Ο τίτλος κρίθηκε τον Ιανουάριο

Αντίθετα με τις μετοχές που μπορείς να τις παρκάρεις σε ένα δικηγορικό γραφείο όπως ο Βαρδινοφεύγας, στους Supporters όπως ο Παππάς (με το ομώνυμο χαρτοπαίγνιο να έχει πάρει δικαιωματικά το όνομά του) ή στα απολεσθέντα του αεροδρομίου όπως ο Νοτιάς που από άνεμος έγινε καπνός, την πραγματικότητα δεν είναι δυνατόν να την αγνοήσεις. Τουλάχιστον όχι χωρίς συνέπειες. Οι οποίες για την ΑΕΚ είναι ότι πάει για φούντο, και για τον Παναθηναϊκό ότι το πουλάκι του τίτλου κάθησε σε άλλο κλαρί να κελαηδήσει – μαζί με τα 20 plus εκατομμύρια του Champions League που θα πότιζαν το Τριφύλλι για να ξαναβλαστήσει. Γιατί ακόμα κι αν το αυριανό ντέρμπι βαφτεί πράσινο, πρέπει να είσαι βαριά αισιόδοξος – εκτός από βάζελος – για να ελπίζεις ότι αυτός ο Παναθηναϊκός που έχει τρεις μήνες να κάνει ένα ματς της προκοπής και δυσκοιλιότητα στο γκολ από τότε που πόνεσε το γόνατο του Λέτο, μπορεί στα υπόλοιπα παιχνίδια της σεζόν να μαζέψει περισσότερους πόντους από αυτόν τον Ολυμπιακό που με την προχθεσινή εξαίρεση πάει τρένο.

Για τον Παναθηναϊκό, ο τίτλος χάθηκε τον περασμένο Ιανουάριο. Μέχρι τότε, οι τζογαδόρικες εμπνεύσεις του Φερέιρα εξακολουθούσαν να του βγαίνουν (με κορυφαία τον διορισμό του Λέτο στην κορυφή της επίθεσης), οι παίκτες-κλειδιά της ομάδας ήταν όλοι υγιείς, ξεκούραστοι, φορμαρισμένοι, λευκοί από κάρτες και ψυχολογικά ανεβασμένοι από τις απρόσμενες επιτυχίες, και η Τύχη έσπρωχνε την ομάδα με όποιον τρόπο μπορούσε: μέχρι και για να εμφανιστεί κάτω από τα δοκάρια ο σούπερ Καπίνο, από το πουθενά, συνωμότησε!

Αλλά η ευφορία της ανέλπιστης πρωτιάς έκρυψε κάτω από το χαλί τα βασανιστικά ερωτήματα που ήδη ακούγονταν στην Παιανία. Οπως, για παράδειγμα, τι θα συμβεί αν χτυπήσει ο Λέτο, αν αρκούν δύο «κόφτες» για να βγει η χρονιά, αν η ομάδα μπορεί να στηριχτεί σε παίκτες που το καλοκαίρι τούς είχαν για αντίο (Κλέιτον, Μπίερσμιρ κ.λπ.), και αν η ίδια άμυνα που πέρυσι χόρευε ζεϊμπέκικο έγινε ξαφνικά αξιόπιστη ή πρόκειται για αντικατοπτρισμό.

Ο Φερέιρα, που δεν βυζαίνει το δάχτυλο, το είχε δει το παλιόνειρο, όμως τα οικονομικά της ΠΑΕ δεν επέτρεπαν σπατάλες. Αν τότε οι μέτοχοι είχαν τσοντάρει για να αποκτηθούν δύο-τρεις ενδεκαδάτοι ποδοσφαιριστές, ίσως τώρα ο Παναθηναϊκός να έβλεπε το ντέρμπι αφ’ υψηλού – όπως συνέβαινε μέχρι το τέλος Ιανουαρίου, με τη διαφορά του από τον γαύρο στο +5. Δεν τσόνταραν, όμως, και η συνέχεια είναι γνωστή: με τον Λέτο, τον Μπουμσόνγκ, τον Χριστοδουλόπουλο, τον Καντέ και τον Νίνη απόντες σε πολλούς αγώνες – αλλά και τους ντεφορμέ Κατσουράνη, Κουίνσι και Ζέκα ωσεί παρόντες – η μετοχή του Παναθηναϊκού κατρακύλησε στο -4.

Οσο ο έρμος ο πορτογάλος προπονητής προσπαθούσε να πάρει αποτελέσματα βγάζοντας κουνέλια από το καπέλο, ο Βαλβέρδε έχτιζε αληθινή ομάδα. Για την ακρίβεια δύο ομάδες, με τις τόσες αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις που του πρόσφερε απλόχερα ο Μαρινάκης. Και επειδή το να δημιουργήσεις ένα σύνολο που στηρίζεται στην ομαδική δουλειά είναι πολύ πιο δύσκολο από το να κερδίζεις τα ματς πότε με τον Μαυρία, πότε με τον Τοτσέ, πότε με τον Κλέιτον και πότε με τον Κουίνσι, ο Ολυμπιακός ακολούθησε τον αντίθετο δρόμο: τα στραπάτσα του τα έπαθε στο πρώτο μισό της σεζόν και το έργο του προπονητή βγήκε στο τερέν στο δεύτερο – και πιο καθοριστικό – μισό.

Το ερώτημα αν ο Παναθηναϊκός που δείχνει ξεκούρδιστος εδώ και δύο μήνες μπορεί αύριο να νικήσει τον Ολυμπιακό που λειτουργεί ρολόι, έχει απαντηθεί και πολύ πρόσφατα: στο περυσινό ντέρμπι του Καραϊσκάκη. Βεβαίως και μπορεί, αρκεί να μην έχουμε πάλι τίποτα… Καλοπουλιάδες. Οι καλοί παίκτες δεν του λείπουν. Μόνο που αυτοί κερδίζουν τα ματς. Τα πρωταθλήματα τα κατακτούν οι καλές ομάδες – και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά του φετινού Παναθηναϊκού από τον φετινό Ολυμπιακό. Γι’ αυτό και οι «μπουκ», που η αποτίμηση των ποδοσφαιρικών αξιών είναι το φόρτε τους, έδιναν φαβορί για τίτλο τον Ολυμπιακό ακόμη και όταν ο Παναθηναϊκός βρισκόταν δύο βαθμούς μπροστά.