«Μου λείπει η πολιτική, αλλά όταν είμαι στο χωράφι τα ξεχνάω όλα»

Το πρώτο φως της ημέρας τον βρίσκει στους αμπελώνες να φορά τη «στολή του έθνους». Ετσι αποκαλεί ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Σγουρίδης τη φόρμα εργασίας του και τις γαλότσες του. Μια έκταση 100 στρεμμάτων με αμπελώνες στα Αβδηρα Ξάνθης έχει γίνει το καταφύγιό του. Και όταν θέλει να απομονωθεί τελείως πηγαίνει στο νταμάρι, ένα σημείο του κτήματος όπου όταν γέρνει ο ήλιος «τον συνεπαίρνουν οι μυρωδιές της γης». Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή του, όπως λέει, και νιώθει ιδιαιτέρως τυχερός που μπαίνει στα αμπέλια του και διοχετεύει όλη του την ενέργεια. «Καθαρίζει τελείως το μυαλό μου και νιώθω πλήρης. Ολες οι εργασίες που απαιτούνται να γίνουν όλον τον χρόνο, ώσπου να φτάσει η στιγμή να βγει το κρασί μου, είναι δημιουργικές. Αλλωστε το αμπέλι είναι ένας ζωντανός οργανισμός που παίρνει τη δύναμη της γης και το κάνει αγαθό για τον άνθρωπο». Αυτό το αγαθό μετριέται σε αρκετούς τόνους τον χρόνο. Ο καρπός των αμπελώνων του δίνει περίπου 30.000 φιάλες κρασί. «Παράγουμε τέσσερις ετικέτες: μία λευκή, μία ροζέ και δύο κόκκινες. Ολη η καλλιέργεια είναι βιολογική και την επιμέλεια την έχει η γυναίκα μου, η οποία είναι γεωπόνος, ενώ τα της επιχείρησης τα έχει αναλάβει ο γιος μου Ναπολέων. Εγώ βρίσκομαι στα χωράφια για να κλαδέψω, να ραντίσω, να κάνω ό,τι χρειάζονται τα αμπέλια. Είμαι εργάτης και το απολαμβάνω». Δεν είναι σύνηθες φαινόμενο για τους περισσότερους άνδρες που υπηρέτησαν την πολιτική σκηνή της χώρας να βουτάνε στις λάσπες και να αγωνιούν για την παραγωγή των χωραφιών τους. Ωστόσο για τον κ. Σγουρίδη είναι μια απολύτως φυσική εξέλιξη της πορείας του και αισθάνεται ιδιαιτέρως τυχερός γι’ αυτό: «Το πρόβλημα με τους περισσότερους πολιτικούς στη χώρα μας είναι ότι μπαίνουν για να κυβερνήσουν χωρίς να έχουν ασκήσει απολύτως κανένα επάγγελμα. Γι’ αυτό και πολλοί αγωνιούν να κρατήσουν την έδρα τους. Εμένα δεν με ενδιέφερε – τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει η πολιτική γιατί είναι τρόπος ζωής. Οταν όμως είμαι στο χωράφι και φορτώνω το κεφάλι μου με τις έννοιες του, τα ξεχνάω όλα».