ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η κατάσταση στη Μιανμάρ

Π.Λ. Τζανέας

ΕΠ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΜΙΑΝΜΑΡ

Με κατάπληξη διάβασα άρθρο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 21-22 Ιανουαρίου 2012 στο οποίο περιγράφεται η Μιανμάρ, η οποία είναι μία χώρα με πολιτισμό εξίσου αρχαίο όπως και ο κινεζικός και κατοικείται από πτωχούς μεν αλλά ειρηνικούς, φιλόξενους και αξιοπρεπείς κατοίκους, ως να είναι μία χώρα της οποίας οι πολίτες χαρτοπαίζουν πάνω σε πτώματα που βρίσκονται υπό αποσύνθεση, ότι ολόκληρες οικογένειες αυτοκτονούν με φυτοφάρμακα και η αποκορύφωση ήταν ότι κόβουν τους όρχεις μικρών παιδιών και τους πωλούν στην Κίνα και με αυτό τον τρόπο, το απαράδεκτο άρθρο εμπλέκει και τον κινεζικό λαό.

Αυτό το άρθρο καθόλου δεν βοηθάει στις κατακλυσμιαίες αλλαγές που γίνονται αυτή τη στιγμή στη Μιανμάρ, η οποία έχει αλλάξει το όνομά της σε Δημοκρατία της Ενωσης της Μιανμάρ, άλλαξε τη σημαία της, οι δε στρατηγοί ανακοίνωσαν επίσημα και προς τιμήν τους ότι ποτέ δεν θα αφήσουν τη χώρα τους να κυλήσει στην άβυσσο του εμφύλιου αλληλοσπαραγμού και της σφαγής όπως συνέβη στη Λιβύη και τώρα είναι εν εξελίξει στη Συρία, προκειμένου να αγκιστρωθούν στην εξουσία.

Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι η χώρα έχει εισέλθει σε δημοκρατικές διαδικασίες με κανονικές εκλογές τον Απρίλιο 2012. Θα έχετε δε παρατηρήσει ακόμη ότι και η κυρία Αούνγκ Σαν Σούου-Κίι, αυτή η μεγάλη μορφή της Βιρμανίας, πόσο χαμηλούς τόνους κρατάει και πόσο προσεκτική είναι στις δηλώσεις της. Σε αυτό το σημείο θέλω να σας ενημερώσω και να επαναλάβω ότι το απαράδεκτο αυτό άρθρο γράφτηκε εκ του πονηρού και εκπορεύεται από κέντρα τα οποία αποσκοπούν στον διαμελισμό της χώρας.

Μου είπαν από την εφημερίδα ότι μεταφράστηκε από τη «Figaro» και τη «Monde» και έμεινα κατάπληκτος. Αν πράγματι αυτό είναι αληθές, τότε οι φίλοι μας οι Γάλλοι δημοσιογράφοι θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί σε αυτά που γράφουν ειδικά αυτή την μεταβατική περίοδο και αν θέλουν να ασχολούνται με το τι συμβαίνει έξω από τη χώρα τους ας κοιτάξουν καλύτερα τις πρώην γαλλικές κτήσεις, οι οποίες παρότι ευρίσκονται εις τας παρυφάς της Ευρωπαϊκής Ενωσης αυτή τη στιγμή η κοινωνία και οι άνθρωποί τους είναι τόσο εξουθενωμένοι κοινωνικά και οικονομικά, όπου απόφοιτοι πανεπιστημίων αυτοπυρπολούνται και υφίστανται τέτοιο φρικτό θάνατο και διά βίου φοβερή παραμόρφωση.

Τα επιδόματα δημοσίων υπαλλήλων

Δημήτρης Κλειώρης

ΜΑΓΟΥΛΑ ΣΠΑΡΤΗΣ

Η οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έφερε στο φως της δημοσιότητας τα πλείστα όσα προνόμια που είχαν «κερδίσει» διάφορες και όχι λίγες ομάδες εργαζομένων στον στενό και ευρύ δημόσιο τομέα σε υψηλές αποδοχές και παροχές σε είδος. Ολοι μας τα σχολιάζαμε και πολλοί τα καταγγέλλαμε χωρίς βέβαια ανταπόκριση.

Με ικανοποίηση και συγκρατημένη αισιοδοξία βλέπουμε να διορθώνονται ώς ένα βαθμό με την ελπίδα μήπως και διασωθούμε από την αληθινή τραγωδία, την οποία θα ζήσει η Ελλάδα αν επιστρέψουμε στη δραχμή όπως έχουν δηλώσει ο κ. Προβόπουλος και πλείστοι άλλοι έλληνες οικονομολόγοι.

Προσωπικά πιστεύω ότι ένα από τα πλέον σκανδαλώδη νομοθετήματα των τελευταίων ετών είναι και αυτό κατά το οποίο όποιοι υπηρέτησαν έστω και μία ημέρα σε θέση ευθύνης στη Δημόσια Διοίκηση (γενικός διευθυντής, διευθυντής, τμηματάρχης) παραβλέποντας τον τρόπο με τον οποίο επελέγησαν – πέρα για πέρα κομματικά κριτήρια – πολύ δε περισσότερο όταν υπηρέτησαν στη θέση αυτή πολύ μικρό διάστημα – μία εβδομάδα, έναν ή δύο μήνες – και αφού συνταξιοδοτηθούν συνεχίζουν να λαμβάνουν το επίδομα αυτό ισοβίως.

