Εφιάλτης για την ολυμπιακή οικογένεια

Τουσ Ολυμπιάκουσ αγωνεσ της Εκατονταετίας, όλοι περίμεναν ότι θα τους διοργάνωνε η Ελλάδα, ως κοιτίδα του Ολυμπισμού, όμως κατέληξε στην κοιτίδα της… Coca-Cola. Ολόκληρη η ολυμπιακή οικογένεια θυμάται ακόμη την Ατλάντα σαν έναν εφιάλτη. Ηταν μια Ολυμπιάδα οικοδομημένη πάνω στην προσπάθεια για οικονομίες και στους σπόνσορες. Στο τέλος είχε κέρδη 10 εκατομμύρια δολάρια. Σύμβολο του περιορισμού του κόστους ήταν το Ολυμπιακό Στάδιο: όταν τελείωσαν οι Αγώνες, αποσυναρμολογήθηκε και κόπηκε ουσιαστικά στα δύο. Το μισό παρέμεινε για να χρησιμοποιείται για μπέιζμπολ. Το άλλο μισό πουλήθηκε ως υλικά οικοδομών και σουβενίρ. Οι επενδύσεις βελτίωσαν την πόλη και οι κάτοικοι της Ατλάντας έμειναν ευχαριστημένοι. Οσες βελτιώσεις έγιναν, είχαν στόχο αυτούς, όχι τους Αγώνες. Η πισίνα δεν είχε υποδομές, μόνο δύσοσμες χημικές τουαλέτες. Οι μεταφορές ήταν δραματικές. Πεντακόσια εκατομμύρια δολάρια επενδύθηκαν στην ασφάλεια, αλλά αυτό δεν εμπόδισε μια επίθεση στο Ολυμπιακό Πάρκο που στοίχισε τη ζωή σ’ έναν άνθρωπο και τραυμάτισε 111. Στο τέλος ήταν σαφές σε όλους, και κυρίως στον Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, πως «στο εξής κυβερνήσεις και πόλεις πρέπει να υποστηρίζουν τους Αγώνες, όχι μόνο τον εαυτό τους».