[Πρόσωπα] Ο μεταμελημένος δήμιος

Είμαι ένας δολοφόνος, λέει ο Τζέρι Γκίβενς, και δεν τιμωρήθηκα ποτέ. Εχω σκοτώσει 62 ανθρώπους και μάλιστα πληρώθηκα γι’ αυτό. Με πλήρωνε το κράτος, οι φορολογούμενοι, επειδή το επάγγελμά μου ήταν δήμιος. Τη στιγμή που κατέβαζα τον διακόπτη αισθανόμουν όπως ένας τοξικομανής που παίρνει τη δόση του, όμως μετά ντρεπόμουν τόσο ώστε δεν είχα πει την αλήθεια στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου. Τώρα έχω μετανιώσει, όμως ξέρω πως ο Θεός με έβαλε εκεί για κάποιο λόγο, και για κάποιο λόγο με έβγαλε. Ο λόγος είναι να βοηθήσω να καταργηθεί η θανατική ποινή.

Ο 59χρονος Γκίβενς αφηγήθηκε τη ζωή του σ’ ένα βιβλίο με τίτλο «Another day is not a promise». Γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια στη Βιρτζίνια και έχασε πολύ μικρός τον πατέρα του. Εργάστηκε σε φυτεία καπνού, αλλά τον απέλυσαν. Ετσι υπέβαλε αίτηση για να γίνει δεσμοφύλακας, μια δουλειά που πίστευε πως ήταν ό,τι έπρεπε για έναν μεγαλόσωμο μαύρο όπως αυτός. Και είχε δίκιο, τόσο που του ζήτησαν να συμμετάσχει στην ομάδα των εκτελέσεων. Δέχθηκε για το επιμίσθιο, αλλά και διότι «τότε πίστευα πως η θανατική ποινή είναι αποτρεπτική, αν ξέρεις ότι θα σε σκοτώσουν, δεν σκοτώνεις. Επιπλέον η εφαρμογή της θανατικής ποινής στη Βιρτζίνια είχε τότε ανασταλεί», εξηγεί.

Ομως η εσχάτη των ποινών επανήλθε και ο πρώτος κατάδικος που εκτέλεσε ο Γκίβενς, στις 10 Αυγούστου 1982, ήταν ο Φρανκ Καπόλ, ένας πρώην αστυνομικός που είχε βιάσει και σκοτώσει. «Ηταν ακόμη η ηλεκτρική καρέκλα», αφηγείται ο πρώην δήμιος. «Στο υπόγειο έκανε ζέστη. Ο Φρανκ ήταν ο μόνος ήρεμος στο δωμάτιο. Σήκωσε προς τα πάνω τους αντίχειρες για να πει ότι είναι έτοιμος και εγώ κατέβασα τον διακόπτη. Εβλεπες τον καπνό και μύριζες τη μυρωδιά της σάρκας που καίγεται. Είναι μια φρικτή, λιπαρή μυρωδιά. Υπήρχε στα ρουθούνια μου ακόμη κι όταν γύρισα στο σπίτι. Πίστευα πως ήταν τα ρούχα. Τα έπλυνα, τίποτε. Και μετά, όταν η γυναίκα μου μαγείρευε κάτι, η μυρωδιά επέστρεφε».

Ο Τζέρι ήταν επί 17 χρόνια ο δήμιος της Βιρτζίνια. Σκότωσε συνολικά 62 κατάδικους και πέρασε από την ηλεκτρική καρέκλα στην ένεση με δηλητήριο. Κάθε φορά είχε την ίδια έξαψη: «Την αποκαλούν “μέθη του δημίου”, η αδρεναλίνη ανέβαινε και μου επέτρεπε να αποστασιοποιούμαι από την πραγματικότητα. Επρεπε να αλλάζω για να τα καταφέρνω, έπρεπε να εξαφανίζω τον εαυτό μου. Μετά αυτή η αλλαγή έμενε, μπορούσε να διαρκέσει εβδομάδες. Η γυναίκα μου το έβλεπε, αλλά δεν μπορούσα να της εξηγήσω».

Το 2000, ο Τζέρι αγόρασε ένα αυτοκίνητο για έναν διακινητή ναρκωτικών που γνώριζε από παιδί. Τον καταδίκασαν για ξέπλυμα χρήματος και έχασε τη θέση του. Εκτοτε οδηγεί φορτηγό και μάχεται κατά της θανατικής ποινής. «Πήρα 62 ζωές», λέει, «όμως μπορεί να σώσω εκατομμύρια».