Δεν διαφωνώ ένας υπάλληλος να παίρνει το επίδομα αυτό κατά τη διάρκεια της ενεργού υπηρεσίας του, πλην όμως μου είναι τελείως αδιανόητο το επίδομα θέσης να διατηρείται και κατά τη συνταξιοδότησή του.

Η αναγκαιότητα των συλλόγων

Αλέξανδρος Γ. Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Πόσοι, αλήθεια, αποτελούν ενσυνείδητα μέλη των συλλόγων τους; Θέλω να μην είμαι υποχρεωμένος να ανήκω στον σύλλογό μου. Θέλω να έχω το δικαίωμα να μη συμμετέχω στις απεργίες του συλλόγου μου χωρίς αυτό να είναι πειθαρχικό αδίκημα και χωρίς να έχω επαγγελματικές κυρώσεις. Θέλω να μπορώ να εξασκώ το επάγγελμά μου χωρίς να πρέπει να περνάω μέσα από τους γραφειοκρατικούς διαδρόμους και τα δαιδαλώδη συστήματα που απαιτεί ο σύλλογός μου προκειμένου να δικαιολογεί και να συντηρεί την ύπαρξή του.

Ειλικρινά, πόσοι μηχανικοί θα ενδιαφέρονταν να ανήκουν στο ΤΕΕ αν δεν ήταν αναγκασμένοι να περνούν μέσα από τον μηχανισμό του για να εκδώσουν μια πολεοδομική άδεια; Πόσοι δικηγόροι θα ενδιαφέρονταν να ανήκουν στον δικηγορικό σύλλογο αν δεν ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν για τις διάφορες υποθέσεις τους; Το ίδιο οι γιατροί, το ίδιο οι συμβολαιογράφοι, οι δημοσιογράφοι, οι ταξιτζήδες και όλοι μας.

Μα, τότε, ποιος θα εξέδιδε τις άδειες ασκήσεως επαγγέλματος; θα ρωτήσει κανείς. Η απάντηση είναι απλή: κανένας! Από τη στιγμή που έχει κάποιος πτυχίο οργανισμού εγκεκριμένου από το κράτος, σημαίνει πως έχει την απαραίτητη θεωρητική κατάρτιση για να ασκεί το επάγγελμά του. Ως προς το πρακτικό μέρος, έτσι κι αλλιώς ισχύουν οι περίοδοι απόκτησης εμπειρίας για κάθε επάγγελμα, το αγροτικό για τους γιατρούς, η άσκηση για τους δικηγόρους, η εξέλιξη του δικαιώματος υπογραφής για τους μηχανικούς κ.λπ.

Και ποιος θα ελέγχει πειθαρχικά τους διάφορους επαγγελματίες; Και πάλι η απάντηση είναι: κανένας. Η αγορά η ίδια θα τους ελέγχει με το να τους ξερνάει. Ο πελάτης ο ίδιος θα ελέγχει τον επαγγελματία με το να μην τον εμπιστεύεται για επόμενη δουλειά. Και, τέλος, θα τον ελέγχει ο νόμος ο οποίος είναι υπερεπαρκής γι’ αυτή τη δουλειά με τις κατά περίπτωση διατάξεις του. Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν θα τον ελέγχει ένα συντηρητικό και αστείο πειθαρχικό συμβούλιο που εκδίδει αποφάσεις με τις οποίες γελάει ο κόσμος.

Δεν λέω να καταργηθούν οι επαγγελματικοί σύλλογοι. Σε καμία περίπτωση. Αν λειτουργούσαν σωστά, θα ήταν όχι μόνο χρήσιμοι για τα μέλη τους αλλά και βασικό εργαλείο ανάπτυξης για τη χώρα. Σήμερα όμως που οι επαγγελματικοί σύλλογοι και τα σωματεία εργαζομένων λειτουργούν αποκλειστικά σαν τσιφλίκια των κρατικοδίαιτων εργατοπατέρων και σε άμεση συνεργασία με τα κόμματα ή τους μηχανισμούς τους, αποτελούν εμπόδιο για τους επαγγελματίες. Ας γίνει λοιπόν μη υποχρεωτική η συμμετοχή σε όλους αυτούς τους επαγγελματικούς συλλόγους. Τι πιο δημοκρατικό από αυτό.

Οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ

Γεώργιος Ι. Βλάχος

ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ

Οι υποψήφιοι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ κάνουν στροφή 180 μοιρών από την πολιτική που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, στην οποία ήταν πρωτοκλασάτοι υπουργοί και την οποία πολιτική σημειωτέον και ο σημερινός Πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος εφαρμόζει για τη διάσωση της οικονομίας.

Ετσι νομίζουν δημαγωγώντας και λαϊκίζοντας, όπως κάνουν οι αρχηγοί των κομμάτων της Δεξιάς και της Αριστεράς έναντι του Μνημονίου, θα διασωθούν εκλογικά κατά τις προσεχείς εκλογές. Το βέβαιο είναι ότι θα διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ και θα καταστρέψουν την Ελλάδα. Θα μας γυρίσουν στη δραχμή και οι μισθοί και οι συντάξεις θα έρθουν στο επίπεδο του 1950.

Οι Γουλιμήδες και οι Τσαλδάρηδες μπορεί να νίκησαν τον Χαρίλαο Τρικούπη και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά σήμερα κανείς δεν τους θυμάται. Η Ιστορία τους απέρριψε. Τρίτο μαύρο πρόβατο η πρόσφατη Ιστορία δεν αντέχει.