Γκρεμισμένα είδωλα

Το χειρότερο για τα ηχηρά ονόματα που μπαίνουν στις διοικήσεις των ΠΑΕ είναι η αποκαθήλωση. Το να πέσουν στα μάτια του κόσμου. Οι οπαδοί τους αποθέωσαν, πολλές φορές οι οπαδοί τους αποδοκιμάζουν. Και αυτό πληγώνει πολύ.

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Ζαγοράκη. Δεν είναι μόνο τα 12 εκατ. ευρώ που χρεώθηκαν στον ΠΑΟΚ κατά τη διάρκεια της θητείας του, αλλά και τα 320 χιλιάρικα που βρέθηκαν στην καρτέλα του και δεν δικαιολογήθηκαν. Κάπως έτσι, η ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενη θητεία του Ζαγοράκη στον ΠΑΟΚ αποκτά ερωτηματικά που πρέπει ο ίδιος να απαντήσει. Να ξεδιαλύνει την κατάσταση. Διότι ναι μεν έκανε το προπονητήριο, ναι μεν έβγαλε και εξέλιξε πιτσιρικάδες, αλλά στον αντίποδα η οικονομική εξυγίανση παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες και χρειάστηκε να πωληθούν σημαντικά στελέχη ώστε να αναπνεύσει το ταμείο. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με τον Ντέμη στην ΑΕΚ. Οι αναρίθμητες – πάνω από 70 – μεταγραφές που έγιναν, τα ανοίγματα που ήταν περισσότερα από όσα άντεχε η ΠΑΕ, δημιούργησαν οικονομικές τρύπες που ταλανίζουν την ΑΕΚ μέχρι και σήμερα. Πρόεδροι αλλάζουν, παράγοντες κάνουν συσκέψεις, αλλά τα κατάλοιπα της διοίκησης Νικολαΐδη μοιάζουν με βαρίδι για την ΑΕΚ.

Φυσικά, δεν πρέπει να μείνει απ’ έξω και ο Αντώνης Ρέμος και τα πεπραγμένα του στον Ηρακλή. Του λόγου του έμεινε – ένεκα επαγγελματικών υποχρεώσεων – μακριά από το Καυταντζόγλειο, οπότε έδωσε το κουμάντο σε ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Αποτέλεσμα; Η εταιρεία καταχρεώθηκε, το άνοιγμα ήταν υπερβολικά μεγάλο και ο Ηρακλής συνέχισε να κατρακυλά προς τον αφανισμό. Οταν οι οφειλές ήταν πολλές έφυγε και ο Ρέμος.

Συμπέρασμα: κανείς από όσους έμπλεξαν και καταχρέωσαν τις ΠΑΕ δεν σκόπευε να κάνει κακή διαχείριση. Είτε είχαν κακούς συμβούλους, είτε γλυκάθηκαν από την εξουσία και προχώρησαν παραπάνω από τις δυνατότητές τους, το ζήτημα είναι ότι δεν έλυσαν προβλήματα. Αντίθετα, φούσκωσαν τον λογαριασμό και αποδείχθηκε ότι τα προβεβλημένα πρόσωπα του ποδοσφαίρου δεν είναι πάντα η ιδανική λύση.