Πειραιώτης από τη Βόρεια Ιρλανδία

Περίπτωση σαν του Ρόι Κάρολ δεν μπορώ να θυμηθώ. Εναν παίκτη, δηλαδή, που μέσα σε δύο βραδιές να έγινε σύνθημα στα χείλη της εξέδρας. Που να ανασύρθηκε στα γεράματά του από τα αζήτητα, και να έφτασε να χαρίσει στην ομάδα του ευρωπαϊκή πρόκριση – και στον εαυτό του την υπέρτατη ηδονή: να τον αποθεώνουν και εκείνοι που τον χλεύαζαν.

Ο πιο γρήγορος ήρωας στην ιστορία του Ολυμπιακού, ίσως και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, θα μπορούσε να είναι ο πρωταγωνιστής μιας πολύ συγκινητικής κινηματογραφικής ταινίας. Αν δεν παρακολουθήσαμε την ιστορία του σε σινεμά αλλά σε γήπεδο, είναι γιατί κανένας σεναριογράφος δεν διαθέτει μεγαλύτερη φαντασία από την ίδια τη ζωή.

Σχεδόν σε ολόκληρη την καριέρα του ο Κάρολ υπήρξε ένας… Κοστάντσο. Ενας γκαφατζής τερματοφύλακας που έκανε τους αντιπάλους ευτυχισμένους, την κερκίδα των δικών του να αναστενάζει, και τους δημοσιογράφους να χύνουν το πικρόχολο μελάνι τους περιγράφοντας τις αμίμητες παπαριές του κάτω από τα δοκάρια. Με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια στη Χαλ και τη Γουίγκαν, η καριέρα του ήταν εφιαλτική. Αν ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον τα έχει ακούσει από τους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δύο ή τρεις φορές όλες κι όλες στα περίπου 25 χρόνια που κάθεται στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η μία από αυτές ήταν για την επιλογή του να κουβαλήσει τον βορειοϊρλανδό κίπερ στο Ολντ Τράφορντ.

Ο αγγλικός Τύπος εξακολούθησε να γλεντάει τον φουκαρά τον Ρόι ακόμη και όταν εκείνος έψαχνε ομάδα στις μικρές αγγελίες! Παρέλειπε όμως να αναφέρει το πιο σημαντικό – όπως αποδείχτηκε – στοιχείο του ρεπορτάζ: ότι όσον καιρό οι πόρτες των γηπέδων ήταν κλειστές γι’ αυτόν, είχε τα κότσια να προπονείται μόνος του σε ιδιωτικό γυμναστήριο. Αν ο Κάρολ κατάφερε να βγει από τον ποδοσφαιρικό τάφο του, αυτό το οφείλει κυρίως στα… φρύδια του. Που τα έχει και του κρέμονται, αντίθετα με τον αυθεντικό Κοστάντσο ο οποίος με την πρώτη γιούχα τα παράτησε και το ‘ριξε στο ψάρεμα. Για να αποδειχθεί ότι το ποδόσφαιρο – και γενικότερα ο αθλητισμός – εκτός από το ότι γεννά τις ωραιότερες ιστορίες, πάει με χίλια αυτούς που δεν το βάζουν κάτω.

Τους πάει και η Τύχη. Στην πρώτη του εμφάνιση με τη νέα του ομάδα, κρύος στην κατεψυγμένη Μόσχα, βρίσκεται στο απόσπασμα της εσχάτης των ποινών. Διαλέγει μία γωνία και πέφτει σαν να ήταν σίγουρος ότι η μπάλα θα έρθει στο ραντεβού. Οκτώ φορές στις δέκα η στρογγυλή πόρνη ξεγελάει τους τερματοφύλακες, όμως η ζωή τού χρωστούσε. Οχι μόνο μία αλλά δύο ευκαιρίες.

Η δεύτερη, η μεγαλύτερη, του δόθηκε στη ρεβάνς του Καραϊσκάκη, μπροστά σε ένα πολυπληθές κοινό που έμελλε να παίξει σπουδαίο ρόλο στην παράσταση. Εχοντας κάνει την απόκρουση του αγώνα, ο Κάρολ τραυματίζεται. Στον πραγματικό κόσμο του ποδοσφαίρου θλάση σημαίνει φορείο και έξω, όμως ο Βορειοϊρλανδός, μεθυσμένος από τις επευφημίες που τόσο στερήθηκε, ζούσε στο δικό του παράλληλο σύμπαν. Αυτό στο οποίο ο τερματοφύλακας συνεχίζει με ένα πόδι χωρίς κανείς να μπορεί να τον νικήσει. Στην τελευταία ευκαιρία της Ρούμπιν η μπάλα, που τόσα άσχημα παιχνίδια τού είχε παίξει, θέλησε να εξιλεωθεί. Από τις άπειρες πορείες που μπορούσε να πάρει μετά την πρόσκρουσή της στο δοκάρι, τον βλέπει ξαπλωμένο στο χορτάρι και πέφτει στην αγκαλιά του.

Σε μια εποχή που ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη από ήρωες, ο Κάρολ έκανε ήδη αρκετά ώστε να μην μπορεί να τον αγνοήσει η Ιστορία. Ακόμη και τώρα να σταματήσει το ποδόσφαιρο, θα μνημονεύεται στους αιώνες πλάι στον Ζιοβάνι, τον Καρεμπέ και τον Τζόρτζεβιτς. Με τον θρύλο να αναφέρει ότι δεν είχε τραυματιστεί από σύγκρουση με αντίπαλο αλλά από… περίστροφο ρώσου μαφιόζου της Ρούμπιν, και πως μετά το ματς έβγαλε τη σφαίρα με τα δόντια του! Στην ομάδα που έχει σήμα κατατεθέν τον τσαμπουκά, ο βορειοϊρλανδός μάγκας πολιτογραφήθηκε Πασαλιμανιώτης.