«Ελεύθερες συμβάσεις» προτείνει ο Σαρκοζί για τη μείωση της ανεργίας

Τα τελευταία στατιστικά για την ανεργία στη Γαλλία είναι απογοητευτικά, καθώς αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την αδυναμία της γαλλικής οικονομίας να απορροφήσει το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Το ποσοστό των ανέργων επί του συνόλου του οικονομικά ενεργού πληθυσμού αγγίζει πλέον το 10%, ενώ σε απόλυτα μεγέθη οι άνεργοι ανέρχονται στα τρία εκατομμύρια. Ακόμα μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των ανέργων οι οποίοι έχουν εργαστεί έστω και για τρεις ώρες την εβδομάδα κατά τη διάρκεια των προηγούμενων μηνών.

Η ραγδαία επιδείνωση στην αγορά εργασίας αντικατοπτρίζεται και στη συνεχή αύξηση των εργαζομένων με επισφαλείς σχέσεις (μερική απασχόληση, συμβάσεις εποχικής εργασίας).

Η εικόνα αυτή θα αρκούσε για να βυθίσει τη δημοτικότητα του γάλλου Προέδρου στα Τάρταρα. Κι όμως ο Νικολά Σαρκοζί εμφανίζεται πεπεισμένος ότι αυτό που απαιτείται δεν είναι απλώς μια εργασιακή μεταρρύθμιση αλλά «μια πολιτισμική επανάσταση». Ο ίδιος έχει δηλώσει ανοικτά ότι εμπνέεται από το γερμανικό μοντέλο εργασίας το οποίο εισήγαγε η κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ στην τριετία 2002-2005. Με το πνεύμα εκείνης της μεταρρύθμισης συμφωνεί σήμερα ο Σαρκοζί, δηλώνοντας ότι το σύστημα της επιδότησης των ανέργων θα πρέπει να αναθεωρηθεί «στη βάση της λογικής των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων». Οι άνεργοι θα οφείλουν να επανακαταρτίζονται διαρκώς εφόσον δεν υπάρχει ζήτηση στον τομέα ειδίκευσής τους, αλλά και να αποδέχονται θέσεις εργασίας με αμοιβές χαμηλότερες ακόμα και από το επίδομα ανεργίας. Παράλληλα, για να περιοριστεί ο αριθμός των ανέργων άνω των 55 ετών (το μεγαλύτερο τμήμα των ανέργων στη χώρα) ο Σαρκοζί προτείνει την απαλλαγή του εργοδότη από τις ασφαλιστικές εισφορές σε περίπτωση που προσλαμβάνει ανέργους αυτής της ηλικιακής ομάδας.

Το πιο «αποτελεσματικό όπλο» όμως κατά της ανεργίας θα ήταν για τον Σαρκοζί η υιοθέτηση μιας νέας σύμβασης εργασίας που θα παρέκαμπτε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας και απασχόλησης» που παρουσίασε τον περασμένο Ιανουάριο επιτρέπει σε εργαζομένους και εργοδότες «να συζητούν ελεύθερα για την εργασία, τους μισθούς και την ευελιξία», χωρίς να δεσμεύονται από τις ισχύουσες συλλογικές ή κλαδικές συμβάσεις.