Η τυφλή βία

Η βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού αθλητισμού. Δυστυχώς. Και παίρνει διαστάσεις ανεξέλεγκτες, σε ένα κρίσιμο σημείο της περιόδου.

Στη Νέα Σμύρνη, εναντίον του παικτών του Παναθηναϊκού πετάχτηκαν πολλά αντικείμενα – ακόμη και κομμάτια από μάρμαρα. Τυφλή βία, με δεδομένο ότι ουδείς γνωρίζει τις συνέπειες, τι θα γινόταν αν κάποιο από τα μάρμαρα έβρισκε στο κεφάλι τον Διαμαντίδη ή τον Τσαρτσαρή.

Στο Χαριλάου, η διαιτήτρια Κουρομπύλια έγινε στόχος και μάλιστα για ασήμαντη αφορμή. Ενας οπαδός έπιασε ένα μπουκάλι με νερό και το πέταξε στην Κουρομπύλια με αποτέλεσμα αυτό να προσγειωθεί στην κοιλιά της. Υστερα από πολλές διαβουλεύσεις και αρκετή ώρα αποφασίστηκε η οριστική διακοπή του αγώνα Αρη – Αστέρα Τρίπολης.

Οι οπαδοί έχουν ξεφύγει. Δεν «βλέπουν» μπροστά τους, βάζουν στόχο τους πάντες, σε μια κατάσταση που μοιάζει εκρηκτική, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Και αν έγιναν αυτά χθες, τι θα συμβεί άραγε λίγο μετά, στα play offs του μπάσκετ ή στα παιχνίδια κατάταξης της Σούπερ Λίγκας; Με τους οπαδούς ζαλισμένους από τα μέτρα και την πίεση που νιώθουν σε καθημερινό επίπεδο, να ξεσπούν στις εξέδρες, στα γήπεδα, στους αγώνες, παντού. Το φαινόμενο ξεπερνά τον αθλητισμό, είναι κοινωνικό.

Με ένα θέμα να σχετίζεται με το πότε διακόπτεται ένας αγώνας και πότε όχι. Καλώς ή κακώς, ο Κάκος προ εβδομάδων έκανε την αρχή και σταμάτησε το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Στη ρίψη μαρμάρων στο παρκέ του γηπέδου της Νέας Σμύρνης αποφασίστηκε να εκκενωθεί ένα κομμάτι των εξεδρών. Κάτι ανάλογο πήγε να γίνει και στο Κλεάνθης Βικελίδης, προφανώς γιατί κάποιοι δεν ήθελαν να τιμωρηθούν οι γηπεδούχοι ή δεν μπορούσαν να αντέξουν το βάρος της ευθύνης μιας βαριάς καμπάνας.

Δεν είναι έτσι. Ας τηρηθεί μια γραμμή. Σε επεισόδια ή όταν πετούν αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο, ο αγώνας πρέπει να διακόπτεται. Τελεία. Γιατί μόνο με τιμωρίες μπορεί κάποιοι να βάλουν μυαλό.