Δημοσιονομική πειθαρχία αλλά με ανάπτυξη θέλει ο Ολάντ

Στη σύγχρονη ιστορία, δύσκολα μπορεί να υποδείξει κανείς προεδρικές εκλογές στη Γαλλία τόσο κρίσιμες για ολόκληρη την Ευρώπη. Μια νίκη του Φρανσουά Ολάντ θα σπάσει με λίγο κόκκινο χρώμα τον κατά κανόνα μπλε πολιτικό χάρτη της Ευρώπης. Και ίσως, λένε κάποιοι, να σημάνει την έλευση μιας καλύτερης εποχής για την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. Το βέβαιο είναι πως με την υπόσχεσή του να επαναδιαπραγματευτεί επί το αναπτυξιακότερο το νέο σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας, ο σοσιαλιστής υποψήφιος έφτασε να αποτελεί την ελπίδα του ταλαίπωρου Νότου και τον φόβο της Γερμανίας.

Λίγο πριν δηλώσει επισήμως υποψήφιος ο Σαρκοζί, η Ανγκελα Μέρκελ πυροδότησε πρωτοσέλιδους τίτλους και πολλές αντιδράσεις, δηλώνοντας ότι θα τον στηρίξει στην προεκλογική του εκστρατεία. Οι φήμες μάλιστα τη θέλουν να προσχώρησε, κατόπιν αιτήματος του γάλλου Προέδρου, σε μια συμμαχία συντηρητικών ευρωπαίων ηγετών που επέβαλε επικοινωνιακό εμπάργκο στον σοσιαλιστή υποψήφιο. Ηταν οι εποχές που ο Σαρκοζί επαινούσε το γερμανικό οικονομικό μοντέλο καμιά δεκαριά φορές σε κάθε συνέντευξή του.

Ο Ολάντ αντεπιτέθηκε εξασφαλίζοντας τη στήριξη των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, καθώς και των ισπανών Σοσιαλιστών (αμφότεροι σήμερα σε ρόλο αντιπολίτευσης), στην εκστρατεία του για επαναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου. Κατόπιν όμως ο Σαρκοζί άρχισε τις απειλές ότι θα βγάλει τη Γαλλία από τη Σένγκεν αν δεν αναθεωρηθεί η Συνθήκη για να οχυρωθούν καλύτερα τα ευρωπαϊκά σύνορα από τη λαθρομετανάστευση και να προβλεφθούν κυρώσεις για τα «απείθαρχα κράτη»∙ απείλησε επίσης να κλείσει την αγορά των γαλλικών δημόσιων συμβάσεων σε επιχειρήσεις εκτός Ευρώπης αν δεν υπάρξει στην ΕΕ περισσότερος εμπορικός προστατευτισμός. Ο γερμανικός Τύπος εμφάνισε τη Μέρκελ ενοχλημένη – τόσο με αυτά, όσο και με το μήνυμα του Σαρκοζί ότι δεν επιθυμεί πλέον την παρουσία της σε κάποια προεκλογική συγκέντρωση. Και σιγά σιγά άρχισαν οι διαρροές περί «διακριτικών ανοιγμάτων» από το περιβάλλον της Καγκελάριου στο περιβάλλον του Ολάντ.

Ολα αυτά βέβαια δεν έχουν σχέση με συναισθηματισμούς -άλλωστε Μέρκελ και Σαρκοζί ανέκαθεν εκνεύριζαν ο ένας τον άλλον. Απλώς η Μέρκελ συνειδητοποιεί ότι κατά πάσα πιθανότητα στις 6 Μαΐου ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας θα είναι ο Ολάντ. Και χρειάζεται την υποστήριξη των δύο τρίτων – άρα και της αντιπολίτευσης – στην Μπούντεσταγκ προκειμένου να ψηφιστεί, έως τις 25 Μαΐου, το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας. Από την πλευρά του, ο Ολάντ φρόντισε να διαμηνύσει πως δεν διαφωνεί με την ουσία του Συμφώνου, θέλει απλώς να το «ολοκληρώσει» με νέα αναπτυξιακά εργαλεία. Διευκρίνισε μάλιστα πως θέλει ευρωομόλογα «για τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών προγραμμάτων» – και μόνο. Ισως τελικά, σχολιάζει η «Guardian», η Μέρκελ να τα πάει καλύτερα σε προσωπικό επίπεδο με τον Ολάντ: έχουν περιγραφεί αμφότεροι ως άνθρωποι που «δεν αγαπούν το ρίσκο».