[Αποψη] Η κρίση, ο Σόιμπλε και η τιμωρία

Εχοντας ήδη βιώσει την απορρόφηση της Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική Γερμανία – μια διαδικασία που χρειάστηκε πάνω από δέκα χρόνια και τεράστια μεταφορά πόρων ώστε να δημιουργηθεί μια ενοποιημένη και ανταγωνιστική οικονομία -, η Γερμανία ως κυρίαρχος παίκτης στην ευρωζώνη κατά την πρόσφατη κρίση χρέους που ταλανίζει τη Γηραιά Ηπειρο επέλεξε την πιο οικονομική λύση. Καθώς η ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης θα απαιτούσε υπέρογκη μεταφορά κεφαλαίων από τις πλούσιες χώρες σε αυτές με τις πιο αδύναμες οικονομίες για μια παρατεταμένη περίοδο, η εναλλακτική που ακολούθησε, σύμφωνα με ορισμένους στην αγορά, ήταν να επιβληθεί «διά της τιμωρίας».

Πρώτα η τιμωρία της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας με την επιβολή επαχθών δημοσιονομικών πολιτικών, τιμωρία που ειπώθηκε ότι είχε την κατεύθυνση της προειδοποίησης και σε μεγαλύτερες οικονομίες, όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία, ώστε να τακτοποιήσουν τις δημοσιονομικές τους ανισορροπίες.

Η επόμενη τιμωρία αφορούσε τον ιδιωτικό τομέα (τράπεζες, θεσμικοί επενδυτές, ασφαλιστικά ταμεία κτλ.) με την επιβεβλημένη συμμετοχή του στη διαγραφή του ελληνικού χρέους, το λεγόμενο PSI, με ξεκάθαρο στόχο τα προσεκτικότερα κριτήρια δανεισμού του τομέα αυτού στο μέλλον.

Οπως σημειωνόταν στην αγορά, η Γερμανία δεν ακολούθησε καν την τακτική του μαστιγίου και του καρότου, δίνοντας σε πολλές περιπτώσεις έμφαση μόνο στο μαστίγιο, καθώς άδραξε την κρίση ως φθηνή ευκαιρία απότομης δημοσιονομικής ενοποίησης.

Καθώς όμως η εμπιστοσύνη των αγορών στο χρέος των κρατών παραμένει εύθραυστη, η ευρωζώνη ίσως είναι τώρα έτοιμη να κάνει ένα βήμα μπροστά.

Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φέρεται εξάλλου ο πιθανότερος διάδοχος του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ως επικεφαλής του Eurogroup. Μια τέτοια εξέλιξη θα έδινε στη Γερμανία τη δυνατότητα να βάλει νερό στο κρασί της με αντίτιμο να οδηγήσει σε δεύτερη μοίρα τα στενά, εθνικά της συμφέροντα, φέρνοντας ίσως έτσι πιο κοντά την αυτονόητη για κάποιους ομοσπονδιοποίηση της ευρωζώνης με τη συμμετοχή – ελπίζουμε – και της Ελλάδας.