Λάπτοπ, καλώδια και κιθάρες συναντούν ήχους της Πόλης

Συνθέτης και περφόρμερ, σταρ της σύγχρονης ηλεκτροακουστικής μουσικής, ο 37χρονος Ερντέμ Ελβατσίογλου έχει τόσο πλούσιο βιογραφικό και πολυσχιδή δράση, που μπορεί κάποιος άνετα να τον φανταστεί – κυρίως τα τελευταία πέντε χρόνια – να κοιμάται όρθιος μέσα στο ηλεκτρονικό του βασίλειο με την κιθάρα του στο χέρι.

Συναυλίες ανά τον κόσμο σε μεγάλα φεστιβάλ, δισκογραφία που έχει ξεχωρίσει πολλές φορές στον διεθνή μουσικό Τύπο, λάιβ πρότζεκτ που στήνονται σε γνωστές γκαλερί στα μητροπολιτικά κέντρα της τέχνης, μουσικά «installations» σε ανοιχτούς χώρους, δράση στον κινηματογράφο (σάουντρακ), στο θέατρο, σε multi media θεάματα, διακρίσεις και βραβεία σε έγκυρους διαγωνισμούς.

Γνωστός κυρίως για τον τρόπο που συνδυάζει τη σόλο κιθάρα του με λάιβ electronics, εξερευνά και υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές που χωρίζουν τη μουσική σε είδη. «Οι ήχοι μιας ζωντανής πόλης είναι πάντα ένα κίνητρο για να ξεκινήσω ένα έργο», λέει. «Ηχογραφώντας το πηγαινέλα σε έναν ανοιχτό χώρο και επεμβαίνοντας έπειτα σ’ αυτό στο στούντιό μου, δημιουργώ ένα διαφορετικό ηχητικό περιβάλλον το οποίο στη συνέχεια το συνδυάζω με τον ήχο της κιθάρας μου που παίζω ζωντανά – μιας ηλεκτρικής κιθάρας/βιόλας δικής μου επινόησης που έφτιαξα κάποτε στο Λος Αντζελες. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να πει κάποιος πως είναι μια μείξη ηλεκτροακουστικής, άμπιεντ και ηλεκτρονικής μουσικής».

Το πρώτο του δισκογραφημένο έργο «Walk Through The Bazaar» (2003) είναι ακριβώς αυτό που λέει και ο τίτλος του, 16 λεπτά μουσικής που είναι εμπνευσμένη από τους ήχους μιας αγοράς στην Κωνσταντινούπολή σε ώρα αιχμής.

Το CD βέβαια που τον έκανε γνωστό διεθνώς και μάλιστα πέρα από το κοινό της ηλεκτρονικής μουσικής είναι το «Altered Realities», που κυκλοφόρησε με την έγκυρη ετικέτα της New Albion το 2007 και το οποίο ηχογράφησε μια και έξω. Δίσκος – «μουσικό γλυπτό», χωρισμένος σε επτά θέματα, όπου ο Ελβατσίογλου χειρίζεται με μαεστρία όλες του τις μουσικές επιρροές, περνώντας μέσα από ηλεκτρονικά τοπία και ήχους, έχοντας πάντα στα χέρια του την «πολύγλωσση» κιθάρα του. Αλλοτε σε αργό υπνωτικό ρυθμό, άλλοτε σε δραματικούς τόνους, η κιθάρα «διαστέλλεται», περνά μέσα από συμπαντικούς ήχους, περιπλανάται στο υπερπέραν, «ουρλιάζει» ή χαϊδεύει το αυτί χωρίς να σταματάει να αυτοσχεδιάζει.

Τι θέλει να εκφράσει άραγε; Συναισθήματα ή συγκεκριμένες εικόνες που έχει μέσα στο νου του; «Εικόνες», απαντάει. «Γι’ αυτό και η μουσική μου είναι κινηματογραφική, ανεξάρτητα αν τη γράφω για κάποια συγκεκριμένη ταινία. Εικόνες κυρίως μέσα από πόλεις, ζωντανές πόλεις».

Ο κόσμος του Ερντέμ κεντρίζει τη φαντασία του ακροατή, τον βγάζει από τα επίγεια, τον παρασύρει, τον ξαφνιάζει, πατώντας ταυτόχρονα και σε «βιωμένες» μουσικές που άκουγε παιδί μέσα από το ραδιόφωνο: τουρκικά μακάμι και κλασική οθωμανική μουσική.

Οχι πως λείπουν οι επιρροές από τζαζ, άμπιεντ, φολκ. «Σίγουρα περνάει και η παράδοσή μου μέσα στη μουσική, κυρίως σε πρότζεκτ με τούρκους μουσικούς. Μικρός άκουγα πολύ ροκ. Οταν ανακάλυψα την ηλεκτρική κιθάρα, τρελάθηκα. Μπορούσα να παίξω σόλο του Τζίμι Χέντριξ ή του Ρίτσι Μπλάκμορ και του Βαν Χάλεν από τα 14 μου.Tώρα ακούω περισσότερο σύγχρονη κλασική και ηλεκτρονική μουσική».

Βίος γεμάτος καλώδια λάπτοπ και κιθάρες (ακόμη και δικής του επινόησης), μπορεί να είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και «ταξιδιάρικος» κυρίως όταν η τεχνολογία αγκαλιάζει την έμπνευση και της δίνει φτερά. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στη ζωή του Ερντέμ. Ταλέντο και εργασιομανία μαζί σημαίνει ανεξάντλητος πειραματισμός, διαρκής κίνηση, συνεχής έμπνευση και ωραία μουσικά ταξίδια.

Επόμενη κίνηση; Ετοιμάζει ένα άλμπουμ που το τιτλοφορεί «Eleven Short Stories» («Εντεκα Μικρές Ιστορίες»). Ο Ερντέμ στο εξώφυλλο του δίσκου φαίνεται να δουλεύει πάνω στις χορδές ενός ανοικτού πιάνου. Ο υπότιτλος γράφει «Το προετοιμασμένο πιάνο πάει στον κινηματογράφο». Μολύβια, κουτάλια, πλαστικά αντικείμενα (είναι τοποθετημένα ανάμεσα στις χορδές) και κάθε κομμάτι που παίζει ο Ερντέμ είναι αφιερωμένο σε μεγάλους σκηνοθέτες του κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Δουλεύει διαρκώς; Kαι σε τόσο διαφορετικά πρότζεκτ; «Nαι, διαρκώς. Ευτυχώς έχω και το δικό μου στούντιο. Αλλα μου αρέσει να δουλεύω και με άλλους μουσικούς, να ταξιδεύω, να ακούω και να ψάχνω. Η έμπνευσή μου λειτουργεί καλύτερα έτσι. Στη μουσική δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές».