Σαφάρι για τον σύγχρονο «Μόμπι Ντικ»

Από την πρώτη στιγμή που οι επιστήμονες είδαν το κατάλευκο πτερύγιο, ήξεραν πως κάτω από τα κύματα κρύβεται ένα μοναδικό πλάσμα. Δεν έπεσαν έξω. Η όρκα με το τεράστιο ραχιαίο πτερύγιο είναι η πρώτη λευκή που ανακαλύπτουν. Και επειδή ξεχωρίζει, όχι μόνο ανάμεσα στις υπόλοιπες 12 μαύρες της αγέλης αλλά γενικά στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, την ονόμασαν – πώς αλλιώς; – Παγόβουνο. Χθες έδωσαν στη δημοσιότητα και τις πρώτες της φωτογραφίες.

Ο λευκός θάνατος εντοπίστηκε πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2010 στις ακτές της Καμτσάτκα, στη Νότια Ρωσία, από επιστήμονες των πανεπιστημίων της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης. Εκτοτε τον ακολουθούν κατά πόδας. Οπως εξηγούν σήμερα, προτίμησαν να κρατήσουν κρυφή την ανακάλυψή τους προκειμένου να μπορέσουν να τον μελετήσουν χωρίς ενοχλητικές παρεμβολές. Διαπίστωσαν λοιπόν πως το Παγόβουνο είναι αρσενική φάλαινα και με βάση το μέγεθος του ραχιαίου πτερυγίου του, το οποίο φθάνει τα δύο μέτρα, υπολογίζουν πως έχει συμπληρώσει 16 χρόνια ζωής, κάτι που σημαίνει πως είναι ενήλικη – οι όρκες ενηλικιώνονται στα 15 και ζουν περίπου 50 – 60 χρόνια. Ολα αυτά σε συνδυασμό με το λευκό χρώμα κάνουν το Παγόβουνο ακόμη πιο σπάνιο, τονίζουν. «Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα σύμβολο αγνότητας, ένα σύμβολο της άγριας φύσης και είναι πολύ συναρπαστικό το ότι στον ωκεανό υπάρχει κάτι που περιμένει να το ανακαλύψουμε», επισημαίνει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Ερικ Χουτ, υπεύθυνος του προγράμματος. «Η πρόκληση είναι να διατηρούμε τους ωκεανούς υγιείς ούτως ώστε τέτοιου είδους εκπλήξεις να είναι πάντα εφικτές», προσθέτει κάνοντας σαφή υπαινιγμό για την υπεραλιεία και τις έρευνες για αέριο και πετρέλαιο, που αποτελούν και τη μεγαλύτερη απειλή για τη θαλάσσια ζωή.

Αυτό που μένει να εξακριβώσουν οι ρώσοι επιστήμονες είναι εάν η λευκή φάλαινα πάσχει από αλβινισμό, μια σπάνια γενετική κατάσταση κατά την οποία ο οργανισμός των ζώων δεν μπορεί να παραγάγει μελανίνη. Εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το οποίο θεωρούν και την πιο πιθανή εκδοχή, είναι εκπληκτικό το ότι έχει καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα. Τα περισσότερα ζώα που πάσχουν από αυτή την ασθένεια, εξηγούν, δεν προλαβαίνουν να ενηλικιωθούν. Και αυτό επειδή το λευκό τους χρώμα συνιστά μειονέκτημα στο κυνήγι, αφού γίνονται ορατά είτε από το θήραμα είτε από τον θύτη τους. Το επόμενο ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι πώς καταφέρνει να επιβιώνει.