Δύο κορίτσια ερίζουν για τον Φιντέλ

Τα δύο διασημότερα κορίτσια της λατινοαμερικανικής πολιτικής τσακώνονται. Στο twitter, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες. Η μία είναι η Γιοάνι Σάντσες, η μπλόγκερ που έγινε μέσα σε λίγα χρόνια η κατεξοχήν διαφωνούσα της Κούβας. Η άλλη είναι η Χιλιανή Καμίλα Βαγέχο, φοιτήτρια Γεωγραφίας επί πτυχίω, επικεφαλής των διαμαρτυριών για τη δημόσια εκπαίδευση, στην οποία το «New York Times Magazine» αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ και οι βρετανοί αναγνώστες της «Γκάρντιαν» την εξέλεξαν «πρόσωπο της χρονιάς».

Ανάμεσα στις δύο έχει ξεσπάσει μια σύγκρουση γύρω από τον μύθο του Φιντέλ Κάστρο. Ολα άρχισαν όταν η Καμίλα Βαγέχο έφτασε στην Αβάνα για επίσημη επίσκεψη, με την ευκαιρία ενός «καθεστωτικού» γεγονότος – τα 50 χρόνια της Κομμουνιστικής Νεολαίας – και η Γιοάνι Σάντσες ζήτησε να τη συναντήσει, εκθέτοντας στη συνέχεια τις ανεπιτυχείς προσπάθειές της σε άρθρο στο περιοδικό «La Tercera» της Χιλής. Ενώ η Γιοάνι την αναζητούσε, η Καμίλα έκανε δηλώσεις του τύπου «στη Χιλή υπάρχει περισσότερη καταπίεση απ’ ό,τι στην Κούβα» ή «ο Φιντέλ είναι ένας μεγάλος οραματιστής, ένα φως, και οι στοχασμοί του είναι πολύτιμες ενδείξεις για το μέλλον μας». Εγινε δεκτή από τον συνταξιούχο Λίντερ Μάσιμο και συμμετείχε σε μια πολύ «αποστειρωμένη» πανεπιστημιακή συγκέντρωση, κατά τη διάρκεια της οποίας πρόσβαση στα μικρόφωνα για να θέσουν ερωτήσεις είχαν μόνο λίγοι προσεκτικά επιλεγμένοι φοιτητές.

Στο μεταξύ η Σάντσες πίεζε: «Στην Κούβα ισχυρίζονται ότι το πανεπιστήμιο είναι για τους επαναστάτες. Ωστόσο για επαναστάτες που θα θεωρούνταν αντιδραστικοί σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου». Και μετά: «Πόσο θα μου άρεσε να μιλήσω με την Καμίλα, όμως ο κυβερνητικός κύκλος που την περιβάλλει είναι απόρθητος. Αν μπορούσα να μιλήσω μαζί της, θα προσπαθούσα να της αφηγηθώ αυτή την άλλη Κούβα που η επίσημη προπαγάνδα κρύβει».

Η Καμίλα κράτησε στάση κάπως απορριπτική. Ερωτηθείσα από το CNN για το γεγονός ότι δεν συναντήθηκε με τη Γιοάνι ή με άλλον εκπρόσωπο των διαφωνούντων, απάντησε: «Δεν ήταν απαραίτητο… Θέλαμε να γνωρίσουμε την πραγματικότητα του κουβανικού λαού, όχι όμως μέσω της μαρτυρίας ενός μόνο προσώπου, αλλά μάλλον μέσω χιλιάδων ανθρώπων και αυτό είναι που κάναμε». Για την Καμίλα, «το αληθινό βάσανο του κουβανικού λαού είναι το αμερικανικό εμπάργκο». Και χαιρέτισε το νησί με ένα άρθρο για τον ιστότοπο του καθεστώτος, όπου εξηγούσε: «Η ηγεσία του Φιντέλ Κάστρο είναι από τις σημαντικότερες στον κόσμο. Είναι ένα παγκόσμιο σημείο αναφοράς και δεν τον υποστηρίζουν μόνον οι κομμουνιστές. Πράγματι, ακόμη και μεγάλοι καπιταλιστές επιχειρηματίες θέλουν να τον συναντήσουν για να μάθουν τι θα συμβεί στον κόσμο». Θλιμμένη, η Γιοάνι Σάντσες έγραψε: «Περίεργο, παράδοξο. Από τις αντάρτικες θέσεις στη χώρα της η Καμίλα έφτασε να μοιράζεται λόγια και χαμόγελα με το κουβανικό καθεστώς».