Μικρές μπηχτές μεταξύ αριστερών φίλων

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ έχει πάντα ένα προσωπικό στοιχείο. Πόσο ναρκοθετημένες είναι οι προσωπικές σχέσεις στο τρίγωνο ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ; Η ζημιά δεν είναι καθοριστική με μέτρο, ας πούμε, την περίπτωση Σαμαρά – Μπακογιάννη. Φιλικές είναι οι σχέσεις Παπαρήγα – Τσίπρα σε προσωπικό επίπεδο όταν βρίσκονται σε κάποιο διάδρομο της Βουλής ή στις συναντήσεις αρχηγών επί πρωθυπουργίας Παπανδρέου και του λέει «τι κάνεις, Αλέξη;». Αντιθέτως, τα στελέχη του ΚΚΕ που περίμεναν στον προθάλαμο του Μαξίμου με τους ΣΥΡΙΖΑίους προτιμούσαν να φορέσουν τα ακουστικά και ν’ ακούσουν μουσική ή ραδιόφωνο στο κινητό τους, κόβοντας κάθε συζήτηση. Ομαλές – χωρίς κάτι ιδιαίτερο – είναι οι σχέσεις Κουβέλη – Τσίπρα.

Πιο σύνθετη είναι η πραγματικότητα στο αμέσως χαμηλότερο επίπεδο. «Παγωμένα» για το ΚΚΕ είναι στελέχη που το εγκατέλειψαν μετά το 13ο Συνέδριο του 1991. Την κατάσταση αυτή εικονογραφεί ένα περιστατικό από την κηδεία του Χαρίλαου Φλωράκη. Η αντιπροσωπεία που έχει ξεκινήσει από την Κουμουνδούρου – Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Μαργαρίτης, Τρίκας – βρίσκεται μπροστά στην ηγετική ομάδα του ΚΚΕ με Παπαρήγα, Χαλβατζή και άλλους. Τα κορυφαία στελέχη του Περισσού θα χαιρετήσουν μόνο τους Μαργαρίτη και Τρίκα, αγνοώντας εμφατικά τους άλλους. Πράγματι, η σχέση του ΚΚΕ με τη ΔΗΜΑΡ είναι πιο χαλαρή και για τους δεύτερους είναι έκπληξη ότι ο Περισσός δεν θα εκπροσωπηθεί στο Συνέδριό τους.

Αντιθέτως, μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ οι προσωπικές επαφές σε κορυφαίο και μεσαίο επίπεδο είναι πολλαπλές και διαρκείς. Πολλοί συνεχίζουν να βλέπονται, να πηγαίνουν διακοπές ή να χαρτοπαίζουν τις γιορτές με πολλούς. Αλλά οι πολιτικές διαχωριστικές γραμμές είναι υπαρκτές περισσότερο παρά ποτέ.

Πηγή με ηγετικό παρελθόν στον χώρο της Αριστεράς δίνει μια άλλη εκδοχή του προσωπικού αρώματος που έχουν οι διαφορές ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ. «Ο Φώτης Κουβέλης» λέει «ήταν επί Κωνσταντόπουλου κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και στηριζόταν από το Αριστερό Ρεύμα. Ούτε αυτοί είχαν πρόβλημα ούτε αυτός». Το υπονοούμενο είναι ότι σημασία έχει το αξίωμα. Τότε του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Τώρα του αρχηγού κόμματος. Αντίστοιχες αναγνώσεις γίνονται και σε άλλα επίπεδα. Ας πούμε, ο Δημήτρης Παπαδημούλης είχε τρίωρη κουβέντα με τον Θόδωρο Μαργαρίτη πριν από την έξοδο των Ανανεωτών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πείστηκε να ακολουθήσει, αλλά η εντύπωση ήταν ότι δεν έβλεπε μέλλον στην προσπάθεια Κουβέλη – όχι ότι διαφωνούσε πολιτικά. Τώρα εκτιμάται ότι όσα λέει ο Τσίπρας περί Ενιαίου Αριστερού Μετώπου εξυπηρετούν τον Παπαδημούλη, αφού μέρος του ακροατηρίου του είναι από την πλευρά των ψηφοφόρων που τείνουν περισσότερο προς τη ΔΗΜΑΡ παρά προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην ίδια λογική, κάποιοι στη ΔΗΜΑΡ επιμένουν ότι η Αννα Φιλίνη δεν αποχώρησε μόνο γιατί διαφωνεί με τις προσχωρήσεις από το ΠΑΣΟΚ. Αλλά και γιατί η ΔΗΜΑΡ έχει βάλει απαγορευτικό στο να πολιτεύονται τα στελέχη του στην αυτοδιοίκηση, όπως στο Δημοτικό Συμβούλιο του Γιώργου Καμίνη στην Αθήνα. Μικρές μπηχτές μεταξύ αριστερών φίλων.