Ο γαλλικός εφιάλτης της Μέρκελ

Τέσσερις μήνες στην πολιτική, είναι μια αιωνιότητα. Μια αιωνιότητα μακριά, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να φαίνεται στον Νικολά Σαρκοζί ο ενθουσιασμός που (φέρεται να) τον είχε κυριεύσει εκείνη την ημέρα του Οκτωβρίου, όπου ο Φρανσουά Ολάντ νίκησε τη Μαρτίν Ομπρί και πήρε το χρίσμα του Σοσιαλιστή υποψήφιου προέδρου: τον θεωρούσε, καθώς λέγεται, (τον πιο) εύκολο αντίπαλο. Εντούτοις, σήμερα, το μόνο που δείχνει να χωρίζει τον Ολάντ από το Ελιζέ είναι οι 63, ή οι 77 αν θέλετε, ημέρες που απομένουν έως τον πρώτο γύρο και τον δεύτερο εκλογικό γύρο, αντίστοιχα.

Οι εποχές όταν ο Ολάντ περιγραφόταν κοροϊδευτικά στη Γαλλία ως Monsieur Flanby (όπου Flanby, γνωστή μάρκα κρέμας καραμελέ) έχουν περάσει. Μαζί με τα παραπανίσια κιλά, ο επί 11ετία πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος (1997-2008) απαλλάχθηκε και από τη φήμη περί μαλθακότητας και θαμπάδας. Η πρώτη του προεκλογική ομιλία στο Μπουρζέ τον Ιανουάριο, όταν κήρυξε τον πόλεμο στον χρηματοπιστωτικό κόσμο, χαρακτηρίστηκε άκρως επιτυχημένη. Οπως λέει ο αναλυτής Ζοφρουά Κλαβέλ «η οικονομική κρίση έχει αλλάξει την πολιτική και ο κόσμος ήταν έτοιμος να ακούσει ένα μήνυμα κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας».

«Ο χρηματοπιστωτικός κόσμος δεν έχει ανάγκη να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του. Δεν θα είναι προσκεκλημένος στο δελτίο του TF1», δήλωσε ο Ολάντ την Τετάρτη, ενώπιον 10.000 ενθουσιωδών υποστηρικτών του στη Ρουέν, τη γενέτειρά του. Ηταν το βράδυ που ο Σαρκοζί επιβεβαίωσε στο TF1 πως θα είναι ξανά υποψήφιος. Ωστόσο ο Ολάντ επέμεινε στη στρατηγική του: «Δεν ασχολούμαι με τους άλλους, παραμένω προσηλωμένος στους στόχους μου».

Μπορεί ο Σαρκοζί να διατρανώνει πως οι διαχωρισμοί δεξιών – αριστερών δεν έχουν θέση στον 21ο αιώνα, για πολλούς στη Γαλλία, ωστόσο – και όχι μόνο -, η επικείμενη μάχη είναι μια πραγματική μάχη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Αμφότεροι οι κύριοι υποψήφιοι θέτουν ως προτεραιότητα την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών. Οι δρόμοι που προτείνουν όμως διαφέρουν. Ο δρόμος του Ολάντ περνά κυρίως μέσα από αυξήσεις φόρων για τις τράπεζες, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλούσιους. Στην «ισχυρή Γαλλία» του Σαρκοζί αντιτείνει μια «δίκαια και ισχυρή Γαλλία». Στη «λιτότητα – λιτότητα – λιτότητα» της Μέρκελ αντιτείνει μέτρα ανάπτυξης και επαναδιαπραγμάτευση του δημοσιονομικού συμφώνου. Κάποιοι γάλλοι μεγαλοεπιχειρηματίες, βέβαια, προειδοποιούν ήδη πως θα μπορούσαν «να κάνουν τη ζωή δύσκολη» στον Ολάντ. Η οικονομική του σύμβουλος Καρίν Μπερζέ είναι σαφής: «Κοιτάξτε, θέλουμε όλους τους Γάλλους μαζί μας, ιδιαίτερα τους ανθρώπους που εφευρίσκουν το μέλλον. Η κυβέρνησή μας θα είναι ταγμένη στον έλεγχο του δημόσιου χρέους. Αλλά εκείνοι που κρατούν όμηρο την κοινωνία, ας φύγουν». Η ίδια δεν νομίζει πως θα το πράξουν.

Ηδη οι προεδρικές εκλογές της Γαλλίας έχουν γίνει υπόθεση ολόκληρης της Ευρώπης. Η Μέρκελ φοβάται τον Ολάντ, ο Νότος ελπίζει στον Ολάντ. Αν ευοδωθούν βέβαια οι δημοσκοπήσεις, κανείς δεν θα μιλήσει για «τα αύριο που τραγουδούν» («les lendemains qui chantent») όπως είχαν κάνει οι πιο συναισθηματικοί υποστηρικτές του Μιτεράν το 1981. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Πρώτη φορά όμως έπειτα από δεκαετίες η γαλλική Αριστερά δείχνει ικανή να (ξανα)γράψει Ιστορία.