Το Βερολίνο μετατρέπεται σε πρωτεύουσα της φιλοξενίας

Το 1989, το Βερολίνο ήταν μια διαιρεμένη πόλη. Εμοιαζε με γραφικό, απομονωμένο καταφύγιο της παλιάς εποχής ή με απομονωμένη νησίδα ελευθερίας στο κέντρο της «αυτοκρατορίας του Κακού». «Ηταν κάτι σαν πτέρυγα διεθνούς ξενοδοχείου γεμάτη με μικρόφωνα της Στάζι», σύμφωνα με τον ανταποκριτή της «Repubblica» στη γερμανική πρωτεύουσα Αντρέα Ταρκίνι. Σήμερα το Βερολίνο έχει ξεπεράσει ακόμη και τη Νέα Υόρκη σε αριθμό ξενοδοχειακών κλινών, προσθέτει. Και οι κατασκευές τουριστικών καταλυμάτων συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, κάτι που δείχνει ότι η πόλη εξελίσσεται σε μια από τις πλέον τουριστικές της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι η γειτονιά που προσελκύει τους περισσότερους τουρίστες και κυρίως τη νεολαία, είναι το Μίτε. Το παλιό αυτοκρατορικό κέντρο της πόλης, όπου τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου βρισκόταν πίσω από το διαβόητο Τείχος. Εκεί, στην πρώην γκρίζα πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, γίνονται οι περισσότερες τουριστικές επενδύσεις. Οι δρόμοι και τα στενά της προδοσίας και του φόβου έχουν μετατραπεί στο πιο πολύβουο, το πιο δημοφιλές, το πιο ζωντανό κομμάτι της γερμανικής μητρόπολης.

Οπως αποκάλυψε η φιλελεύθερη συντηρητική εφημερίδα «Die Welt», στο Βερολίνο ο αριθμός κλινών που προσφέρουν τα ξενοδοχεία σχεδόν έχει διπλασιαστεί από το έτος 2000 και συνεχίζει να αυξάνεται. Σήμερα η γερμανική πρωτεύουσα διαθέτει 121.000 κλίνες. Εξ αυτών περισσότερες από 43.000 βρίσκονται στο Μίτε και ακολουθούν το Σαρλότενμπουργκ, η πιο κομψή γειτονιά του παλιού Δυτικού Βερολίνου με 26.000 κλίνες, και η Φρίντριχσαϊν – Κρόιζμπεργκ με 14.000 κλίνες. Είναι ενδιαφέρον ότι η τρίτη αυτή περιοχή της πόλης είναι τόσο ελκυστική διότι αποτελεί πολυεθνική γειτονιά, μια μικρή Ανατολή θα έλεγε κανείς.

«Στο Βερολίνο έρχονται όλοι, ακόμη και από την… Ιταλία», γράφει ο Ταρκίνι. Είναι η πρωτεύουσα της ηπειρωτικής Ευρώπης που προτιμούν οι «easyJetters», όπως έγραψε πρόσφατα το βρετανικό οικονομικό περιοδικό «Economist» κάνοντας ένα ωραίο λογοπαίγνιο με τη γνωστή αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους. Η easyJet είναι εταιρεία βρετανική, αλλά επεκτείνεται διαρκώς στη Γερμανία με νέους προορισμούς και πιο πυκνά δρομολόγια. Οσο για τους «easyJetters», διευκρινίζει ο ανταποκριτής της «Repubblica», είναι ως επί το πλείστον οι νέοι σε ηλικία ταξιδιώτες, με λιγότερα χρήματα στην τσέπη από τους πιο ώριμους, που προτιμούν προορισμούς στην Ευρώπη όχι μόνο με πολιτιστική κληρονομιά αλλά και με έντονη νυκτερινή ζωή. Με εστιατόρια και καταστήματα σε προσιτές τιμές και με εξυπηρετικές δημόσιες συγκοινωνίες. Ε, όλα αυτά που ζητούν οι νέοι τα προσφέρει το Βερολίνο σε πολύ μεγαλύτερη αφθονία συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις.

Αλλωστε το Βερολίνο προσελκύει και μεγαλύτερες ηλικίες, τουρίστες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ζευγάρια και οικογένειες που χρησιμοποιούν την πόλη ως κέντρο για να εκδράμουν και να ανακαλύψουν τη λοιπή Κεντρική Ευρώπη. Γι’ αυτό και το Βερολίνο συνεχίζει να αναπτύσσει τις υποδομές του. Εως το 2015 θα δημιουργηθούν άλλες 20.000 κλίνες, καθώς η κατασκευή νέων ξενοδοχείων προχωρεί τάχιστα – είναι χαρακτηριστικό ότι έως τα τέλη του τρέχοντος έτους θα προστεθούν στην ξενοδοχειακή δύναμη της πόλης 8.000 κλίνες!

Ο ανταποκριτής της «Repubblica» θεωρεί ότι η ραγδαία αύξηση του αριθμού ξενοδοχειακών κλινών εντείνει τον ανταγωνισμό προς όφελος των επισκεπτών της πόλης, αφού απορροφάται η ζήτηση και συγκρατούνται οι τιμές. Ο Αντρέα Ταρκίνι προσθέτει ωστόσο ότι στο Βερολίνο μπορεί να βρει κανείς τα πάντα. Μπορεί να βρει πολυτελή ξενοδοχεία όπως το Adlon κοντά στη γραφική Πύλη του Βρανδεμβούργου, το Forte στο Μίτε, το Ritz Carlton στην Πλατεία Πότσδαμ, το παλιό Kempinski και το Savoy, το ξενοδοχείο που προτιμούσαν οι κατάσκοποι του Ψυχρού Πολέμου. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να καταλύσει σε φθηνότερα ξενοδοχεία, όπως αυτά της αλυσίδας Ibis ή σε άλλα τοπικών αλυσίδων.

Πέραν της ποικιλίας των καταλυμάτων που προσφέρει, η πόλη δεν θα αφήσει αδιάφορο τον επισκέπτη όποια και να είναι τα ενδιαφέροντά του.

Το Βερολίνο είναι μια πόλη με πολλά πρόσωπα γι’ αυτό και οι εγχώριοι ξενοδόχοι και οι επενδυτές δεν ανησυχούν μήπως η φρενήρης κατασκευαστική δραστηριότητα των τελευταίων χρόνων καταλήξει σε φούσκα. «Εν κατακλείδι θα έλεγα ότι αν κάτι απαγορεύεται να κάνει κάποιος σε αυτή την πόλη είναι να βαρεθεί», τονίζει ο ανταποκριτής της «Repubblica».