Ο σεφ του Ελιζέ

Από τότε που ο Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσε πως είναι υποψήφιος για να επανεκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, η κουζίνα του Ελιζέ, του προεδρικού μεγάρου των Ηλυσίων, δουλεύει «στο ρελαντί». Δεν γίνονται πια δεξιώσεις και η δραστηριότητα έχει περιοριστεί στο ελάχιστο, στο φαγητό του προσωπικού. Ετσι ο σεφ του Προέδρου, ο Μπερνάρ Βοσιόν, έχει όσο χρόνο θέλει για να σκεφτεί την επαύριο των εκλογών.

Ο Βοσιόν βρίσκεται στην κουζίνα του Ελιζέ από την εποχή που πρόεδρος ήταν ο Ζορζ Πομπιντού (1969-1974). Στο διάστημα αυτό γνώρισε πέντε προέδρους και έμαθε γρήγορα τα γούστα τους στο φαγητό. Αραγε θα γνωρίσει και έκτο; Αν εκλεγεί ο Φρανσουά Ολάντ, μήπως θελήσει να αλλάξει μάγειρα; Το θέμα είναι σημαντικό για τον 58χρονο σεφ, ο οποίος εξετάζει το ενδεχόμενο να πάρει σε δύο χρόνια σύνταξη: «Υπάρχει πάντα αβεβαιότητα. Θα δούμε, η απόφαση είναι δική του», λέει στην Γκερσάντ Ραμπούρ του Γαλλικού Πρακτορείου, η οποία επισκέφθηκε την τεράστια κουζίνα του προεδρικού μεγάρου.

Το προσωπικό τής κουζίνας αποτελείται 100% από άνδρες. Αυτό ισχύει από την εποχή που οικοδέσποινα στο προεδρικό μέγαρο ήταν η Μπερναντέτ Σιράκ, η οποία δεν ήθελε γυναίκες στην κουζίνα. Φοβόταν πως η παρουσία τους θα «αναστάτωνε την αρμονία», λέει ο σεφ, ο οποίος παίρνει τακτικά γυναίκες ως ασκούμενες, αλλά δεν έχει ακόμη προσλάβει καμία.

Η Προεδρία του Νικολά Σαρκοζί χαρακτηρίστηκε από «λιγότερα επίσημα δείπνα και περισσότερες φιλικές συγκεντρώσεις, δέχεται πολλούς για γεύμα», εξηγεί ο Μπερνάρ Βοσιόν. Ο πρόεδρος εγκρίνει ο ίδιος, κάθε πρωί, το μενού της ημέρας. Αλλοτε αυτό μπορεί να το έκανε «η κυρία, όπως γινόταν με τον Σιράκ. Τώρα το κάνει ο κύριος», όπως γινόταν με τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και τον Φρανσουά Μιτεράν. Ο Σαρκοζί προτιμάει τα ελαφρά, ισορροπημένα μενού, με ψάρια και πουλερικά μάλλον παρά με κόκκινα κρέατα, αντίθετα από τους καλοφαγάδες προκατόχους του, που δεν δίσταζαν να τρώνε βαριά και πλούσια φαγητά, ακόμη και για μεσημεριανό.

Ο μόνος πρόεδρος που είχε καταφύγει σε διατροφολόγο ήταν ο Φρανσουά Μιτεράν όταν ήταν άρρωστος, λέει ακόμη ο σεφ Βοσιόν, ο οποίος προσελήφθη στο Ελιζέ τον Ιανουάριο του 1974, μερικούς μήνες πριν από τον θάνατο του Ζορζ Πομπιντού. Πριν προσληφθεί, είχε μαθητεύσει επτά χρόνια στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. «Στον Σιράκ άρεσαν τα φαγητά με σάλτσα και το αρνί, όπως κι αν ήταν μαγειρεμένο. Ο Μιτεράν λάτρευε το φουά γκρα μισοψημένο στο τηγάνι, αλλά του έφτιαχνα επίσης ψητό στην κατσαρόλα με σταφίδες», θυμάται ο σεφ. Στο προεδρικό μέγαρο «δεχόμαστε καλό κόσμο, ανθρώπους που μερικές φορές γνωρίζουν τα καλύτερα εστιατόρια. Δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθος», υπογραμμίζει. Αν κάτι είναι αποτυχημένο, «ο πελάτης ενός εστιατορίου απλώς δεν ξαναπατάει στο εστιατόριο αυτό. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο, αυτοί που φεύγουν είμαστε εμείς».