαίρι όταν ο Ζοζέ Μουρίνιο προσπάθησε να του βγάλει το μάτι! «Επιλέξαμε τον Τίτο γιατί εκπροσωπεί τις ιδέες και την εικόνα της ομάδας και εξασφαλίζει τη συνέχεια στο αγωνιστικό στυλ», εξήγησε ο αθλητικός διευθυντής Αντονι Θουμπιθαρέτα. Ο Πεπ νιώθει τώρα πως πρέπει να αφιερώσει χρόνο στη σύντροφό του, την Κριστίνα και τα τρία του παιδιά, τη Μαρία, τον Μάριους και τη Βαλεντίνα.

ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ. Αν το ποδόσφαιρο – τουλάχιστον αυτό που παίζει η Μπαρτσελόνα – θεωρείται τέχνη, τότε ο Γκουαρντιόλα πρέπει να συγκαταλεχθεί στην κατηγορία των ουμανιστών. Είναι αυτός που μετέτρεψε τις ποδοσφαιρικές μουντζούρες σε πίνακες που παραπέμπουν στον Ζουάν Μιρό και τον Νταλί, που πάντρεψε το ποδόσφαιρο με τον χορό, άλλοτε με το γεμάτο πάθος φλαμένκο και άλλοτε με τον παραδοσιακό καταλανικό κυκλωτικό σαρδάνα.

Γεννημένος πριν από 41 χρόνια στο Σαντπεδόρ, τρίτο από τα τέσσερα παιδιά της μεσοαστικής οικογένειας της Ντολόρς και του Βαλεντί Γκουαρντιόλα, ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο από τα πρώτα χρόνια της ζωής του και στα 13 του μετακόμισε στη Βαρκελώνη και τη Μασία. Το νέο του σχολείο έβλεπε το Καμπ Νου κι αυτός δεν ξεκολλούσε το βλέμμα του από τον ποδοσφαιρικό ναό των Καταλανών. «Κάποια μέρα σ’ αυτό το γήπεδο θα με αποθεώνουν», έλεγε στους συμμαθητές του και έπεφτε η φάπα σύννεφο.

Πέρασαν έξι χρόνια όταν ο Γιόχαν Κρόιφ, τότε προπονητής της Μπαρτσελόνα, τον πήρε κοντά του και μετέτρεψε το ψηλόλιγνο αγόρι στον θεμέλιο λίθο της ομάδας που τα επόμενα χρόνια θα σάρωνε τους τίτλους στην Ισπανία, θα κατακτούσε το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ και θα αποκτούσε την προσωνυμία Ντριμ Τιμ. Τα χρόνια που έμαθε πως «όταν έχεις την μπάλα στα πόδια σου, ο αντίπαλος δεν μπορεί να σε νικήσει» και πως «οι θέσεις στο ποδόσφαιρο δεν έχουν σημασία». Τότε που έγινε στενός φίλος του θρύλου του πόλο Μανουέλ Εστιάρτε και εκμυστηρευόταν τα όνειρά του στον Λουίς Ενρίκε.

Ανθρωπος ανήσυχος, πριν κλείσει την ποδοσφαιρική του καριέρα, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε στην Ιταλία. Εκεί έμαθε δύο πράγματα: να εκτιμά το καλό ντύσιμο και πως είναι θετικός στην απαγορευμένη ουσία ναδρολόνη. Ο ίδιος υποστήριζε πως είναι αθώος, ωστόσο του επιβλήθηκε τετράμηνος αποκλεισμός. Πάλεψε επτά χρόνια για να «καθαρίσει» το όνομά του. Μετά την περιπλάνησή του στον κόσμο επέστρεψε όπως τα αποδημητικά πουλιά στη φωλιά του. Ο Κρόιφ, που επί προεδρίας Λαπόρτα ήταν το πραγματικό αφεντικό στη Βαρκελώνη, του εμπιστεύτηκε τη δεύτερη ομάδα. Τα πήγε περίφημα και την ανέβασε στη β’ κατηγορία. Η πρώτη ομάδα όμως παρέπαιε, ο Φρανκ Ράικαρντ είχε χάσει τον έλεγχο στα αποδυτήρια και ο Ροναλντίνιο έγινε διάσημος για τα πάρτι στη βίλα του σε παραλιακό προάστιο της Βαρκελώνης. Καλοκαίρι του 2008 και η Μπάρτσα βρισκόταν σε αδιέξοδο.

