Στην Ελλάδα «λίγοι», στην Κύπρο Ευρωπαίοι

Υπάρχει όμως και άλλο ένα κοινό στοιχείο για τα τέσσερα αυτά πρόσωπα: έφυγαν (κάποιοι από αυτούς οδηγήθηκαν στην έξοδο) από το ελληνικό πρωτάθλημα με τη ρετσινιά του αποτυχημένου.

«Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο» λέει ο θυμόσοφος λαός. Ομως, οι Γιοβάνοβιτς, Χιώτης, Μαντούκα, Πουρσαϊτίδης βρίσκονται αυτήν την εποχή στον έβδομο ουρανό του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και μάλλον δεν θα θελήσουν να ασχοληθούν με τέτοια θέματα.

Παρ’ όλα αυτά είναι απορίας άξιον: πώς ένας προπονητής και 7 ποδοσφαιριστές (συμπεριλαμβανομένων των Χαραλαμπίδη, Ολιβέιρα, Αλεξάνδρου, Πάρντο) που δεν έκαναν καριέρα στο ελληνικό πρωτάθλημα φθάνουν μια ομάδα στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ;

Και εδώ η απάντηση έρχεται μάλλον αβίαστα: δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς – και ειδικά αυτοί που έχουν τις τύχες του ελληνικού ποδοσφαίρου στα χέρια τους – στραβά αρμενίζουμε.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αποχώρησε το 2008 από τον Ηρακλή, με την ομάδα να βρίσκεται σε κακή αγωνιστική κατάσταση. Στο πρώτο πέρασμά του από τον πάγκο του Γηραιού μερικά χρόνια πριν (2002) είχε δεχτεί γιαούρτια και αυγά (μαζί με τους παίκτες) στο αεροδρόμιο Μακεδονία, κατά την επιστροφή τους από τον Κύπρο, όταν ο Ηρακλής είχε αποκλειστεί από την Ανόρθωση. Οι παράγοντες των Κυανόλευκων το 2008 ακολούθησαν τη γνωστή ελληνική συνταγή διώχνοντας τον προπονητή. Πόσο έφταιγε ο Γιοβάνοβιτς για το κατάντημα του Ηρακλή φαίνεται σήμερα. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης έχει διαγραφεί από τον ποδοσφαιρικό χάρτη, ενώ ο Γιοβάνοβιτς στα 50 του χρόνια βλέπει την προπονητική καριέρα του να εκτοξεύεται. Ισως τώρα ενδιαφερθούν κάποιες από τις πρωτοκλασάτες ελληνικές ομάδες γι’ αυτόν. Μέχρι το 2008 ήταν καλός μόνο για τον Ηρακλή (και εκεί κάποιοι θα έλεγαν ότι του έκαναν χάρη επειδή φόρεσε τη φανέλα του συλλόγου για μια 10ετία), τη Νίκη Βόλου και την Παναχαϊκή.

«Αυτός Βραζιλιάνος; Πέρασε, αλλά δεν ακούμπησε» ήταν τα περιπαικτικά σχόλια των οπαδών – και όχι μόνο – της ΑΕΚ εις βάρος του Γκουστάβο Μαντούκα. Και όταν το καλοκαίρι του 2010 αποχώρησε από την Ενωση (το συμβόλαιο των 300.000 που είχε θεωρήθηκε υψηλό) κάποιοι έκαναν τον σταυρό τους πιστεύοντας ότι η ομάδα τους σώθηκε. Μπορεί ο Μαντούκα να μην είναι Ρομάριο ή Ριβάλντο, είναι όμως ένα πολυεργαλείο στην καλοκουρδισμένη μηχανή του ΑΠΟΕΛ. Και ασφαλώς δείχνει πως οι επιλογές των ανθρώπων της ΑΕΚ κάθε άλλο παρά σωστές ήταν προς το πρόσωπό του και την ποδοσφαιρική αξία του.

Τελευταίος σταθμός στην καριέρα του Κορυδαλιώτη Διονύση Χιώτη στο ελληνικό πρωτάθλημα ήταν η Κέρκυρα (2007-2008), από την οποία έφυγε κακήν κακώς. Γεννημένος στις 4 Ιουνίου 1977, ο Χιώτης δεν κατάφερε να κάνει καριέρα ούτε στην ΑΕΚ, ούτε στον Εθνικό Πειραιώς, ούτε στην Προοδευτική, από τις οποίες πέρασε. Στην ΑΕΚ έκανε έναν πολύ καλό φίλο, τον Ντέμη Νικολαΐδη και οι κακές γλώσσες εκείνης της εποχής έλεγαν ότι ο Χιώτης δεν δούλευε στις προπονήσεις γιατί ήταν κουρασμένος επειδή όλο το βράδυ στο ξενοδοχείο έπαιζε playstation με τον Ντέμη. Ποια είναι η αλήθεια; Ισως να μην τη μάθουμε ποτέ.

Ο Χιώτης από το βράδυ της Τετάρτης είναι ένας μύθος για το κυπριακό ποδόσφαιρο με τα δύο πέναλτι που απέκρουσε και η πόρτα της Εθνικής Ελλάδος ανοίγει ξανά γι’ αυτόν. Επιτεύγματα που δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί ο 16χρονος Σάκης το 1992, όταν αγωνιζόταν στη Δάφνη Δαφνίου και έπειτα από πολλές περιπέτειες κατέληγε στην ΑΕΚ με 5.000.000 δραχμές που έδωσε φίλος της Ενωσης από τα Λιόσια. Τον Χιώτη είχε ανακαλύψει ο τότε υπεύθυνος για τους μικρούς της ΑΕΚ Γιάννης Καραγιάννης.

Η πιο περιπετειώδης πάντως είναι η περίπτωση του Σάββα Πουρσαϊτίδη. Ο οποίος πέρασε από Δόξα Δράμας, Βέροια, Ολυμπιακό, Ξάνθη, πριν πάει στην Κύπρο. Εκεί αγωνίστηκε σε Διγενή Μόρφου, Εθνικό Αχνας και Ανόρθωση πριν καταλήξει στον ΑΠΟΕΛ το 2008. Το 2009 πήρε την κυπριακή υπηκοότητα και αγωνίζεται στην Εθνική Κύπρου.