Ερνέστο, ευχαριστούμε για όλα!

Για κάποιους είναι ο καλύτερος προπονητής που πέρασε από τα μέρη μας. Για κάποιους άλλους, ο πιο τυχερός: ο Φερέιρα, ο Κωστένογλου ή ο Μπόλονι θα… σκότωναν για να βρεθούν στη θέση του, με ένα αφεντικό σαν τον Μαρινάκη που ποτέ δεν έκρυψε το πορτοφόλι του όταν η ομάδα το είχε ανάγκη. Αλλά είτε τον θεωρούν τον καλύτερο είτε τον πιο τυχερό, όλοι συμφωνούν ότι ο Βαλβέρδε είναι ένας κανονικός προπονητής. Από αυτούς που έχουν συγκεκριμένο σχέδιο, προσπαθούν να βρουν τους ποδοσφαιριστές που μπορούν να το εφαρμόσουν πιστά, και τους διδάσκουν πώς να το κάνουν κάθε μέρα και καλύτερα. Είναι φοβερό, αλλά οι προγραμματικές δηλώσεις του Βαλβέρδε όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα για την ομάδα που ονειρευόταν να δημιουργήσει περιγράφουν ακριβώς το παιχνίδι του Ολυμπιακού στους περισσότερους φετινούς αγώνες του!

Οι οπαδοί λατρεύουν τους τίτλους και τις επιτυχίες αλλά οι σωστοί οπαδοί σέβονται περισσότερο τους τεχνικούς που χτίζουν καλές ομάδες, από εκείνους που σήκωσαν κούπες χάρη στους καλούς παίκτες τους ή στην καλή τους τύχη. Για τους φιλάθλους που δεν είναι χολερικοί, ακόμη κι αν έφευγε χωρίς να κατακτήσει τίτλο, ο Βαλβέρδε θα ήταν σημαντικότερος από τον Σόλιντ, για παράδειγμα, που πήρε πρωταθλήματα αλλά δεν κατάφερε να κάνει τους Ολυμπιακούς να περηφανεύονται για την ομάδα τους ή τους αντίπαλους να τη ζηλεύουν.

Ο Βαλβέρδε δεν διαβάζει αθλητικές εφημερίδες. Αμφιβάλλω αν και τώρα που φεύγει, έχει μάθει πως έφτιαξε μία ομάδα που δεν παίζει ψυχωμένα, πως αδίκησε τους έλληνες παίκτες, πως δεν έδωσε ευκαιρίες σε κάποια «αγαπημένα» παιδιά της εξέδρας ή ό,τι άλλο του έσουρναν κατά καιρούς. Και πράγματι έκανε λάθη, όπως κάνουν όλοι οι προπονητές, μόνο που ήταν μόνο δικά του. Δεν ήταν των ΜΜΕ, του κόσμου, του προέδρου ή των αυλικών. Δικές του και οι ευθύνες έπειτα από κάθε στραβή. Oχι από τις μαϊμουδένιες που αναλαμβάνουν οι προπονητές για να διαβάσουν την άλλη μέρα πόσο μάγκες είναι που πρόταξαν τα στήθη τους για να προστατεύσουν τους παίκτες τους, αλλά αυθεντικές, αντρίκειες. Κι αυτό μας οδηγεί στον πρώτο από τους λόγους για τους οποίους ο Βάσκος πέτυχε όσο λίγοι τεχνικοί στην Ελλάδα.

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τα αποδυτήρια ήταν για σεμινάριο. Με τόσους ικανούς και φιλόδοξους παίκτες μαζεμένους στου Ρέντη, ήταν περίπου απίθανο να καθήσουν φρόνιμα όλοι όσοι δεν έπαιζαν. Τα σχεδόν ανύπαρκτα προβλήματα οφείλονται στο ότι οι επιλογές του υπαγορεύονταν από έναν κανόνα δικαιοσύνης που ήταν κοινός για όλους: το καλό της ομάδας. Τα «δικά του παιδιά», αυτά που ο ίδιος έφερε, είχαν ακριβώς την ίδια μεταχείριση με εκείνα που βρήκε στην ομάδα.

Πέρα από δίκαιος, ήταν και δάσκαλος. Πίσω από το ευγενικό, δειλό χαμόγελό του – σαν της Τζοκόντας – κρυβόταν ένας τολμηρός, αποφασιστικός ηγέτης ο οποίος δεν δίσταζε να δοκιμάσει παραλλαγές παιχνιδιού και παίκτες σε νέους ρόλους. Παράλληλα, όσοι δούλεψαν μαζί του για δεύτερη σεζόν ήταν φέτος οι καλύτεροι του Ολυμπιακού: ο Αβραάμ που απέκτησε αυτοπεποίθηση, ο Μέλμπεργκ που διανύει δεύτερη νιότη, ο Χολέμπας που άνετα θα τον περνούσες για εξτρέμ, ο Μανιάτης σε μία θέση που δεν είχε ξαναπαίξει, ο Μιραλάς που έμαθε να σερβίρει την μπάλα, ο ΤζIμπούρ που έμαθε να παίζει και χωρίς αυτήν. Τυχαίο; Δεν νομίζω…

Αλλά η μεγαλύτερη επιτυχία του Βαλβέρδε ήταν ότι η ομάδα του έπαιξε γρήγορο, επιθετικό, θεαματικό ποδόσφαιρο – ακόμη και στα ευρωπαϊκά γήπεδα όπου ο παλιός Ολυμπιακός είχε για χρόνια τραυματικές εμπειρίες. Και πάντα για τη νίκη, άσχετα με τον βαθμό δυσκολίας ή το όνομα του αντιπάλου. Αυτό δεν ήταν, άλλωστε, το απωθημένο των οπαδών του;

Ο Βαλβέρδε θα μας λείψει κυρίως για έναν λόγο: επειδή σε αυτή τη χώρα που οι ήρωες περισσεύουν, σπάνια βρίσκεις ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό, συνέπεια, μέθοδο και ήθος. Περισσότερο θα λείψει, βέβαια, στον Ολυμπιακό, στον οποίο ήρθε ξένος αλλά τρία χρόνια μετά μοιάζει να γεννήθηκε για τον πάγκο του.