Η ώρα των ελλήνων παικτών

Με την αισιοδοξία του αεριτζή που θεωρεί ότι κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο, επειδή η πείρα του λέει ότι στο τέλος πάντα κάτι γίνεται και τη σκαπουλάρει, όλες οι ομάδες της Σούπερ Λίγκας πλην της ΑΕΚ και του Αρη είχαν συμφωνήσει για την άδεια συμμετοχής τους στο επόμενο πρωτάθλημα να ισχύσουν τα αυστηρά κριτήρια της UEFA – και όχι το ελληνικό σύστημα του κόσκινου με τις τεράστιες τρύπες, από το οποίο έχουν περάσει ακόμη και άδειοι φάκελοι.

Η αισιοδοξία όμως πάει περίπατο όταν έρθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα Νο1 είναι πως με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, χωρίς μαγειρέματα και επιτροπές καλής θέλησης, σήμερα θα έπαιρναν άδεια 7-8 ΠΑΕ. Που σημαίνει ότι για να συμπληρωθούν οι αγωνιστικές, θα έπρεπε η καθεμία να παίξει με τις υπόλοιπες τέσσερις φορές μέσα στη χρονιά. Η πραγματικότητα Νο2 είναι ότι από αυτό το μίνιμαλ πρωτάθλημα θα έλειπαν μεγάλα ονόματα όπως ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Αρης, ο Πανιώνιος και ο ΟΦΗ. Οπότε, το δίλημμα για τη Σούπερ Λίγκα ήταν αν προτιμούσε να έχει μέλος της τον μικρό Πλατανιά που είναι καλοπληρωτής ή τον λαοφιλή Παναθηναϊκό που έχει φεσώσει μέχρι φούρνο στην Παιανία.

Η απάντηση ήταν η αναμενόμενη: οι ομάδες που χρωστάνε δεν θα υποβιβάζονται αλλά θα χάνουν το δικαίωμα να κάνουν μεταγραφές και να ανανεώνουν συμβόλαια ποδοσφαιριστών, εκτός αν πρόκειται για γηγενείς κάτω των 22 ετών. Παράλληλα, θα δεσμεύεται το 20% των χρημάτων από τα τηλεοπτικά τους δικαιώματα για να πληρώνονται παίκτες ή προπονητές στους οποίους οφείλονται δεδουλευμένα.

Σε πρώτη ανάγνωση, τα μέλη του συνεταιρισμού ψήφισαν πάλι για την πάρτη τους. Αν το καλοσκεφτείς όμως η απόφαση είναι σωστή – στα όρια της σοφής. Επιτρέπει στις ομάδες να αλλάξουν τρόπο ζωής και να σωθούν, όχι απλώς από τον υποβιβασμό (ο οποίος δεν θα βοηθούσε τους πιστωτές τους να πάρουν τα λεφτά τους) αλλά από την πτώχευση. Θα συνεχίσουν να εισπράττουν τα αυξημένα έσοδα της Κατηγορίας αλλά χωρίς να ξοδεύουν πολλά, λόγω της απαγόρευσης των μεταγραφών, και θα υποχρεωθούν να φτιάξουν παίκτες – αφού δεν θα μπορούν να τους αγοράσουν – αποβλέποντας και στην υπεραξία που θα τους προσφέρει η ανέλιξή τους. Θέλοντας και μη, θα δώσουν – επιτέλους – σημασία στα φυτώριά τους αλλά και σε προπονητές που ξέρουν να αναδεικνύουν ταλέντα, κι όχι μόνο να κάνουν τους μάγκες με το πορτοφόλι του προέδρου. Είναι η ώρα των ελλήνων παικτών αλλά και των ΠΑΕ που είχαν επενδύσει από καιρό στις υποδομές τους, αντί να δίνουν εξαψήφιες αμοιβές σε κάθε κούκο που οι ατζέντηδες τους πλάσαραν για αηδόνι.

Αλλά υπάρχει και άλλη ανάγνωση. Κάποια ζητηματάκια, ηθικά και πρακτικά:

Πρώτα απ’ όλα, η αλλαγή του Κανονισμού στη μέση της σεζόν. Στη Βρετανία θα είχε πέσει η μοναρχία αλλά στην Ελλάδα, όπου είθισται ο μαθητής να διαβάζει χωρίς να γνωρίζει με ποιο σύστημα θα δώσει εξετάσεις και ο εργαζόμενος να δουλεύει χωρίς να ξέρει πώς θα φορολογηθεί, ο νοικοκύρης Παναιτωλικός που πρόσεχε τα οικονομικά του αλλά τώρα του λείπουν βαθμοί δεν θα ακουστεί όσο κι αν φωνάξει.

Επειτα, ο Ηρακλής. Διαλύθηκε πέρυσι επειδή δεν κατάφερε να πάρει πιστοποιητικό από την ΕΠΟ – γιατί οι πλαστογραφίες γι’ αυτό το ρημάδι γίνανε – αλλά αμέσως μετά την εκτέλεσή του η θανατική ποινή καταργήθηκε. Πώς να του ζητήσουν συγγνώμη;

Στα πρακτικά, τώρα: με δεδομένο ότι οι περισσότερες ΠΑΕ έχουν Ακαδημίες μόνο για φιγούρα, τι σόι ομάδες θα παρουσιάσουν αυτές που χρωστάνε; Πόσα εισιτήρια μπορεί να κόβει το πρωτάθλημα αν τα αστέρια του Παναθηναϊκού είναι ο Μαυρίας με τον Λαγό και της ΑΕΚ ο Κλωναρίδης με τον Τσίτα; Η Nova θα δίνει τα ίδια λεφτά αν αντί για το Αρης – ΠΑΟΚ δείχνει τους Νέους του Αρη με τους Νέους του ΠΑΟΚ; Πού θα πηγαίνουν οι απλήρωτοι παίκτες όταν οι μισές ΠΑΕ δεν θα μπορούν να τους αποκτήσουν; Και το κυριότερο: το κράτος θα συμφωνήσει με τη στοργική αντιμετώπιση των μπαταχτσήδων και μετά τις εκλογές ή τζάμπα ο προβληματισμός;