Ο Ζοζέ Μουρίνιο που τότε ήταν άνεργος ήταν μια καλή επιλογή. Τον προσέγγισαν οι Καταλανοί. Εμειναν εντυπωσιασμένοι με τις γνώσεις του αλλά και το θράσος του. Οχι ότι δεν τον γνώριζαν, από τα χρόνια που ήταν διερμηνέας και στη συνέχεια βοηθός των Μπόμπι Ρόμπσον και Λουίς Φαν Γκάαλ στο Καμπ Νου. Μόνο που τώρα η κατάσταση είχε ξεφύγει. Η Μπαρτσελόνα ήθελε να χτίσει ένα προφίλ κοσμοπολίτικης ομάδας για να το πουλήσει και εκτός Ισπανίας. Και ο Μουρίνιο που δεν μπορούσε να υποσχεθεί πως δεν θα κρατά κλειστό το στόμα του δεν ταίριαζε σ’ αυτό το νέο πρότζεκτ.

Ο Κρόιφ κλήθηκε να πει τη γνώμη του. «Κακώς ψάχνετε. Ο άνθρωπός σας βρίσκεται εδώ. Λίγα μέτρα πιο κάτω. Είναι ο Πεπ». «Μα είναι πολύ νέος», ανταπάντησαν οι αρτηριοσκληρωτικοί της Μπάρτσα. «Είπα, είναι έτοιμος. Τέλος», επέμεινε ο Φιλόσοφος. Και όπως αποδείχτηκε, ήταν. Μόλις 37 ετών. Χαμογελαστός, αγέρωχος, δεν φοβήθηκε λεπτό να αναλάβει το βάρος των ευθυνών που του ανέθεταν, να επαναφέρει στην κορυφή την Μπάρτσα, τον «κάτι παραπάνω από έναν σύλλογο».

Φουρτούνες συνάντησε πολλές τα τέσσερα χρόνια που ήταν καπετάνιος στους Μπλαουγκράνα. Μόνο μία φορά έχασε την ψυχραιμία του στις συνεχείς προκλήσεις του Μουρίνιο, που στο μεταξύ είχε αναλάβει παρόμοια αποστολή στη Ρεάλ. «Είναι το γαμάτο αφεντικό! Ο γαμάτος άνδρας! Εκτός γηπέδου έχει κερδίσει. Για όλη τη χρονιά. Θα του δώσω το εκτός αγωνιστικών χώρων Τσάμπιονς Λιγκ». Ηταν η έκρηξη για την οποία μετάνιωσε το αμέσως επόμενο λεπτό. Είχε ξεφύγει από τις κόκκινες γραμμές του και αυτές που ορίζει το προφίλ του συλλόγου που εκπροσωπούσε.

Στην επόμενη μεγάλη πρόκληση η αυτοσυγκράτησή του ήταν παροιμιώδης. Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ένας από τους παίκτες που είχαν προδώσει αγωνιστικά τον Γκουαρντιόλα, τον πρόδιδε τώρα και μέσα από τις σελίδες της αυτοβιογραφίας του. «Εχασα το μυαλό μου. Σκέφτηκα “να ο εχθρός μου”, ήθελα να του χαρακώσω το γυμνό του κεφάλι. Του φώναξα “δεν έχεις αρχ…” και πολλά ακόμα. “Χέζεσαι μπροστά στον Μουρίνιο. Μπορείς να πας στον διάολο”. Είχα τρελαθεί. Πέταξα ένα καλάθι που ήταν γεμάτο με εξαρτήματα της προπόνησης και ο Πεπ χωρίς να πει τίποτε έβαλε τα πράγματα ξανά στη θέση τους. Δεν είμαι βίαιος, αλλά αν ήμουν Γκουαρντιόλα θα είχα φοβηθεί».

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις δύσκολες καταστάσεις στους αγώνες της ζωής και του ποδοσφαίρου τον κάνει να ξεχωρίζει από προπονητές όπως ο Μουρίνιο. Αν ήταν ηθοποιός, θα έμοιαζε σίγουρα του Ντέιβιντ Νίβεν. Εκτός από τα 13 τρόπαια, αφήνει κληρονομιά και τους 22 παίκτες από τη Μασία που τους εμπιστεύτηκε σ’ αυτά τα τέσσερα χρόνια. Γιατί ο Πεπ αγαπά τους νέους…