Αγώνας για το ιδανικό σφύριγμα
Τρέχει περίπου 8.000 - 10.000 μέτρα για 90’. Πληρώνεται 1.540 ευρώ για ένα παιχνίδι και παίρνει μία απόφαση (κατά μέσο όρο) κάθε τρία λεπτά.
Μία από τις δυσκολότερες για έναν διαιτητή αποφάσεις, είναι η αποβολή παίκτη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η αναφορά έχει φυσικά να κάνει με τον άρχοντα των ελληνικών ποδοσφαιρικών αγώνων της Σούπερ Λίγκας. Σε μια χώρα στην οποία η συνωμοσιολογία έχει γίνει κάτι σαν εθνικό σπορ, ο έλληνας διαιτητής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με δύο λέξεις όλες κι όλες: αποδιοπομπαίος τράγος.
Κανείς στην Ελλάδα δεν μπορεί να αναγνωρίσει το ανθρώπινο λάθος σε κάποιον που τρέχει ακατάπαυστα επί 90′, που πρέπει να λάβει κρίσιμες αποφάσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου αποδίδοντας δικαιοσύνη και όλα αυτά να τα κάνει υπό καθεστώς πίεσης, λαχανιασμένος, ακόμη και για φάσεις που μπορεί να διαδραματίζονται αρκετά μακριά από το οπτικό του πεδίο.
Στη χώρα μας οι ρέφερι παίρνουν σύνταξη στα 45 τους χρόνια (όπως και σε Ιταλία – Ισπανία) και δεν μπορούν να διαιτητεύσουν ξανά σε παιχνίδια επαγγελματικών πρωταθλημάτων. Κάποιοι ερευνητές πάντως διαπίστωσαν ότι οι διαιτητές μεγαλύτερης ηλικίας είναι πιο ικανοί να προβλέψουν το παιχνίδι, να βρίσκονται κοντά στις επίμαχες φάσεις και φυσικά να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις.
Αποψη με την οποία συμφωνεί ο Περικλής Βασιλάκης, καθηγητής διαιτησίας και πρώην διαιτητής FΙFΑ.
«Είναι φυσικό, όσες περισσότερες παραστάσεις από παιχνίδια έχεις τόσο πιο έμπειρος γίνεσαι. Με την πάροδο του χρόνου γνωρίζεις πρόσωπα και καταστάσεις, την ιστορία των ομάδων, τον χαρακτήρα των ποδοσφαιριστών. Στοιχεία που σε διευκολύνουν να εκτελέσεις τα καθήκοντά σου με επιτυχία», λέει επισημαίνει ο κ. Βασιλάκης.
Το Σάββατο ή την Κυριακή, ημέρες κατά τις οποίες όλοι οι άνθρωποι απολαμβάνουν τη χαρά της αργίας, την ανεμελιά, την ξεκούραση, την παρέα με τους φίλους, την οικογενειακή θαλπωρή, ο διαιτητής είναι υποχρεωμένος να πάει στο γήπεδο.
Στις μεγάλες κατηγορίες και σε παιχνίδια ενδιαφέροντος, πολλές φορές θα βρίσκεται τρεις ώρες πριν από την προγραμματισμένη έναρξη του αγώνα και θα αποχωρήσει μπορεί και τρεις ώρες μετά τη λήξη. Ολα αυτά για κάποιους που στη διάρκεια της εβδομάδας δουλεύουν σκληρά στις άλλες τους εργασίες, είναι αρκετά επίπονα.
Ο διαιτητής, λοιπόν, πρέπει να είναι ανθεκτικός. Να μη στραπατσάρεται εύκολα και να είναι αδιάφορος απέναντι στο πλήθος που είναι έτοιμο να εκραγεί. Αφού συχνά έχει να αντιμετωπίσει το θλιβερό φαινόμενο των ελληνικών γηπέδων, με τους ανεγκέφαλους οπαδούς που βρίζουν διαιτητές, τους προπηλακίζουν, τους κυνηγούν.
Η καριέρα του διαιτητή είναι σύντομη, αλλά σαφώς μεγαλύτερη σε διάρκεια από αυτήν του ποδοσφαιριστή. Παρότι το «δείγμα γραφής» που έχει δείξει μέχρι τα 30 του ένας ρέφερι είναι επαρκές ώστε να μπορούν να βγουν επαρκή συμπεράσματα για το μέλλον που θα έχει.
Τι φοβάται περισσότερο ένας διαιτητής στην Ελλάδα;
Τα πρωταθλήματα των μικρών κατηγοριών (Δ’ και τοπικά). Εκεί τα πράγματα είναι, πολλές φορές, ανεξέλεγκτα. Η παρουσία αστυνομικών είναι μηδαμινή, οι παράγοντες, οι ποδοσφαιριστές και οι οπαδοί συχνά πυκνά παρεκτρέπονται και οι διαιτητές πέφτουν θύματα σκληρών επιθέσεων.
Αν θέλει κάποιος να είναι ειλικρινής απέναντι στον διαιτητή – συνομιλητή του, οφείλει να του κάνει την εξής ερώτηση: «Σε έχει πλησιάσει ποτέ παράγοντας, είτε ομάδας είτε διοργανώτριας Αρχής, για να σε βοηθήσει και να τον βοηθήσεις;».
Η απάντηση που συνήθως θα εισπράξεις είναι ένα ξερό «όχι». Και σε αυτό οφείλουμε να μείνουμε, έστω και αν στο σκοτεινό παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτά που λέγονται είναι σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.
Google news
