Οι φωνές των άλλων…

Την περασμένη Τετάρτη ο «Ριζοσπάστης» φιλοξένησε στις κεντρικές του σελίδες ένα μακροσκελές άρθρο του μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ Δημήτρη Γόντικα. Υπό άλλες συνθήκες αυτό θα συνιστούσε μία φυσιολογική και απολύτως συνήθη πρακτική τού επίσημου κομματικού εντύπου του Περισσού. Ομως ο Δημήτρης Γόντικας δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο στο ΚΚΕ. Οπως επίσης τυχαίο δεν ήταν και το περιεχόμενο του κειμένου του που έφερε τον τίτλο «Το ηθικό κύρος των Κομμουνιστών».

Επί της ουσίας το άρθρο του ισχυρού στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος που θεωρείται το alter ego της Αλέκας Παπαρήγα δεν ήταν τίποτε άλλο από μία σαφή απάντηση – προειδοποίηση της ηγεσίας του Περισσού σε όλους όσοι το τελευταίο διάστημα αμφισβητούν την επίσημη γραμμή του κόμματος μιλώντας για «σεχταρισμό», δηλαδή αυστηρή προσκόλληση σε δογματικές αντιλήψεις.

ΠΥΡΗΝΕΣ ΜΕΛΩΝ. Και δεν είναι λίγοι πλέον αυτοί. Οι πληροφορίες επιμένουν ότι στις οργανώσεις της ΚΝΕ της Αθήνας, στην Κομματική Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) αλλά και στην Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ) έχουν αναπτυχθεί διακριτοί πυρήνες μελών που εκφράζουν μία διαφορετική φωνή από την επίσημη της ηγεσίας. Τα εν λόγω μέλη του κόμματος επισημαίνουν πλέον ότι σε μία περίοδο κρίσης, ενώ το ΚΚΕ θα έπρεπε να είναι πιο ανοιχτό ως κόμμα, περιορίζεται στην άσκηση μιας πολεμικής τακτικής απέναντι σε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Ορισμένοι μάλιστα εξ αυτών θεωρούν ότι με ευθύνη του Περισσού καλλιεργείται το εμφυλιοπολεμικό κλίμα στην Αριστερά.

Με το άρθρο του λοιπόν ο Δημήτρης Γόντικας φροντίζει να υπενθυμίσει στα μέλη του ότι «ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μία ανώτερη συνειδητή στάση (…) Για μία διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης εσωκομματικής συζήτησης και δράσης». Κρίνει δε σκόπιμο να τονίσει ότι η σχέση κόμματος – μέλους «διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω απ’ όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες».

«ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ». Αυτό το τελευταίο θεωρήθηκε και ως απάντηση στην από τριμήνου επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή του αποχωρήσαντος πλέον από το ΚΚΕ Αλέκου Χαλβατζή, γιου του υψηλόβαθμου στελέχους του κόμματος και βουλευτή Σπύρου Χαλβατζή. Με το θέμα Χαλβατζή άλλωστε ασχολήθηκε και η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, η οποία έκανε λόγο για «συκοφαντίες» και «κατηγορίες ανυπόστατες και επικίνδυνες».

Ακολούθησε το πρόσφατο άρθρο του Δημήτρη Γόντικα καθώς οι απόψεις του Αλέκου Χαλβατζή αναρτήθηκαν στην προσωπική του ιστοσελίδα. «Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν άντεξαν, υποχώρησαν και αρκετοί πέρασαν απέναντι και πολέμησαν το Κόμμα ή το πολεμούν από αντίπαλες θέσεις ή από εχθρικές προς το Κόμμα ιδέες και αρχές και ιδιαίτερα όσοι διώχθηκαν ύστερα από συστηματική και σκόπιμη παραβίαση του Καταστατικού, των κανόνων και αρχών λειτουργίας», αναφέρει το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ που έχει και την ευθύνη για τις κομματικές οργανώσεις.

ΑΦΟΣΙΩΣΗ… Οπως επισημαίνει, μέσα στη διαδικασία υποταγής του ατομικού στη συλλογική δράση «κρίνεται και δοκιμάζεται και κάτι ακόμη πιο βαθύ και πιο θεμελιακό. Ο βαθμός αφοσίωσης στην υπόθεση του κόμματος στην πράξη. Η εναντίωση στις συλλογικές αποφάσεις δεν είναι δείγμα υγείας ούτε ευθύνης. Είναι εγωισμός στο τετράγωνο». Καταλήγει μάλιστα τονίζοντας ότι «η κομματικότητα, που συμπυκνώνει το σύνολο των αρετών ενός κομμουνιστή, κρίνεται καθημερινά και κυρίως στην υπεράσπιση του Κόμματος από κάθε αθλιότητα εχθρών και φίλων».

Οπως και να έχει, η παρέμβαση Γόντικα, του ανθρώπου που παρεμβαίνει «κάθε φορά που σοβεί εσωκομματική κρίση» δείχνει το μέγεθος του προβληματισμού που υπάρχει στον Περισσό από τις «άλλες» φωνές που ολοένα και πληθαίνουν έπειτα από 21 χρόνια συνεχούς παρουσίας της Αλέκας Παπαρήγα στο τιμόνι του κόμματος…