Σφιχτή λιτότητα περιμένει τους Γάλλους και μετά τις εκλογές

Η Γαλλία κινδυνεύει να μετατραπεί στον επόμενο αδύναμο κρίκο των οικονομιών της ευρωζώνης, προειδοποιούν όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι εντός και εκτός γαλλικών συνόρων. Η εκτίμηση ηχεί ακόμα ως ακραία κινδυνολογία για άλλους που επικεντρώνονται στα δημοσιονομικά προβλήματα της Ισπανίας και της Ιταλίας. Ομως και μόνο το μέγεθος της γαλλικής οικονομίας (η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη μετά τη Γερμανία) αρκεί για να δικαιολογήσει τους φόβους των ειδημόνων.

Η κυβέρνηση του Νικολά Σαρκοζί έχει ήδη λάβει μέτρα εξοικονόμησης 115 δισ. ευρώ από το 2010, με το μείγμα της λιτότητας να αποτελείται κατά 60% από μειώσεις δημόσιων δαπανών και κατά 30% από αυξήσεις φόρων. Ομως, για να επιτευχθεί ο στόχος της απόλυτης εξισορρόπησης του προϋπολογισμού (μηδενικό έλλειμμα) το 2016, οι επόμενες κυβερνήσεις θα πρέπει να μειώνουν τις δαπάνες κατά 20 δισ. ευρώ κάθε χρόνο μέχρι και το 2014.

Τα «προσεχώς» της οικονομικής πολιτικής περιλαμβάνουν εκτός από λιτότητα και οριακούς ρυθμούς ανάπτυξης τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια. Το ΑΕΠ αναμένεται να «παγώσει» το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, ενώ για την επόμενη χρονιά οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις κάνουν λόγο για «ασθενική ανάπτυξη» λίγο πάνω από το 1,5%.

Αυτό καταδεικνύει ασφαλώς την αδυναμία της χώρας να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους ανέργους που ξεπερνούν τα 2,9 εκατομμύρια, καθώς η ανεργία αγγίζει πλέον διψήφια ποσοστά.

Ομως αυτές οι «σκληρές αλήθειες» δεν ακούγονται συχνά στις προεκλογικές εξαγγελίες του Νικολά Σαρκοζί και του υποψηφίου των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ. Οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι για τη διεκδίκηση της προεδρίας ετοιμάζονται για τους δύο γύρους της εκλογικής αναμέτρησης (29 Απριλίου και 13 Μαΐου) επιδιδόμενοι σε πλειοδοσία μέτρων που δεν υποδαυλίζουν κοινωνικές αντιδράσεις, όπως η φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών ή όσων δηλώνουν εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ ετησίως.

Ωστόσο, έχει υπολογιστεί ότι αμφότερα τα μέτρα αυτά δεν αντιστοιχούν παρά σε ένα ελάχιστο ποσοστό της «δημοσιονομικής προσπάθειας» που καλείται να ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια η Γαλλία. Μια πολιτική που δεν αρνείται ο Σαρκοζί όσο και ο Ολάντ.

Ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών προκάλεσε αίσθηση τον περασμένο μήνα, όταν πρότεινε τη φορολόγηση με συντελεστή 75% όσων φορολογουμένων εμφανίζουν ετήσια εισοδήματα άνω του ενός εκατ. ευρώ. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι ο φόρος δεν πρόκειται να είναι μόνιμος, ενώ πρόσθεσε ότι η συνολική επιβάρυνση για τα εισοδήματα από επενδύσεις ή ακίνητα δεν θα ξεπερνά το 85%. Η φαρέτρα του Ολάντ διαθέτει και άλλα μέτρα που ηχούν ευχάριστα στα αυτιά του εκλογικού ακροατηρίου, όπως η υιοθέτηση ενός μηχανισμού που θα αυξάνει αυτομάτως τον κατώτερο μισθό βάσει του ρυθμού ανάπτυξης. Αν το μέτρο αυτό εφαρμοζόταν σήμερα, ο μεικτός μισθός θα αυξανόταν κατά 50 ευρώ στα 1.450 ευρώ. Οι προγραμματικές προτάσεις του ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος περιλαμβάνουν επίσης τη φορολόγηση του κεφαλαίου (επενδυτικά προϊόντα, καταθέσεις) με συντελεστή ανάλογο αυτού που ισχύει για αντίστοιχα εισοδήματα από μισθούς και τη μείωση των φοροαπαλλαγών στους επιχειρηματίες. Μόνο που σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικών Μελετών Montaigne, το επιτελείο του Ολάντ έχει πέσει έξω στους υπολογισμούς του καθώς το σύνολο των μέτρων θα απέφερε ετησίως εξοικονόμηση 38 δισ. ευρώ και όχι 44 δισ. ευρώ (όπως εκτιμούν οι Σοσιαλιστές).

Από την άλλη πλευρά, ο Σαρκοζί έχει περιοριστεί σε λιγότερο ηχηρές προτάσεις, όπως η επιβολή φόρου στους παρόχους διαδικτυακών υπηρεσιών – σαν τη μηχανή αναζήτησης Google – ή υιοθέτηση ενός «αγγελιόσημου» που θα επιβαρύνει ειδικά όσους διαφημίζονται στο Διαδίκτυο. Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ακούστηκαν κι άλλα μέτρα, όπως ο «κοινωνικός ΦΠΑ», δηλαδή η αύξηση του ΦΠΑ πάνω από το 20%, η οποία όμως θα συνοδευόταν από μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Αυτά τα σχέδια καθώς και η επιβολή «φόρου Τόμπιν» στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές μπορεί να ανεβάζουν τα ποσοστά του Σαρκοζί στις δημοσκοπήσεις, όμως είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα παραπεμφθούν στις ελληνικές καλένδες από την επομένη της εκλογικής αναμέτρησης ανεξάρτητα από την προτίμηση του εκλογικού σώματος.