Περισσότερες απεργίες για μη καταβολή δεδουλευμένων

Αλλαγή του τοπίου των απεργιών με διαφορετικά αιτήματα και δυναμικότερες μορφές κινητοποιήσεων καταγράφονται τα τελευταία τρία χρόνια λόγω των μνημονίων.

Επιστημονική μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ με θέμα «το απεργιακό φαινόμενο στην Ελλάδα» (Δ. Κατσορίδας, Σ. Λαμπουσάκη) διαπιστώνει ότι η καταβολή των δεδουλευμένων και η μη απόλυση είναι πλέον τα βασικά αιτήματα που θέτουν οι μισθωτοί με τις κινητοποιήσεις, αντικαθιστώντας τη διεκδίκηση αυξήσεων σε μισθούς, ένα αίτημα που κυριάρχησε κατά τη δεκαετία του ’90. Παράλληλα, οι απεργίες «αναστήθηκαν» αφού στη δεκαετία του 1990, σε ετήσια βάση, ο αριθμός τους ήταν κάτω από 100, όταν μόνο το 2011 καταγράφηκαν 445 απεργίες και στάσεις εργασίας!

Η πλειονότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων το 2011 στον ιδιωτικό τομέα αφορά πρωτίστως τη μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών από τους εργοδότες προς τους εργαζομένους, τις απολύσεις οι οποίες πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας, καθώς και την επιβολή της εκ περιτροπής εργασίας. Αλλα αιτήματα τα οποία προκάλεσαν απεργιακές κινητοποιήσεις στον ιδιωτικό τομέα ήταν η μη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων των εργοδοτών που απορρέουν από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η προσπάθειά τους να αλλάξουν μονομερώς υπέρ τους τις ατομικές συμβάσεις, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μέτρα της κυβέρνησης, αλλά και οι παραβιάσεις της ασφαλιστικής και συνταξιοδοτικής νομοθεσίας από την πλευρά των εργοδοτών

Αλλα ζητήματα που έγιναν αιτία απεργιακών κινητοποιήσεων ήταν οι επιχειρούμενες μειώσεις των μισθών, η προσπάθεια των εργοδοτών να επιβάλουν απλήρωτη εργασία, η χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, η δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης και η μετεγκατάσταση επιχειρήσεων ή η μεταφορά του εξοπλισμού τους, γεγονός που σήμαινε την απώλεια θέσεων εργασίας.

Στην ίδια μελέτη για το 2011 καταγράφονται 240 απεργίες στον ιδιωτικό τομέα, 91 στον δημόσιο, 70 στις Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας (ΔΕΚΟ) και 224 απεργίες σε επιχειρησιακό επίπεδο.

Οι τομεακές απεργίες ανήλθαν στις 15, ενώ εξαγγέλθηκαν επτά διατομεακές. Πραγματοποιήθηκαν, επίσης, 62 απεργίες σε επίπεδο κλάδου, 34 ομοιοεπαγγελματικές και δύο απεργίες τοπικού – περιφερειακού χαρακτήρα. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν 158 στάσεις εργασίας, 200 εικοσιτετράωρες απεργίες και 84 σαρανταοκτάωρες απεργίες.