Τα χρέη, ο Ζαγοράκης και ο ΑΠΟΕΛ

Να είναι 12,5 εκατομμύρια ευρώ το οικονομικό άνοιγμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ στα τεσσεράμισι χρόνια του Ζαγοράκη, όπως το μέτρησε η διοίκηση Βρύζα; Να είναι οκτώ, όπως αντιτείνουν κάποιοι πιο «προχώ» στα λογιστικά; Οσο και να ‘ναι, απορώ με τη Θεσσαλονίκη που από την περασμένη Δευτέρα έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. Λες και υπήρχε περίπτωση, η αγωνιστικά ανυπόληπτη (και ήδη υπερχρεωμένη) ομάδα που παρέλαβε ο πρώην πρόεδρος από τον Γούμενο τον Ιούνιο του 2007, η οποία τερμάτιζε πίσω από τον Ηρακλή, τον Πανιώνιο ή την Ξάνθη και έβλεπε τα ευρωπαϊκά ματς από τον καναπέ, να φτάσει να κάνει τις δύο πιο θριαμβευτικές πορείες της στην Ευρώπη χωρίς να μπαίνει μέσα!

Με έναν μπακαλίστικο υπολογισμό, ο ΠΑΟΚ ξόδευε κάθε χρόνο 2-2,5 εκατ. ευρώ περισσότερα από τα έσοδά του. Ε, και; Πώς αλλιώς, δηλαδή, οι «σαρδέλες» του Σάντος θα γινόντουσαν… σφυρίδες; Οι καλοί παίκτες έχουν το ελάττωμα να κοστίζουν.

Το λάθος του Ζαγοράκη ήταν ότι άργησε να μιλήσει για τα οικονομικά χάλια της εταιρείας, και όταν αποφάσισε να το κάνει, σερβίρισε στον κόσμο μαγειρεμένα στοιχεία για το έλλειμμα. Το γιατί, είναι μυστήριο. Οπως είναι μυστήριο που δεν είχε αντιδράσει, τότε, ο Ζήσης Βρύζας. Ως αντιπρόεδρος συνυπέγραψε, με τη σιωπή του, τη ζημιά των 2,5 εκατομμυρίων ενώ ως πρόεδρος, ελάχιστους μήνες αργότερα, την παρουσίασε στα 12,5 εκατομμύρια!

Αντίθετα, η εκτίναξη του ελλείμματος δεν ήταν λάθος αλλά συνειδητή επιλογή. Αντί να μικρύνει τη μαύρη τρύπα, όπως είχε υποσχεθεί, ο Ζαγοράκης υπέκυψε στον πειρασμό να μεγαλώσει την ομάδα. Πήρε ακριβό προπονητή, ακριβούς παίκτες και έχτισε το αθλητικό κέντρο του ΠΑΟΚ στη Μεσημβρία. Είτε έκανε αυτήν την παρέκκλιση από τη δημοσιονομική πειθαρχία για να κρατήσει ψηλά τη δημοφιλία του στην ΠΑΟΚτσίδικη δημοκρατία, είτε γιατί πίστεψε πως η ανάπτυξη θα έφερνε περισσότερα χρήματα από όσα θα εξοικονομούσε η λιτότητα, δεν την αποφάσισε ερήμην ούτε των συνεργατών του, ούτε των οπαδών που γέμιζαν ασφυκτικά την Τούμπα επειδή μύριζε επιτυχίες. Αν τώρα ο Βρύζας ανέλαβε ρόλο Παπαδήμου στην Τούμπα και ο κόσμος ρίχνει το ανάθεμα στον πρώην, είναι γιατί η UEFA απείλησε τον ΠΑΟΚ με έξοδο από την ποδοσφαιρική ευρωζώνη. Α, και για να τηρηθεί η παράδοση που θέλει όλους τους προέδρους του ΠΑΟΚ να αποχωρούν κατατρεγμένοι και σπιλωμένοι.

Αυτήν την κακή μοίρα δύσκολα θα την αποφύγει και ο Βρύζας, ο οποίος δείχνει διατεθειμένος να ακολουθήσει την εντελώς αντίθετη πολιτική από εκείνη του προκατόχου του. Αν δεν περισσέψουν τίποτα σεΐχηδες ή πριγκίπισσες για τον ΠΑΟΚ, ο νέος πρόεδρος θα βγάλει στο σφυρί όποιον ποδοσφαιριστή μπορεί να φέρει έσοδα: τον Αθανασιάδη, τον Μαλεζά, τον Φωτάκη, τον Σαλπιγγίδη, τον Κρέσιτς. Στη θεωρία, η πλειονότητα των οπαδών θα το κατανοήσει. Στην πράξη, ο Βρύζας ζει στην ίδια χώρα που ζούσε ο Ζαγοράκης: στη χώρα του αποτελέσματος.

Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα των ομάδων μας – όχι η φτώχεια που τις δέρνει: ότι οι διακρίσεις είναι σημαντικότερες ακόμη και από την επιβίωσή τους! Ο Μελισσανίδης, για παράδειγμα, ανέβασε στα 50 εκατομμύρια ευρώ τον πήχη της χρηματοδότησης που χρειάζεται η ΑΕΚ – ενώ μπορεί να τη σκαπουλάρει με το 1/5 του ποσού – επειδή γνωρίζει καλά την ποδοσφαιρική κοινωνία μας: μία ομάδα που δεν προσφέρει αμέσως τις προσδοκώμενες επιτυχίες, για τους οπαδούς της είναι έτσι κι αλλιώς νεκρή!

Την Τετάρτη το βράδυ ο ΑΠΟΕΛ έγινε η ομάδα με το μικρότερο μπάτζετ που προκρίνεται στις 8 του Champions League με τη σημερινή του μορφή, δηλαδή τα τελευταία 16 χρόνια, γιατί πέρα από τύχη είχε σχέδιο και υπομονή. Οι Κύπριοι είναι μισοί Ελληνες (τα βάζουν με τους διαιτητές και βλέπουν φαντάσματα στο Στοίχημα) αλλά και μισοί Αγγλοι: ξέρουν ότι οι ομάδες θέλουν χρόνο για να ωριμάσουν. Γι’ αυτό έκαναν θαύματα με τα περισσεύματα του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ η ΑΕΚ που ξόδεψε 180 μύρια σε οκτώ χρόνια και ο Παναθηναϊκός 80 σε δύο, αντί για «μπαμ» έκαναν «κραχ».