Για μια φανέλα!

Από τον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο, από τον Γιώργο και τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο, ασφαλώς και θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό.

Οχι να «σφάζονται» για ένα μπλουζάκι (!), ούτε να μετρούν τα φάουλ ή να προσέχουν πώς παίζουν οι διαιτητές τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη. Μιλάμε για παράγοντες με μόνιμη και συνεπή παρουσία στο αθλητικό γίγνεσθαι, για στελέχη ΠΑΕ που έφεραν τίτλους και αποδεδειγμένα έκαναν επενδύσεις, βελτιώνοντας το προφίλ των ομάδων τους.

Γιατί τόσο ο ΠΑΟ όσο και ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ έχουν την τύχη να διοικούνται από γνήσιους ανθρώπους του αθλητισμού και όχι από αλεξιπτωτιστές

ή παράγοντες με σκοτεινό παρελθόν.

Κι όμως, σε εποχές δύσκολες, σε στιγμές που η οικονομική κρίση χτυπά για τα καλά την πόρτα του αθλητισμού, οι συγκεκριμένοι και οι υπάλληλοί τους στις ΚΑΕ κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Ξιφουλκούν για ήσσονος σημασίας θέματα, κάνουν σημαία τους θέματα διαιτησίας, θυμούνται τα μπλουζάκια και τα φάουλ και εν τέλει φανατίζουν την ατμόσφαιρα σε κρίσιμες ώρες. Το ποδόσφαιρο είναι αποδεδειγμένο ότι στερείται παραγόντων. Το βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στις ισχυρές ΠΑΕ που αδυνατούν να ορθοποδήσουν και αγωνιούν για το αύριο. Το μπάσκετ καμάρωνε για τις δύο οικογένειες που έχουν φτιάξει δύο από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη και έφεραν παίκτες και προπονητές παγκόσμιου βεληνεκούς. Σε αυτό, λοιπόν, το σημείο η συμπεριφορά όλων αυτών θα έπρεπε να είναι πολύ καλύτερη. Αντάξια της φήμης και της νοοτροπίας παραγόντων που κοιτούν το αύριο και έχουν προοπτική. Αυτό ακριβώς ζητάμε από τους ισχυρούς παράγοντες. Την εποχή που μια χώρα πασχίζει να πιαστεί από κάπου και να βρει έναν φάρο ελπίδας, να αποκτήσει ο αθλητισμός την προοπτική του. Και η προοπτική είναι επενδύσεις, αξιοποίηση της δυναμικής, ήθος και σωστή συμπεριφορά προς όλους – όχι άναρθρες κραυγές, όχι πολεμική ατμόσφαιρα, όχι αντιπαράθεση για τη στείρα αντιπαράθεση ή για ένα μπλουζάκι.